Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Het testament

Carlos loopt met grote passen voor haar uit naar de auto, zijn schouders hoog opgetrokken. Met een hand slaat hij op het autodak, stapt in en gooit met een harde knal de bestuurdersdeur dicht. Met ingehouden adem stapt Maud aan de passagierskant in. Stil strijkt ze een blonde haarpluk achter haar oor terug.

‘Wist jij hier iets van?’ Carlos snauwt. In zijn kaak ziet ze spieren bewegen.

Zwijgend schudt ze haar hoofd.

‘Ik heb haar nooit vertrouwd, die moeder van je.’ Hij slaat op het dashboard. ‘Ik heb jaren mijn best gedaan om jou gelukkig te maken en nu onterft ze me! Hoe kan ze dat nou doen?’

Hij vloekt. Weer draait hij zich naar haar toe.

‘Zeg op. Jij zat vaak te smoezen met je moeder. Je wist vast dat ze dit van plan was. Nou?’

Maud kijkt alleen even op van haar mobiel.

‘Maar die koffer dan. Waarom heb je die rode meegenomen? Die was voor het geld, toch?’

Even kijkt Maud achterom naar de rode koffer op de achterbank en houdt haar adem in.

Dan kijkt hij haar glimlachend aan.

‘Schatje, sorry dat ik zo tegen je uitviel, maar ik ben verrast. Nee, teleurgesteld. Sorry.’

Hij streelt met zijn rechterhand haar haren en legt zijn hand in haar nek. Hij kust haar op haar mond voordat ze haar hoofd weg kan draaien. Dan knijpt hij hard in haar nek.

‘Jouw moeder, hè. Ze schenkt jou het restaurant, maar ik krijg pas geld als wij trouwen en een kind hebben gekregen. Die heks.’ Hij geeft nog een rukje aan haar nek en laat haar dan los.

Een lichte rilling trekt over haar rug. Wat vindt ze hem aantrekkelijk: die lach, de krachtige kaak, de donkere ogen en haren. Elke keer smelt ze voor hem. Een goed team zijn ze ook, als kok en gastvrouw. Hij maakt met zijn slanke vingers met veel precisie een bord mooi op en glimlacht pas tevreden als het goed is. Dan is ze zo trots op hem.

‘Wanneer gaan we trouwen, dan?’ Ze kijkt hem ernstig aan.

‘We moeten kijken wanneer het uitkomt, met het restaurant enzo.’

‘Wil je eigenlijk wel met me trouwen?’ Zij zegt het alsof het een grapje is, maar Carlos lacht niet. ‘We zijn al drie jaar samen. Echt enthousiast ben je niet. En we moeten ook nog een kind krijgen.’

‘Maud! Met jou trouwen? Ik heb veel tijd in je gestoken, alleen maar om je geld. Maar die moeder van je was een bitch. Ze heeft me nooit gemogen.’

Maud kijkt snel naar buiten. Hij is de enige man die ze naast zich duldt en nu doet hij zo. Waarom trapt ze er eigenlijk steeds in?

Zonder nog iets te zeggen scheurt Carlos de parkeergarage uit.

Als ze wegrijden pakt Maud haar mobiel weer en tikt met trillende handen een berichtje op WhatsApp. “Het is zover. Afgesproken plek.” Al snel antwoordt haar neef Martin: “Ik kom eraan.”


Het is druk op de weg en al snel staan ze in een lange file. Na een aantal kilometers komt er een afrit voor een wegrestaurant.

‘Zullen we daar stoppen?’

Carlos gromt iets instemmends. Ze rijden de parkeerplaats op en stappen daar uit de auto.

Maud kijkt naar het gebouw. Het is in niets te vergelijken met haar eigen restaurant. Dit is niet statig of goed onderhouden. Snel typt ze een WhatsApp aan Martin: “We zijn er.”

Als ze haar mobiel in haar broekzak stopt grijpt Carlos plotseling haar arm.

‘Geef mij nu maar je bankpas. En je pincode.’

‘Waarom? Wil je me trakteren met mijn eigen pas?’ Ze lacht even, maar hij blijft ernstig en met kille ogen naar haar kijken.

‘Bankpas, en snel. Want anders..’

‘Anders wat? Wat bedoel je?’

‘Dat zul je vanzelf zien, als het nodig is.’

Even worden ze onderbroken door een vrachtwagen die met veel geraas vlak achter hen langs rijdt en een stuk verderop stopt. De trucker stapt uit en rekt zich uit. Zijn t-shirt schuift omhoog en zijn ronde buik wordt zichtbaar.

Carlos pakt haar met een schreeuw bij haar keel vast en knijpt hem dicht. Ze krijgt bijna geen lucht meer en kijkt hem met grote ogen aan.

‘Zeg op, pas en pincode. Ik heb lang genoeg gewacht op het geld.’

Ze probeert iets te zeggen, maar er komt alleen wat gegorgel uit.

De trucker komt fluitend hun kant op. Carlos drukt zijn lichaam tegen haar aan. Zijn lippen drukken op die van haar en hij blijft haar kin vasthouden. Zo lijken ze een doodnormaal zoenend stelletje. Maud wil gillen, naar de trucker zwaaien, wegrennen, maar ze wordt in een stevige houdgreep vastgehouden.

De deur van het wegrestaurant slaat achter de man dicht en Carlos stopt meteen met zoenen. Hij geeft nog een ruk aan haar arm.

‘Voor de laatste keer: geef die bankpas en de pincode.’

Zijn andere hand grijpt naar haar zwarte schoudertas. Ze kan de tas nog snel achter zich in de struiken gooien en schreeuwt naar hem: ‘Je krijgt mijn geld niet. En ik ga ook niet met jou trouwen.’

Hij slaakt een kreet, maar het volgende moment verschijnt een mes voor haar gezicht. Met diepe stem zegt Carlos kortaf: ‘Pas op, hè. Geef me je geld. Dat heb ik gewoon verdiend.’ De punt van het mes prikt in haar wang. Ze staat te trillen op haar hoge hakken en voelt zijn ingehouden woede. Het bloed raast in haar oren. In een flits ziet ze haar moeder voor zich. Die heeft inderdaad goed gezien dat hij alleen op geld uit was. Vandaag was de ultieme test om zijn reactie te zien toen het testament werd voorgelezen. En hij heeft gefaald.


Dan vliegt een arm vlak langs haar hoofd, er kreunt iemand en op het volgende moment ziet ze Carlos ineen zakken op het asfalt. Maud kijkt met grote ogen opzij. Is Martin er nu al? Maar het is de trucker die naast haar staat.

‘Nic ci nie jest?’ vraagt hij. Hij klinkt bezorgd en zegt vast iets als “Alles goed met je?” Ze knikt.

Een nieuw WhatsApp bericht piept. Dat zal Martin weer zijn, weet ze direct. “Sta nog in de file. Kun je tijd rekken?”

Ze antwoordt hem meteen. “Hoeft niet, heb hulp gekregen. Alles goed.”

Opeens ziet ze alles helder als nooit tevoren en weet ze het eindelijk zeker: ze is klaar met Carlos en hij moet verdwijnen. Martin en zij hadden een plan, maar een file hadden ze niet ingecalculeerd. Ze moet nu handelen, want wachten op haar neef kan niet. Ze kijkt de trucker aan. Hij is de beste oplossing. Ze knikt weer naar hem.

‘On jest zły!’ zegt hij en buigt zich over Carlos heen. Het klinkt alsof hij boos op hem is. Het mes flikkert fel in het zonlicht. Zijn arm gaat een paar keer op en neer. Daarna zitten het mes en zijn hand onder het bloed.

‘Zabieram go,’ wijst de chauffeur richting zijn truck.

Maud vult hem aan: ‘Ja, en ik heb een koffer,’ en loopt naar de auto. Ze pakt de koffer van de achterbank. De sloten klikken als ze ze openmaakt. Als ze de bijl eruit pakt en hem in haar hand weegt voelt hij zwaarder dan thuis. De trucker zal hem nu wel nodig hebben.

 

Terwijl ze de koffer achter zich aan rolt grijnst ze: rood is toch de perfecte kleur. Dan staat ze even stil. Er is iets waar ze niet eerder aan heeft gedacht.

Is de rode koffer wel groot genoeg?

Dit artikel delen?
  • Hits: 378

4.335