67 Hits

Publicatie op:
Het debuut
Als het licht uitgaat in de zaal, wordt het stil. Het publiek wacht in spanning af wat er gaat komen. Het gordijn gaat open en daar staat Bette in een witte zijden jurk. Het is haar debuut. De eerste noten worden gespeeld en zij mag het openingslied zingen. Ze is gespannen en geniet tegelijkertijd van alle aandacht die ze krijgt. Dit is haar moment, een moment om te schitteren.

Bette denkt terug aan haar auditie. Het is nog niet zo lang geleden. Een vijfkoppige jury keek toe hoe ze een scene uit ‘All That Jazz’ naspeelde, waarin ze al dansend haar lied opvoerde. Het was niet goed gegaan, toch werd ze opgenomen in de vereniging. De nieuwe musical stond gepland. De rollen waren vergeven, in het ensemble was nog plaats. Ze verdiende een betere rol, had haar moeder gezegd. Ze moest er voor vechten. De wereld van entertainment was meedogenloos. Je moest bereid zijn om verder te gaan dan anderen. Dat wilde ze niet, iedereen verdiende een kans. Volgend jaar een grotere rol spelen in de musical, was ook goed geweest. Niet voor haar moeder. Zij was ooit een groot talent, die het zou gaan maken in de wereld van musical. Zij had nooit in het ensemble gestaan.
 
Bette kijkt naar links en ziet haar moeder staan in de coulisse. Moeder kijkt gespannen en glimlacht. Dan knikt ze als teken dat het goed is. Bette had de hoofdrol gekregen, een wissel op het laatste moment. Het was een droom en een nachtmerrie. Niemand begreep waarom zij de rol ineens kreeg en Bette zelf ook niet. Ze was precies het juiste type, had de regisseur gezegd. Dat was vreemd, want de enige overeenkomst die ze zag met het hoofdpersonage, was dat zij ook was opgegroeid zonder vader.
 
In gedachten telt ze af en zet in op het juiste moment. De eerste noten zijn raak. Haar spanning maakt plaats voor opwinding. Ze vergeet dat ze op het toneel staat en laat zich meevoeren door de muziek. Het voelt geweldig, alsof ze zweeft. Bette zingt de laatste noten en er volgt een daverend applaus. Ze glundert en maakt een buiging, voordat ze verdwijnt in de coulisse. Snel omkleden voor haar volgende scene. Het ensemble gaat het toneel op voor een korte dans. Bette kijkt om zich heen, terwijl ze naar de kleedkamer snelt. Moeder is niet in de kleedkamer. De kleedster helpt haar in een andere jurk en Bette haast zich terug naar het toneel. Het decor is gewisseld. De eerste spelscene volgt. Bette loopt het toneel op en ziet aan de overkant achter de coulisse haar moeder staan. Ze is in gesprek met de regisseur en maakt wilde gebaren. De regisseur loopt bij haar weg en gaat in de eerste coulisse staan met zijn blik gericht op het toneel.
 
Bette ziet haar tegenspeler naar de tafel lopen die midden op het toneel staat. Hij neemt plaats aan de tafel en Bette gaat naast hem staan. De spot gaat aan.
 
‘Het is ook jouw dochter,’ zegt Bette.
‘Je mag dit niet van me vragen,’ zegt haar tegenspeler.
‘Wat mag ik dan van je verwachten,’ zegt Bette.
‘Ik hou van je, maar ik kan niet alles opgeven,’ zegt haar tegenspeler.
‘Dan houd je niet genoeg van mij,’ zegt Bette.
‘Ik kan het niet, het spijt me,’ zegt haar tegenspeler.
 
Hij staat op en loopt de coulisse in aan de kant waar de regisseur staat. Bette sluit de scene af met een lied over ‘verloren liefde’ en loopt aan dezelfde kant het toneel af. Als ze achter het toneel doorloopt richting de kleedkamers, ziet ze haar moeder op de grond liggen. Bette versnelt haar pas en valt op haar knieën naast haar moeder. Ze buigt over haar heen en ziet dat haar moeder moeite heeft met ademen.

‘Wat is er?’ Bette voelt dat haar adem hoog zit en haar keel droog wordt.

‘Ik had het je moeten vertellen,’ zegt haar moeder. ‘Het spijt me zo.’
 
‘Ik ga hulp halen, probeer rustig te blijven ademen.’ Bette wil opstaan, maar haar moeder houdt haar tegen.
 
‘Niet doen, ik wil je wat vertellen en misschien kan het straks niet meer.’
Bette voelt de tranen in haar ogen prikken. Ze had wel gezien dat het niet goed ging met moeder. De medicijnen in het nachtkastje, de hoofdpijn, het overgeven.
 
‘Ik wil dat je gelukkig bent.’ Moeder strijkt over de hand van Bette. ‘Je kwam te vroeg in mijn leven, maar vanaf de eerste dag hield ik zo veel van je. Ik zag mezelf in jou en herkende de passie die je had voor musical en theater. Mijn tijd raakte op en ik wilde je zo graag zien stralen in een hoofdrol. Je was zo mooi op het toneel.’
 
‘Ik ben gelukkig,’ is alles wat Bette kan uitbrengen en strijkt met haar hand over het voorhoofd van haar moeder.
 
‘Ik heb je nooit verteld wie je vader is, maar het is tijd.’
 
Bette kijkt haar moeder aan en de tranen stromen over haar wangen.
 
‘Hij is hier,’ moeder laat een stilte vallen en sluit haar ogen.
 
Bette voelt haar lichaam schokken en kan geen woord uitbrengen.
 
Moeder opent haar ogen en kijkt Bette met waterige ogen aan, ze legt haar hand op die van Bette. ‘Hij staat in de eerste coulisse,’ brengt ze moeizaam uit. Haar hand glijdt op de grond en ze sluit voor de laatste keer haar ogen.

Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Het debuut"

01.06.21
Feedback:
Erg mooi en zo te lezen aan je verhaal weet je echt hoe het in de toneelwereld aan toe gaat
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig