Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

Het was niet een aangename reis, veel te warm en te klam om zo’n afstand lopend af te leggen. Dat hij ook liep in een driedelig grijs pak met een hoed en een rode koffer in zijn rechterhand, maakte het ook niet makkelijker. Maar hij moest wel, dit was allemaal voor het groter belang en de man in het grijs liep niet weg voor zijn verantwoordelijkheden.
Eindelijk was hij er, hij pakte met zijn linkerhand zijn zakdoek en veegde de zweetdruppels van zijn voorhoofd. De handen van de man in het grijs waren ruw zoals bij een bouwvakker. Hij keek naar zijn zakdoek en zag dat zijn lichtgrijze zakdoek nu donkergrijze plekken had van al het zweet dat hij van z’n voorhoofd had geveegd. Hij moest heel even glimlachen toen hij dacht aan de tijd dat handgewoven zakdoeken zoals deze verboden waren. Gelukkig was die tijd voorbij, helaas niet zonder kleerscheuren.
Hij stopte zijn zakdoek weg en belde aan, een beveiliger maakte de deur open en knikte naar de man in het grijs. De beveiliger had een naamplaatje waarop “beveiliger” stond. Waarschijnlijk bedoeld voor de persoon die het niet kon opmaken uit zijn donkerblauwe pak, zijn walkietalkie, gummiknuppel en de gestreepte hondenkoppen aan weerszijde van de schouders van zijn pak. De beveiliger wenkte met zijn hoofd dat hij meekon. Dit was duidelijk een man van weinig woorden. Ach ja, die man zit waarschijnlijk ook zijn tijd uit tot het klaar is.
Hij liep achter de beveiliger aan en hij kwam op een ronde binnenplaats, de bewoners hadden wel iets om naar uit te kijken, al zou hij zelf niet voor deze planten hebben gekozen dacht de man in het grijs. De beveiliger zei nu wel iets, wilt u aan de linkerkant beginnen of aan de rechterkant? Laten we maar met de klok meegaan en beginnen aan de linkerkant, dat heeft iets natuurlijks zei de man in het grijs tegen hem. Op de binnenplaats waren er allemaal kleine woningen, die tevens in een cirkel om de binnenplaats waren heen gebouwd. De man in het grijs stond voor de eerste deur en klopte aan. De beveiliger maakte een stap naar voren en opende het slot met een van de sleutels van zijn sleutelbos.
De man in het grijs bedankte de beveiliger en liep naar binnen. Er was een enkele kamer, hij zag daar een bed, een tafel met 2 stoelen. Er waren verder geen ramen of iets anders. De kamer was gebroken wit van kleur en de vloer was betegeld met aardetinten tegels. De man in de kamer maakte een nerveuze indruk en zei: Gaat u zitten meneer, wilt u misschien iets drinken? Ik heb alleen flesjes water. De man in het grijs had wel dorst, maar zei: Nee dank u wel, ik heb weinig tijd en nog een hoop om te doen. Gaat u ook eens zitten, dan kunnen we beginnen zei de man in het grijs. De man ging zitten tegenover de man in het grijs. Wat is uw naam eigenlijk vroeg de man in het grijs? De nerveuze man keek hem aan en zei: ehmm, ik ben Dries Haan. Aangenaam kennis met je te maken, Dries. Ik ben Jaron en ik ben hier vandaag om je te helpen en hij zette de rode koffer op tafel tussen hen in. Wat zit er in de koffer vroeg Dries heel ongeduldig en met een boze uitdrukking op zijn gezicht. Jaron hief zijn hand omhoog en zei dat zal ik je straks allemaal laten zien, als je dat wilt. Allereerst wil ik je vragen of je weet waarom ik hier ben en waarom ik speciaal hier bij jou ben en wat je van de andere bewoners vindt hier. Dries keek om zich heen alsof hij wilde controleren of ze alleen waren.
En toen zei hij: Ik denk dat u komt kijken of ik in aanmerking kom voor het serum. En voordat u begint, ik weet dat ik oud ben, maar ik denk dat ik de wereld nog zoveel goeds te bieden heb en leeftijd zou niks moeten uitmaken, ik vind dat ik als belangrijk persoon voorrang zou moeten hebben. Nu weet u ook gelijk hoe ik over de andere bewoners denk, niet iedereen kan het serum krijgen, maar ik hoor er wel bij, dat staat vast. Hoe u het verder uitdeelt, dat zal me een zorg zijn.
Jaron glimlachte en zei: aha wie die anderen zijn maakt niet uit voor u, zolang u maar krijgt wat u verdient, is het niet waar? De grauwe vingers van Jaron gingen naar de koffer. Zijn handen lagen nu op de bloedrode koffer en hij zei: Kijk de koffer zit tussen ons in. Dries, de inhoud kan jou maken of jou breken, maar dat is helemaal aan jou. Maar maak je geen zorgen, uiteindelijk komt altijd nog een keer zolang je hier bent, alleen wanneer dat gebeurt dat kan ik niet zeggen, dat ligt aan iedereen om ons heen. En daar hebben jij en ik geen invloed op. Dries werd steeds nerveuzer en keek Jaron vol onbegrip aan en vroeg: wil je zeggen dat de inhoud van de koffer de volgende keer anders kan zijn dan deze keer? Dus jij beslist of ik het serum krijg of niet? Wat is dit voor een ziek spel, dat gespeeld wordt. Op basis waarvan verwacht je nu dat ik de koffer open maak, je speelt alleen spelletjes.
Jaron trok zijn handen van de koffer. Hij fronste zijn wenkbrauwen en zei, ik heb geen tijd om spelletjes te spelen met jou, daar heb ik de tijd niet voor. Verder bepaal jij en alleen jij de inhoud van de koffer.
Dries keek Jaron nu geïrriteerd aan en keek daarna naar de bloedrode koffer. Het was een hele mooie koffer, de rode kleur gaf zelfs een golvend effect aan de koffer. Ergens kwam deze koffer hem bekend voor, maar hij kon het niet plaatsen. En tja, in zijn leven als arts en later als directeur van de WHO heeft hij heel wat koffers voorbij zien komen op conferenties, zo’n dergelijke koffer zal hij hoogstwaarschijnlijk wel voorbij hebben zien komen.
Dries keek om zich heen en bedacht zich dat hij helemaal klaar was met deze raamloze kamer en dat hij zijn serum wilde zodat hij eindelijk van deze Godvergeten plek weg kon. Hij keek Jaron aan en zei laat maar zien of je het serum bij je hebt. Als het aan mij ligt, dan zit het serum in jouw koffer en je hebt al gezegd dat het in mijn handen ligt. Dus open het maar nu.
De ogen van Jaron glunderden zelfs in deze slecht verlichte kamer. Zelfs hij was elke keer weer benieuwd of de koffer voldeed aan de wensen van zijn cliënt, maar het gesprek voordat de koffer werd geopend intrigeerde Jaron altijd het meest. Het openen van de koffer, was toch een bevestiging van zijn onderbuikgevoel.
Ook vandaag weer, Jaron klikte op de knoppen op de koffer en keek Dries toen aan met een merkwaardige lach en zei toen: waarom dacht u eigenlijk dat er een serum in deze koffer zou zitten? En hij opende de koffer en draaide het naar Dries, het was leeg. De binnenkant van de rode koffer was gevoerd alsof er ruimte was voor 2 ronde sieraden. Jaron knikte voldaan en zei: laten we hopen dat de 2 zilveren munten de volgende keer wel erin liggen, maar dat ligt volledig aan u. Jaron stond op sloot zijn koffer en ging naar de volgende bewoner.
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 47