Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Deelnemers aan de wedstrijd kunnen de bundel met 10% korting aanschaffen via de webwinkel van Schrijverspunt.

Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

Haar laatste woorden

'Dat waren haar laatste woorden?' Pierre's borstelige wenkbrauwen schieten omhoog. 'Laat het alsjeblieft los, Lisette. Je moeder dementeerde.' Triomfantelijk steekt hij een smoezelig pak suiker de lucht in. 'Houdbaarheidsdatum december 1985. Gooi maar in de doos met vervallen levensmiddelen.'
Lisette rukt het vervallen pak suiker uit zijn handen. 'Vergeet niet dat ze de oorlog heeft meegemaakt. Vandaar die hamsterwoede. Dat heeft niks met haar geestesgesteldheid te maken.'
Pierre haalt zijn schouders op en richt zijn aandacht weer op het leegmaken van de keukenkast.

Lisette loopt mokkend naar de woonkamer. Pierre beseft niet wat die laatste woorden voor haar zouden kunnen betekenen. Ze is ervan overtuigd dat haar moeder op haar sterfbed zeer helder van geest was. Lisette had altijd al bedenkingen gehad bij die zogenaamde dementie. Zo had haar moeder immers het ideale excuus om vervelende vragen in haar laatste levensjaren te vermijden. 
Lisette heeft niets tastbaars van haar vader. Het lijkt of hij nooit bestaan heeft. Het enige wat haar moeder ooit vertelde, was dat hij hun in de steek had gelaten. Voor de rest zweeg ze in alle toonaarden. Lisette herinnert zich nog goed de afkeurende blikken die zij en haar moeder toegeworpen kregen in het conservatieve dorp. Later verhuisden ze naar de stad en veranderde haar moeder haar negatieve status van alleenstaande, ongehuwde moeder naar de respectabele status van beklagenswaardige weduwe. Lisette zakt door de knieën en trekt de onderste lade van het dressoir open. Ze heeft geen idee wat haar moeder allemaal bewaard heeft. Tot haar verbazing stuit ze op een stapeltje vinyl platen. Haar moeder was geen muziekliefhebber. Ze hield vooral van rust en stilte. Nieuwsgierig pakt Lisette de bovenste plaat vast. Drie jonge vrouwen in militaire outfit lachen haar ondeugend toe. Lisette komt moeizaam overeind. Ze wrijft even over haar been. De jaren beginnen hun tol te eisen. Ze vraagt zich af waar haar moeder de platenspeler verborgen heeft. Haastig begint ze in alle kastjes te zoeken. 

Bij de eerste tonen van de bigbandmuziek komt Pierre de kamer binnen. Hij pakt zijn vrouw vast en zwiert haar in het rond. Lisette weet weer waarom ze ooit verliefd op hem is geworden. Ze legt haar hoofd op zijn brede schouders en laat zich gewillig leiden. 
'Ik wist niet dat je moeder van de Andrews Sisters hield', fluistert Pierre. 
'Er is zoveel dat ik niet weet van haar', mompelt Lisette. Bij het tweede nummer blijft ze stokstijf staan. 'Hoor je het niet?' 
Geërgerd laat Pierre haar los. 'Wat haal je je nu weer in je hoofd? Het was juist zo romantisch.' 
Lisette's wangen zijn rood van opwinding. Ze strijkt een losgelaten grijze lok achter haar oor. 'Don't sit under the appletree with anyone else but me.', zingt ze luidop mee. 'Begrijp je het niet? Onder de boom, haar laatste woorden. We moeten onder de appelboom zoeken.'
Lisette herinnert zich nog hoe opgetogen haar moeder was toen ze ontdekte dat er een appelboom in de tuin van hun nieuwe huis stond. Lisette had in haar jeugd zoveel appels, appeltaarten en appelmoes gegeten dat ze geen appel meer kon zien. 
'Kom, we gaan kijken of er een schop in het tuinhuis staat.'  Lisette wil al naar buiten stormen.
'Dat meen je toch niet? Wat denk je, dat ze daar het lichaam van je vader begraven heeft?' Pierre sloft achter zijn vrouw aan.
Lisette draait zich om. 'Alsof ze er niet toe in staat zou zijn.'
Pierre capituleert. Hij weet wanneer hij zijn mond moet houden. Hoe sneller ze de grond onder die vermaledijde appelboom hebben omgespit, hoe beter.'  

Pierre haalt een zakdoek uit zijn broekzak en veegt de zweetdruppels van zijn voorhoofd. 'Hoeveel dieper moet ik nog graven?'
Lisette tracht haar teleurstelling te verbergen. 'Ga alsjeblieft nog even door. Ik ben er zeker van dat we iets gaan vinden.'
'Voor jou doe ik alles, liefste.' Pierre steekt de schop diep in de aarde. 'Hopelijk moet je mij straks niet onder de appelboom begraven', prevelt hij in zichzelf.
Na twee diepe scheppen stoot Pierre op een stuk metaal. 
Lisette werpt zich op de grond en begint met haar handen in de aarde te wroeten. Aangestoken door het enthousiasme van zijn vrouw, zet Pierre de schop opzij en helpt Lisette een metalen kistje boven te halen. Vol verwachting kijken ze elkaar aan.

'Het heeft een cijferslot.' Lisette smijt het kistje in het gras. 'Echt iets voor haar. Ze heeft me nooit gewild. Dit is haar laatste wraak.' Tranen rollen langs haar wangen. 
Pierre veegt met zijn zakdoek haar uitgelopen mascara weg. 'Niet te snel opgeven. We vinden de code wel.' Hij raapt het kistje op en begint aan de cijfers te draaien. Nagelbijtend kijkt Lisette toe. De eerste poging mislukt. Pierre blijft kalm en probeert nog eens. Deze keer kan hij de deksel oplichten. Vol bewondering staart Lisette hem aan. 
'Jouw geboortedatum.' Pierre geeft het kistje aan Lisette. 'Ik ben in de keuken moest je me nodig hebben.'

Met bevende handen haalt Lisette een stapeltje foto's en brieven uit het kistje. Ze leunt met haar rug tegen de appelboom en laat de doorbrekende lentezon haar gezicht strelen. 
De brieven zijn in het Engels geschreven met hier en daar een gebrekkig woordje Nederlands. 

Lisette is zo aandachtig aan het lezen dat ze niet merkt dat Pierre een sjaal rond haar schouders legt. 
'Kom je mee naar binnen? Het begint koud te worden.' Pierre streelt zachtjes Lisettes arm. Afwezig neemt ze het metalen kistje onder haar arm en volgt Pierre naar binnen. 

Lisette zet een vergeelde foto op de schoorsteenmantel. Pierre komt nieuwsgierig dichterbij. Zonder iets te zeggen kijken ze naar het jonge, verliefde koppeltje op de dansvloer. Een Amerikaanse soldaat kijkt vol trots naar zijn overzeese verovering gehuld in een zwierig, nauw aansluitend jurkje. 
'Ze hielden van elkaar.' Lisette slikt even. 'Na zijn terugkeer naar Amerika heeft hij haar geschreven.'  Lisette laat het stapeltje brieven aan Pierre zien. 'Mama heeft echter nooit post ontvangen. Haar ouders waren bang dat hun dochter naar Amerika zou emigreren.' 
Pierre slaat zijn arm rond Lisette. 'Wat vreselijk.' 
Lisette neemt een slokje water en vertelt verder. 'Blijkbaar heeft mama enige jaren later de brieven toch in handen gekregen. Ze schreef hem direct terug, maar haar grote liefde was ondertussen getrouwd en had twee kinderen. Ze heeft hem nooit iets over mij verteld.'

Ze had wel een liefhebbende vader kunnen hebben. Nu snapt Lisette pas waarom haar moeder nooit echt gelukkig kon zijn en vaak zo verbitterd was. Ze pakt de foto vast en kruipt er mee naast Pierre op de bank. Opeens ziet ze dat er op de achterkant iets staat geschreven. 

Dear Rita,

Don't sit under the appletree with anyone else but me. 

Forever yours,

Jim



Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 52

Login of registreer om een reactie te plaatsen