Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Even helpen

De reis ging voorspoedig en we zijn al snel in de koele bagage hal. Onze koffers komen op band 6. Meestal duurde het lang voor de eerste koffers tevoorschijn kwamen, zo in het begin van het seizoen. Band 6 draaide nog met één eenzame koffer, die we telkens weer langskwam. Omdat we toch moesten wachten, liep ik met de koffer mee en keek of ik een adres zag. Wat een toeval, zo te zien van iemand, die bij ons in de stad woonde. Het adres was wel in een rijke buurt. Hij zag er ook duur uit van hardplastic en opvallend vuurrood. Zulke zag je niet veel. Drie solide sloten inclusief een cijferslot. Meer en meer passagiers verzamelden zich rond onze band en na lang wachten kwamen er eindelijk koffers de band op en werden links en rechts geclaimd. Er was bijna niemand meer over als eindelijk ook onze koffers langs gleden en we naar huis konden. Maar tegen de blauwe koffer van mijn vrouw aan, schoof de rode koffer langs. Het leek wel of hij speciaal nu opdook om mijn aandacht te trekken. Nog steeds niet geclaimd. Even aarzelde ik, maar dan pakte ik hem van de band, hij was best zwaar. Ik ging de eigenaar wel even helpen en bezorg hem wel thuis.

Het was niet ver naar onze woonplaats en ik had het adres van de rode koffer in de TomTom ingevoerd. We reden naar een voor mij onbekend gedeelte van de stad met veel groen en grote huizen. Het adres was een hoekig wit modern gebouw van drie verdiepingen, op een groot perceel. Toen ik aanbelde bij de poort aan de weg, ging deze onmiddellijk open. We reden een oprijlaan op naar de voordeur, die op een kier stond. Ik riep of er iemand thuis was, duwde de deur verder open en stapte behoedzaam naar binnen. Het hek werd toch open gedaan, dus er moest iemand zijn, die op een knopje of iets dergelijks had gedrukt. Ik riep nog eens, maar nog steeds geen reactie. Ik liep door een grote hal naar de salon met een enorm tv-scherm en kleurrijke abstracte schilderijen met bijpassend meubilair. De koffereigenaar hield wel van felle kleuren! Wat gingen we doen? Gewoon de koffer achterlaten of wachten tot er iemand kwam opdagen? Het bankstel zag er heel comfortabel uit en dat wilde ik wel even proberen. Ik zonk weg in een berg royale kussens en deed mijn ogen dicht om extra te genieten. Dit goede gevoel moest mijn vrouw ook ervaren. Ik verloste me met moeite uit het meubel en liep naar buiten om mijn vrouw te vertellen, dat ze moest komen kijken. Met tegenzin, want ze wilde eigenlijk zo snel mogelijk naar ons eigen huis, kwam ze mee en we zakten allebei diep in het bankstel. We keken nieuwsgierig rond en ik zag een bar achter een glazen deurtje.

                ‘Wil je iets drinken? Ik zie dat ze van alles hebben. Nu we de koffer hebben gebracht, kunnen ze er niets op tegen hebben, dat we een drankje pakken.’

                ‘Ik wil naar huis. Deze bank zit wel heel lekker, maar past nooit in onze flat. En ze zal wel heel wat kosten. Ik vind de kleur ook niks.’

                ‘Een klein drankje? Ik lust wel wat, dat biertje in het vliegtuig was niet echt mijn merk.’

                ‘Ok dan, ik lust wel een droge sherry.’ Ik trok het deurtje open en zag dat de bar niet alleen de gebruikelijke drankjes had, maar dat er wel een dozijn verschillende whisky’s stonden. Ik zag de sherry staan en vond een glas in de kast eronder. Ik koos een malt whisky en al mijn smaakpapillen waren klaarwakker. Met een ijsklontje erbij zou dit een perfect drankje zijn. In de keuken stond een dubbeldeurs koelkast, maar ik kon nergens ijsklontjes vinden. Dan maar geen ijs. Ik ging terug naar de salon en plofte naast mijn echtgenoot, die haar sherry al bijna op had.

                ‘Een beetje doordrinken, dan gaan we door,’ zei ze. Ik genoot van mijn whisky en nam de tijd om het drankje te laten smaken.

                ‘Wie denk je dat hier woont? Een acteur of een zanger of een baas van een groot bedrijf?’ vroeg mijn vrouw, terwijl ze haar ogen nog eens rond liet dwalen door de kamer en nu het glooiende landschap bekeek door de grote glazen wand voor ons. Ik keek rond en zag dat het huis goed beveiligd was. Niet alleen de gebruikelijke rookmelders, maar hier in de salon hingen zelfs cameraatjes.

                ‘Hij of zij heeft genoeg centen en heeft alles goed laten beveiligen. Dus denk ik eerder aan een advocaat of het tegenovergestelde bijvoorbeeld een maffiabaas. Nou deze whisky smaakte uitstekend en ik denk dat we de koffer gewoon achterlaten en er vandoor gaan. Als jij hier wacht, pak ik de koffer uit de auto en dan hoop ik dat de poort weer netjes voor ons wordt opengedaan.’ Ik rolde de koffer naar binnen en dacht er nog aan om er een briefje op te plakken met onze naam, maar waarom ook. Toen ik de salon binnenliep om mijn vrouw uit de bank te hijsen, hoorde ik de deur achter me dichtvallen. Voor de grote glazen wand zakten één voor één overal luiken langzaam omlaag. Het werd steeds donkerder. Mijn vrouw schreeuwde dat ik de luiken moest tegenhouden. Maar ik kon de glazen wand met geen mogelijkheid openen om de luiken te kunnen blokkeren. Alle deuren zaten ook op slot. Het was nu pikkedonker. Ik zag wel kleine lampjes in de cameraatjes, die regelmatig aan- en uitknippenden. Er zat iemand ergens naar ons te gluren,…. en met ons te spelen.

Ik deed het licht op mijn mobiel aan en zocht naar lichtknoppen. Op een antiek bureau stonden twee computers en een gecompliceerd knoppenpaneel. Hiermee kon ik gelukkig de lichten aandoen. Ik probeerde één voor één alle andere knoppen. Maar de luiken bleven dicht. In de laden van het bureau vond ik niks dat ik kon gebruiken. Ik liep de kamer rond en schopte en bonkte tegen alles wat misschien een uitweg kon zijn. Maar alles bleef potdicht. Mijn mobiel was nutteloos, ik had hier plotseling geen bereik. Toen hoorde ik sissen. Misschien ging er nu wel wat open. Ik kon niet bepalen waar het gesis vandaan kwam. Mijn ogen voelden zwaar. Ik kon mijn vrouw, die zat te huilen op de bank nauwelijks zien of horen. Als ik even ging liggen voelde ik me zo wel beter.

We hadden ze goed geselecteerd en ze voldeden aan alle criteria en ook aan alle verwachtingen. Ik had hun gedrag goed ingeschat en alles verliep zoals geplant. Nou zien of het project ‘’voor-eeuwig-uitgewist’’ echt werkt. De lichamen gingen vermalen als voer naar de zwerfkatten, de auto werd in kleine stukjes gehakt, hun huis was zonder DNA schoon opgeleverd en al hun papieren versnippert en afgevoerd. Nergens, nergens, helemaal nergens moesten ze te vinden zijn. Internet en al hun opgeslagen data zijn gewist, zodat niemand ze ooit nog zal vinden. We hadden meer dan 500 sites gehackt, dat leek me eigenlijk niet genoeg. Ik ga de lijst nog eens bestuderen en dan kan ik er waarschijnlijk nog wel een paar bij bedenken. Als dit project helemaal afgerond is en de evaluatie positief is, dan kunnen we het volgend jaar nog een keertje doen. Dan geen willekeurige slachtoffers, ik heb wel vriendjes, wiens gewoontes ik goed kan inschatten en me regelmatig hebben tegengewerkt.

@ Dirk 2020

Dit artikel delen?
  • Hits: 219

3.55