Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Enkele reis

Scharlakenrood, hoe ironisch, denk ik terwijl ik in de rij aansluit. ‘Dat was een uitstekende keuze van je om mij deze koffer op mijn verjaardag te geven.’ Edwin reageert niet, hij is een echte denker. Zit hele dagen in zijn hoofd. Van praten is er al jaren niet echt meer sprake bij ons en dus heb ik zijn stilzwijgen overgenomen,- ook al vond ik dat oorspronkelijk een irritant trekje. En tot mijn verassing moest ik al snel bekennen dat het in mijn hoofd heerlijk vertoeven is. Ik bestudeer opnieuw de rode koffer. Mijn lievelingskleur is blauw, niet rood. Bovendien houd ik van bloemen, ruitjes en streepjes. Niet van hartjes, ik ben toch geen tiener meer. Soms vraag ik me af of Edwin wel eens oplet, na tien jaar huwelijk slaat hij nog steeds veelvuldig de plank mis. Ik durf te wedden dat hij straks weer doodleuk een cappuccino voor me bestelt, terwijl ik een lactose-intolerantie heb. En toch had hij raak geschoten met deze koffer, die me aan een glas port doet denken of aan de kersen die in onze kersenboom hangen en die precies rijp zullen zijn wanneer wij door Wenen slenteren op onze ernstig verlate huwelijksreis. Maar nog meer is het de kleur van bloed, van dood en verderf. Van tragedie evenals van een nieuw begin. De kleur van een nieuw begin. Plotseling ben de draad van mijn verhaal kwijt, dat krijg je ervan als je alleen maar tegen jezelf praat, bijt ik mezelf toe. ‘Edwin, praat eens met me schat, vertel me iets leuks, een anekdote van je werk of misschien wat je als eerste wilt doen zodra we in Wenen zijn. Vertel het me.’ Maar Edwin krijgt geen kans om iets te zeggen omdat de dame onder het KLM logo zegt dat ik de koffer moet wegen. ‘Mevrouw,’ zegt ze tegen me op een geschrokken toon; ‘uw koffer is erg zwaar, hij weegt 63 kilo. Een koffer mag maximaal 32 kilo wegen. U zult er iets uit moeten halen of een extra koffer moeten bijboeken.’ Geschokt verlaat ik de rij op zoek naar een extra koffer. ‘O gelukkig Ed, daar is een tassenwinkel, kom.’ Opgelucht haal ik adem en als een trotse pauw loop ik even later de winkel uit met een grote stevige koffer met ruitjes erop in diverse tinten blauw. ‘Ik ga even naar het toilet, Ed, ik kom zo terug.’ Hij haat het wanneer ik hem Ed noem en lachend schuif ik beide koffers de toiletruimte in om de inhoud te verdelen. Gelukkig heb ik het in onderdelen in de koffer gelegd en na enig gemier, omdat de ruimte zo klein is, lukt het me dan toch om de inhoud evenredig te verdelen, al weet ik niet zo goed wat alles weegt dus het is een beetje een gok. Een goede gok blijkt later en zonder problemen worden de beide koffers goedgekeurd door een vriendelijk ogende man. De paniek slaat me eventjes om het hart wanneer ik de koffers achter moet laten en ik voel me leeg en angstig terwijl ik de vrouw van net passeer. In plaats van geschokt kijkt ze me nu nors aan en bijna had ik naar haar geroepen dat ze zich volgende keer tot mijn man moet richten, dat ik niet in mijn eentje overal verantwoordelijk voor ben. Dat hij deze reis geboekt heeft en mij niks had verteld over het gewicht van de koffer. Maar ik doe het toch maar niet, ik ben het gewend  verwijtende blikken te krijgen. Van hem, maar ook van familie en vrienden. Zelfs van míjn vrienden. Allemaal om zijn vingertje gewonden en alle problemen werden bij mij neergelegd, zelfs nadat hij vreemd ging met mijn beste vriendin, zelfs toen wist hij het zo te draaien dat niemand hem iets verweet. Daarom gaan we naar Wenen, dát had hij wel goed onthouden. Al jaren droom ik ervan deze stad te bezoeken, en oorspronkelijk was het de bedoeling onze huwelijksreis hier door te brengen, maar de huwelijksreis werd almaar uitgesteld en pas vandaag op onze tinnen bruiloft is het dan zover. Misschien gaat het vanaf nu beter worden denk ik terwijl ik een zwarte koffie bestel in een cafeetje vlak voor de gate.

Opgelucht zie ik beide koffers op de band liggen. Langzaam komen ze mijn kant op. Te langzaam. In het vliegtuig hield ik het niet meer van de spanning en heb ik me tegoed gedaan aan drie glazen champagne, maar het heeft de zenuwen niet gedempt. Integendeel, ik voel me draaierig van de spanning en de alcohol en ik kan nauwelijks op mijn benen blijven staan. Toch lukt het me om geen aandacht te trekken en met een kalme uitstraling de rode en de blauwe koffer van de band te pakken. ‘Kom schat’, zeg ik omdat ik het meen, omdat de alcohol en de lieve woorden op de ansichtkaart die Edwin mij bij de tickets gaf me overtuigen van zijn spijt en van zijn liefde voor mij. Glimlachend rol ik de koffers naar de uitgang waar de taxi al staat te wachten. Mr. en Mrs. de Bruin staat er op het karton dat de chauffeur omhooghoud. ‘Hello, we are Mr. en Mrs. de Bruin,’ zeg ik tegen hem en hij begint zijn zin met ‘But,’ en ik kap hem af. Ik weet wat hij wil zeggen, ik voel me helder. Misschien moet ik vaker alcohol drinken, het heeft me scherp gemaakt. Misschien had ik dat twee dagen geleden moeten doen, denk ik met spijt. Ik geef de chauffeur het adres van het hotel en stop hem geld in zijn hand, het dubbele van wat we hadden afgesproken. De chauffeur start zwijgend de motor en we rijden weg. De blauwe koffer staat naast me op de achterbank en ik klik de sluiting open om erin te voelen met mijn linkerhand. Ik krijg een brok in mijn keel en fluister; ‘We zijn er bijna schat. Onze huwelijksreis. Laten we voortaan lief zijn voor elkaar.’ Zonder zijn antwoord af te wachten pak ik zijn hand en knijp ik er zachtjes in. Zijn hand voelt koud, maar het deert me niet, alles komt goed, ik weet het gewoon.

Op de hotelkamer neem ik een douche en doe ik make-up op. Ik doe zelfs mijn haar in een paardenstaart waar Edwin zo van houdt en hijs me in zijn favoriete rode jurk. De blauwe jurk heb ik bewust thuis gelaten. Het is zijn moment nu. Ik leg de koffers op het bed en open ze. ‘Eindelijk samen,’ verzucht ik tegen Edwin. Jammer dat ik me misselijk voel van de veertig medicijnen die ik heb ingenomen. Ik heb ze geteld om scherp en wakker te blijven, maar ik moet nu opschieten merk ik. Ik haal alle onderdelen uit de koffers en leg ze op de juiste plek op het bed. Het is net een puzzel, een arm hier en een been daar. De romp in het midden en het hoofd erboven. Dan nog de handen en voeten en eindelijk ligt mijn lief tevreden en ontspannen op bed. Ik kruip naast hem en vecht tegen de opkomende braakneigingen, de pillen moeten binnenblijven anders was alles voor niets. Ik sluit mijn ogen en zeg zacht en liefdevol; ‘welterusten lief, het was nog nooit zo fijn met je als nu. Hier in Wenen, jij en ik. Voor eeuwig.’ Hij antwoord niet, maar ik weet dat hij hetzelfde voelt en ik dommel tevreden weg in een diep donker gat.

Dit artikel delen?
  • Hits: 249

2.85