Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Enkele reis

Op reis gaan was mijn lust en mijn leven. Of het nou ging om bergbeklimmen in de Dolomieten, diepzeeduiken in Maleisië of rustig met een pilsje in de hand vertoeven op een camping in eigen land: zolang ik maar van huis was, voelde ik me zielsgelukkig. Niet dat ik het thuis slecht had, verre van dat, maar een verandering van omgeving was voor mij de ideale manier om de sleur te doorbreken en mijn interne batterij op te laden.
Hoewel ik zowat elke vakantie een andere reispartner had, mocht mijn trouwste kameraad nimmer ontbreken: een foeilelijke rode koffer, die ik als tiener van mijn ouders had gekregen voor mijn eerste soloreis. Ik vond het toen al een onooglijk ding, maar omdat ik pa en ma niet wilde teleurstellen, deed ik alsof ik er ontzettend blij mee was. Er zat niks anders op dan het wanstaltige voorwerp mee te nemen op reis.
Tijdens deze trip besloot ik een sticker van mijn vakantieoord op de koffer te plakken om het smakeloze object een beetje op te leuken. De daaropvolgende reizen deed ik dat ook, waardoor de koffer steeds meer karakter begon te krijgen. Zo raakte ik toch nog gehecht aan dat rode misbaksel en werd het uiteindelijk een onmisbare metgezel op mijn tochten.
Mijn reislust was dermate sterk, dat mijn koffer op den duur vrijwel volledig bedekt was met stickers uit alle uithoeken van de wereld. Slechts een fractie van het stugge leer was nog onaangeroerd. Nu werd het mijn missie om ook dat laatste stukje vol te plakken. Inmiddels was ik de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd en liet mijn lichaam het steeds vaker afweten, maar ik moest en zou mijn doel bereiken. Een paar reisjes zouden al genoeg zijn om dit te bewerkstelligen.
Helaas kwam er op een dag abrupt een einde aan mijn queeste. Ik kreeg namelijk te horen dat ik vanwege mijn tanende gezondheid zo min mogelijk de buitenlucht mocht opzoeken, omdat het me anders fataal zou kunnen worden.
Het had er alle schijn van dat ik de rest van mijn bestaan tussen vier muren zou doorbrengen. Ik legde me maar neer bij mijn lot; op reis gaan was simpelweg niet meer aan de orde.

Tot vandaag.

Ik loop mijn zolderkamer in. Door het minuscule dakraampje valt een straal zonlicht precies op het voorwerp waar ik mijn zinnen op heb gezet. Daar staat hij dan, in al zijn afstotelijke glorie: mijn trouwe koffer. Hij is stoffig, verweerd en versleten; de parallellen met ondergetekende zijn me uiteraard niet ontgaan.
De koffer piept en kraakt wanneer ik hem open. Er komt een aroma vrij dat daar jarenlang in opgesloten heeft gezeten. Gelijk word ik overmand door herinneringen aan mijn laatste vakantie; ik ruik de frisse zeelucht, voel het warme zand onder mijn voeten, proef het zilte water en hoor de meeuwen krijsen terwijl de golven zachtjes kabbelen. Heel eventjes waan ik me weer aan de Portugese kust.
Mijn ogen worden vochtig bij de gedachte dat ik weldra afscheid zal moeten nemen van deze wereld, die mij zoveel mooie herinneringen heeft bezorgd. Het is moeilijk te verkroppen dat ik op het punt sta om een reis te maken waarvan ik niet zal terugkeren.
Plotseling worden mijn mijmeringen geïnterrumpeerd door telefoongerinkel. Ietwat verward grabbel ik mijn mobieltje uit mijn broekzak en druk het tegen mijn oor.
‘Pa,’ klinkt het aan de andere kant van de lijn, ‘het is tijd.’
‘Ik kom eraan,’ zeg ik, waarop de verbinding prompt wordt verbroken.
Ik trek beschermende kleding aan, zet mijn zuurstofmasker op en verruil voor het eerst in lange tijd mijn woning voor de buitenlucht. Met mijn koffer in de hand stap ik de wagen in die me naar de lanceerbasis brengt.

Vandaag vertrekt de allerlaatste raket naar Mars. Dankzij terravorming is deze eens zo dorre en onherbergzame planeet veranderd in een vruchtbare oase waar aardse flora en fauna welig tieren. Onze eigen wereldbol is daarentegen onomkeerbaar vervuild, geplunderd en anderszins toegetakeld; het is slechts een kwestie van tijd voordat het leven hier ophoudt te bestaan.
Mijn plaats in het ruimtevaartuig heb ik te danken aan het feit dat mijn zoon de directeur was van een machtige oliemaatschappij. Ironisch genoeg was dat juist een van de bedrijven die de teloorgang van de Aarde veroorzaakt hadden, maar daar werd bij het verdelen van de schaarse zitplaatsen niet naar gekeken. Zolang je het exorbitante bedrag maar kon betalen, was je welkom aan boord; de herkomst van het geld was volstrekt onbelangrijk.

Ik laat mijn blik glijden over de menigte die zich rond de raket heeft verzameld. Het blijken vooral mensen uit de onderste lagen van de bevolking te zijn. De wanhoop is van hun gezichten af te lezen. Allen zijn ze gedoemd om op deze stervende planeet achter te blijven.
Ze zijn hier niet gekomen om ons toe te juichen. Integendeel, er worden niet mis te verstane leuzen gescandeerd terwijl de stenen ons om de oren vliegen. Een barrière van stevige, hoge hekken houdt de meute op afstand zodat mijn familie veilig het ruimtevaartuig kan betreden.
Ik hou mijn koffer stevig vast. Mijn gezicht kleurt rood. Er is geen sticker op de wereld die de schaamte bedekken kan.

Dit artikel delen?
  • Hits: 328

4.275