Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Deelnemers aan de wedstrijd kunnen de bundel met 10% korting aanschaffen via de webwinkel van Schrijverspunt.

Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

Dunya

Als we haar voornaam aan de 11 jarige zelf zouden vragen, dan zou ze antwoorden dat het eigenlijk niet veel uitmaakt. Ze zag een naam als een samenstelling van klanken, dus was het onderhevig aan variatie. De naam was een productie van het strijken van lucht langs de stembanden van haar ouders. Dit gebeurde nadat onze personage voor het eerst werd blootgesteld aan het licht, kunstmatig of natuurlijk. In de bevallingskamer stond een raam open. Welk licht de baby precies had bereikt was onduidelijk. Afgezien van deze onduidelijkheid, maakte de kleine het goed. De naam was Dunya. Zij maakte alle mogelijke variaties met behulp van het klemtoon fenomeen op haar ontvangen naam. Ze sprak het telkens op een andere manier uit bij elk nieuw gezicht die ernaar vroeg. Haar ouders lieten Dunya begaan, bij de gemeente noteer je ook nooit de fonetische vorm van de naam. Dus wat hen betrof, overschreed Dunya geen regels.

-------

‘Ik zou een referendum instellen’, dacht Dunya, ‘voor de hele aarde, voor alle bewoners ervan, een poll!’. De vraag zou dan zijn wat het beeld is van deze wereld over zichzelf. Is het glas half vol of half leeg? Zij vroeg zich af of er meer ongelukkige mensen op aarde waren dan andersom. Ze dacht aan dit scenario en of er dan een oplossing zou zijn. Ze zat met deze gedachten onder de boom, haar favoriet. Deze had een stam waarvan één specifiek stukje bestond uit oneffen richels waar haar ruggengraat precies tussen paste en waarin ze haar rug comfortabel begroef. Dan zat ze daar wel eens te luisteren naar de tjirpende vogels, zich afvragend hoeveel verschillende geluiden ze op dat moment kon onderscheiden. Ze weet dat ze altijd ergens auto’s in de verte hoorde rijden. Een stroom aan laagfrequente, brommend aanzwellende en weg ebbende klanken. Deze plek was haar gewoonlijke tussenstop tijdens haar fietstochten. Die ondernam ze als ze vragen had waar ze geen antwoorden op wist. Dan fietste ze vanaf haar huis langs haar basisschool en de uitgestrekte weiden, die haar een gevoel van vrijheid gaven. Ze moest van haar moeder wel altijd haar telefoon op luid zetten en ze mocht niet verder fietsen dan de bebouwde kom. Haar moeder belde onderweg altijd om de staat van progressie te verifiëren. Ze kon heel ver kijken over de velden. Ze besefte dat in haar blikveld op dat moment zich duizenden tot miljoenen levens afspeelden, van zichtbare menselijke tot onzichtbare dierlijke. Ieder leven met zijn eigen bijzondere beloop. Dat was altijd rustgevend en magisch tegelijk. In de zomer waren deze fietstochten nog aangenamer, omdat ze dan wel eens een boek meenam en onder de boom ging zitten lezen, totdat ze soms gestreeld door de warme zonnestralen en gesust door een koel briesje even weg doezelde. 

Ze dacht die middag verder aan de mens die op en over de aarde wandelt, rijdt en vliegt. Die ongemerkt op nog kleinere wezens trapt. Ze dacht aan de aardbol, dat een stipje vormt in het immense heelal. De aardbol, lijkend op een prachtig wit en blauw gekleurde knikker, die ze toevallig ook in haar verzameling had. Zo’n type bonk, die ze in haar broekzak bewaarde en er mee pronkte als de kinderen haar naar buiten riepen om te spelen. De aardbol knikker was de hoogste inzet voor haar, alles of niets. Haar gedachten dwaalden langzaam af naar het knikkeren zelf, haar lievelingsspel op het schoolplein. Ze dacht bij zichzelf hoe ze de aardbol knikker weer zou hanteren op de speelvloer. De wijsvinger wordt voorbereid door hem zorgvuldig te krommen, ze bukt naar de grond en kijkt naar het einddoel. Het zijn geen lichtjaren, het zijn centimeters die ze moet overbruggen. Met de precies ingeschatte hoeveelheid kracht geeft ze een zet aan de aardbol knikker. Hij draait om zijn as, in een versnelling recht op het dal af, richting de uitholling in de stenen vloer op het schoolplein. Het is haar gelukt om het juist te raken. Ze is nog nooit zo blij geweest dat de aardbol precies in het gat is gevallen, want ze wilde het eigenlijk niet kwijt. Naast de aardbol knikker wint ze ook alle andere knikkers die in hetzelfde gat waren gevallen. ‘Wat een verrukkelijk spel is het ook’, dacht ze bij zichzelf.

Diezelfde avond staarde ze naar de cijfers van de klok op de muur. Ze kon niet slapen. Tussen de getallen 'twee' en 'drie' bevond zich een streepje licht van de lantaarn dat door de kier tussen de gordijnen naar binnen scheen. Ze hees zichzelf op en rechtte haar kussen. Ze pakte het zwart gehaakte plastic zakje met de knikkers van haar nachtkastje en leegde het op haar schoot. Ze probeerde de knikkers te laten passen op een blauw omrande tegelvorm op het dekbed. Het patroon van het blauwe molentje daaronder was niet meer te zien en het dekbed deukte in. Ze keek naar haar aardbol knikker, zo mooi blauw en wit. Ze liet het door haar vingers glijden en voelde het opstaande randje van de verf. Ze dacht weer: ‘Wat als het referendum zou uitwijzen dat de wereld niet gelukkig was, wat zou er dan moeten gebeuren? Wellicht wachten totdat het universum het zelf oplost?’. Maar dat zou erg lang duren naar haar mening. Ze dacht aan het universum als een grote rubiks kubus bestaande uit meerdere rubiks kubussen daarin die zichzelf oplosten. Ze hoorde ze bijna klikken in gedachten. Dit leidde ertoe dat de enorme vlakken van de grote rubiks kubus eens in de zoveel tijd ook in de juiste richting werden geklikt. Als ze hieraan dacht duizelde het haar weer, omdat het op deze manier onmogelijk was om snel een oplossing te vinden voor het ongelukkige deel. Wat als men alleen maar ongelukkiger werd. Wat als het zichzelf niet zou oplossen…

-------

“Dat is wat ik 30 jaar geleden dacht, toen de foto werd genomen en ik tegen deze boom aangeleund zat”, zei Dunya tegen haar zoontje, die met zijn wijsvinger naar het gezicht van zijn moeder wees op een foto in het album, dat ze zittend onder dezelfde boom bekeken. “Mama, maar weet je de oplossing dan al? Is de rubiks al opgelost?”. “Nee schat”, zei ze. De aardbol knikker uit haar broekzak halend en in de handpalm van haar zoontje leggend.
“We geven de aardbol telkens door. Hopelijk is het niet te veel beschadigd. Koester het. 

Kijk, ze is nog steeds prachtig. Zie je de kleuren?”

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 98

Login of registreer om een reactie te plaatsen