Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt.

Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is nog mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
Seconden
Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

Elisabeth


Ze is prachtig nu ze zwanger is, al is haar buik nog niet echt gegroeid. Is dat normaal bij deze termijn? Het is een vraag die als een oorwurm steeds weer naar me terugkeert. In mijn tijd stelde je geen vragen. Althans, niet in onze kringen en al helemaal niet in mijn situatie. De jonge vrouwen van nu hebben het makkelijker. Ik bewonder de flair waarmee ze haar zwangerschap aan de wereld toont. Het doet me iets op een manier die ik niet kan duiden. Jaloezie? Gemis?  
‘Dus je weet het geslacht al? Wat is er tegenwoordig toch veel mogelijk.’
‘En ik kan niet wachten tot jij het ook weet mam, dus bekijk nou eindelijk eens die echofoto’s.’
Typisch Lizzy, ongeduldig als altijd. Ik glimlach en pak de etui van mijn leesbril van de tuintafel. Alvorens ik hem opzet besluit ik eerst de glazen op te poetsen. Zelfbeheersing is een belangrijke deugt. Ik laat me niet opjagen, al brandt het fotomapje op mijn schoot en voel ik me opgetogen over wat ik zo ga ontdekken.
‘Nou, ik ben erg benieuwd. Hoeveel weken zwanger was je tijdens de echo?
‘Negentien weken en één dag.’
Ik sla het voorblad om. De eerste echo’s zijn in grijstinten en lijken op elkaar. Toch zijn ze stuk voor stuk bijzonder.
‘Zie je mam, hier zwaait de baby. Zie je die schattige armpjes?’
‘Prachtig! Maar hoe kan ik nou zien of het een jongetje of een meisje is?’
‘Dat komt nog. Kijk eerst maar rustig verder, want het wordt nog veel mooier.’
Lizzy’s opwinding neemt toe naarmate ik verder kom. De plaatjes wijzen me het hartje, de lengte van de armpjes en beentjes en de omvang van het hoofdje.
Confronterend, dat is wat ik er werkelijk van vind, maar het lukt me dat weg te drukken.
‘Een prachtig kindje hoor.’
‘Nu komen de allermooiste afdrukken’, jubelt Lizzy.
Toen kwamen de 3D-echo’s. Levensechte vormen van een baby. Piepklein, maar compleet. Even ben ik volledig uit het veld geslagen. Dit soort foto’s heb ik nog nooit gezien.

Ik kijk naar het kindje. De oogjes gesloten en armpjes kleiner dan het topje van mijn wijsvinger. Een vreemdkleurig flinterdun huidje, geen haartjes op het hoofdje. Ik kijk ernaar en mijn hart vult zich met het soort liefde dat je alleen bij een eerstgeborene kunt ervaren. Kon ik dit maar delen met Eduard. Maar dat is onmogelijk. Tranen stromen over mijn wangen.

‘Mam, waarom huil je?’
‘Ach lieverd… Je vader… Dit zijn van die momenten dat ik hem mis.’
Lizzy knikt. Zij mist hem ook. Uiteindelijk blader ik door naar de laatste bladzijde.
‘Ach, nee maar!’
Ik lach door mijn tranen heen nu de betekenis van deze foto tot me doordringt.
‘Het is een meisje!’

Hoe klein ook, het is duidelijk en kan niet missen. Twee kleine bleke schaamlipjes tekenen zich af tussen de beentjes.
‘Elisabeth’, fluister ik. ‘Lieve prachtige Elisabeth. Ik hou van jou.’
Ik tel de vingertjes en bewonder de piepkleine voetjes. Ik voel me verbonden op een manier die ik nooit eerder heb ervaren. Er is op dit moment even niets anders dan zij en ik. Maar het intense gevoel wordt al snel bitterzoet.

‘Ik zou het waarderen als je haar naar mij vernoemt. Je weet dat het traditie is in onze familie.’
Het levert me een verbaasde blik op die feilloos overgaat in irritatie.
‘Niet te geloven dat dit het eerste is waarover je begint nu je weet dat het een meisje is.’
Ik ken haar strijd, maar ik bind niet in. Furieus stort ze haar frustratie verder over me uit.
‘Om eerlijk te zijn hoopte ik het vernoemen achter ons te kunnen laten. Je hebt mij immers ook een moderne naam gegeven? Mijn naam is toch vanwege jouw protest verbasterd? Ik weiger mijn kind te vernoemen en ik begrijp niet waarom uitgerekend jij zo ouderwets doet.’
Ik drink zwijgend mijn thee. Lizzy doet mokkend hetzelfde. Mijn blik glijdt over de tuinen van ons landgoed. De bossages helemaal achterin roepen weggestopte herinneringen op. Mijn blik blijft uiteindelijk rusten op de grote wilg midden in het gras.

Het overvalt me dat de zeurende buikpijn overgaat in heftige krampen. Ik schrik van het vocht dat opeens langs mijn benen naar beneden kruipt. Ik ben bang, maar kan niet naar binnen en al helemaal niet om hulp vragen. Dan komt uit wat ik al vier maanden verborgen hou. Terwijl ik kreun van de pijn weet ik geen andere plek te bedenken dan de dicht begroeide bossages op de erfgrens met het landgoed van de familie van Eduard. Ook hij mag me niet zien, al verlang ik naar zijn beschermende armen. Ik leun half liggend tegen de stam van een boom. Ik kreun en huil, tot ik het lichaampje uit me voel glijden. Levenloos, piepklein, compleet. 

Pas als ik een hand van Lizzy teder over mijn rug voel aaien realiseer ik me dat ik in gedachten was en wederom huil. Meer dan veertig jaar heb ik mijn geheim en daarmee ook mijn pijn verborgen gehouden. Maar nu wil ik niet meer zwijgen. Lizzy is ruimdenkend genoeg en de tijden zijn veranderd. Ik sta op en pak de Lizzy bij haar hand.
‘Liefje… Kom eens mee…’
Mijn hand beeft in die van Lizzy terwijl ik haar met bibberende benen meeneem naar de oude wilg. Daar aangekomen streel ik de stam. Mijn vinger volgt de lijnen van de blokletter E.

Diep in de nacht stap ik uit mijn bed en ik trek een vest aan over mijn nachtjapon. Daarna loopt ik naar de werkplaats om de spade te pakken, terwijl ik mijn juwelenkistje behoedzaam met mijn andere hand tegen me aanklem. De wilg is de enige plek die ik kan bedenken voor mijn kleine Elisabeth. Het kost me veel tijd en moeite om een gat te graven dat diep genoeg is. Ik kus het kistje en laat hem in het gat zakken. Het knuffeldoekje dat ik al stiekem voor haar had gekocht, leg ik op het kistje. Daarna gooi ik het gat weer dicht en stamp het zo hard mogelijk aan. Het gras onder de boom is verdwenen, maar ik zal liegen dat ik er vogels heb begraven. Tot slot kerf ik in het maanlicht de letter E in de bast van de wilg.
‘Ik zal je nooit vergeten, lieve Elisabeth.’

‘De reden dat ik jou persé Lizzy wilde noemen, is omdat ik de naam Elisabeth al aan je zus heb vergeven’, zeg ik zacht. ‘Ik was zestien, maar je vader en ik wisten zeker dat we zouden trouwen. Wat was er mis mee als we alvast de liefde zouden bedrijven? Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, wachtte ik op het juiste moment om het te vertellen. Dat moment kwam niet en uiteindelijk durfde ik het niet meer te zeggen, zelfs niet tegen je vader. En toen heeft de natuur het voor me opgelost. Ik was toen even lang zwanger als jij nu.’
Ik vertel mijn verhaal en merk hoe oude pijn zoeter en milder wordt. In de ogen van Lizzy lees ik medeleven en begrip. Ik beantwoord haar vragen en voel hoe Elisabeth onze verbondenheid uitbreidt. Dan durf ik eindelijk te doen wat ik al wekenlang wil doen. Ik buig me voorover en geef een liefdevolle kus op de buik Lizzy. De beknelling rondom mijn hart die ik al had sinds Lizzy haar zwangerschap bekendmaakte, maakt zich van me los. Dag Elisabeth.




































Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 63

Login of registreer om een reactie te plaatsen