Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Een onverwacht verzoek

Er lag een briefje op de deurmat. Eigenlijk niet veel meer dan een klein, verfrommeld stukje papier. Het zou Nina niet eens zijn opgevallen als de kat niet vlak daarvoor van de vuilnisbak op de grond was gesprongen. Ze knipperde even met haar ogen en ritste haar vest dicht. Ze stond op het punt te gaan hardlopen, maar er stond flink wat wind. Haar hand klemde zich om het briefje. Raar eigenlijk, bedacht ze, dat het briefje niet weggewaaid was.

De kat maakte het zich intussen gemakkelijk in het bloembed onder het raamkozijn. Normaal gesproken zou de bruinharige kater staan te springen om zo’n smakelijk stukje papier te verscheuren, achterna zitten en verorberen. Niet eens per se in die volgorde. Nu keek de kat alleen maar.

Op het briefje stond:

Nina, ik heb dringend je hulp nodig.
Kom naar het strand, achter de viskraam.
Neem een koffer mee, een blocnote, een pen en een fluit.
Stop de spullen niet in de koffer.

Was dit een grap? Terwijl ze wachtte op gelach van verstopte kinderen keek Nina om zich heen. Geen afzender te bekennen. In een reflex ging ze op haar tenen staan en strekte ze haar nek. Dat hielp weinig.

Wel zag ze de buurman in zijn voortuin. De potige man droeg die dag een groene tuinbroek en gaf met een roze gieter de weelderige planten water. Nina raakte even afgeleid, maar een miauwend geluid bracht haar weer bij haar positieven. Ze vroeg of de buurman ook een briefje had gekregen, maar dat was niet zo. Bij de andere buren zag ze geen briefje op de deurmat liggen.

Van wie het ook was, het briefje leek in ieder geval specifiek voor haar bedoeld. Nina twijfelde. De verleiding om het hardlopen uit te stellen was groot. ‘Wat vind jij?’, ze keek de kat aan. De kat keek de andere kant op. Nina zuchtte. Ze had te weinig mensen gezien deze zomer.

Met het briefje in haar hand geklemd, liep Nina terug naar binnen. Ze vond een pen en een blocknote in de werkkamer van haar moeder, een rode koffer onder haar bed en een oude blokfluit van zolder. De fluit was zo stoffig dat ze twijfelde of het nog wel gezond was om erop te blazen. Maar goed, bedacht ze, de schrijver van het briefje zou het er maar mee moeten doen.

Met alle spullen in het mandje voorop haar fiets, vertrok ze naar het strand. Ze probeerde zich te herinneren hoe ze aan de koffer was gekomen. Een cadeau van haar moeder? Het koffertje was bedoeld voor een kind: klein, felrood en met goudkleurige sluitingen. Misschien was het haar oom geweest die het gegeven had, peinsde ze. Ze kon zich de man nog goed herinneren, ook al had ze hem al jaren niet meer gezien. Hij droeg altijd rare gekleurde schoenen en had twee oorbellen in zijn rechteroor. De man was een wereldreiziger, zei haar moeder altijd. In gedachten verzonken merkte ze pas dat ze bij het strand was toen ze het zand op de tegels van de boulevard hoorde knisperen.

Achter de viskraam stond een oude man, met witgrijs haar en een baard. Hij droeg nette kleren en had alleen een plastic tasje in zijn hand. Nina bekeek hem wat beter. Hij zag er te schoon uit voor een zwerver. De man zwaaide. Nina keek om zich heen. Er waren genoeg mensen binnen gehoorafstand op de boulevard. Die konden haar vast horen als ze schreeuwde. Ze stapte naar voren.

‘Ah, wat fijn dat je kon komen! Maar ik had dan ook niets anders verwacht.’

Nina was zo druk bezig de vraag te onderdrukken of de man dakloos was, dat ze ‘hallo’ stamelde en de koffer en de andere spullen overhandigde toen de man zijn handen uitstak.

‘Hm, een beetje ouderwets, maar goed genoeg.’ Nina voelde zich onverwacht gekrenkt bij het horen van die opmerking over een koffertje dat ze al minstens acht jaar niet gezien had.  

‘Heeft u dat briefje naar mij gestuurd?’ De man negeerde haar vraag, maar gebaarde naar het bankje dat direct achter de viskraam stond. Hij maakte de koffer zo snel open, dat deze uit zijn handen in het zand viel. Uit het plastic tasje haalde de man zes houten vogeltjes tevoorschijn. Toen begon er zo’n apart schouwspel dat Nina’s mond openviel. De man schreef iets onleesbaars op het eerste blaadje van de blocnote en zette er een vreemd teken onder. Hij speelde een kort, melodietje op de fluit en stopte de vogeltjes één voor één in de koffer. Voor ieder vogeltje was het melodietje net anders: langzaam, snel, in mineur, vrolijk, gek en bij de laatste schel, alsof hij een fout maakte. Ondertussen maakte hij zwaaiende bewegingen met zijn armen en handen, hurkte hij en maakte hij sprongetjes rond de koffer.

Hij deed het zo geconcentreerd en zo geanimeerd dat Nina niet kon stoppen met kijken. Het was ontzettend lachwekkend en heel serieus tegelijkertijd. Ze ging zitten.

De man pakte een gasstel op een driepoot uit zijn plastic tasje en zette het in de koffer, op zo’n manier dat het precies in het midden stond. Het gasstel ging aan en de man hield ieder vogeltje kort boven de vlam. Nina zag zwarte strepen op de vogels ontstaan. Het was bijna zielig, alsof de vogeltjes het konden voelen. Donkere wolken naderden vanaf de zee en Nina voelde regendruppels op haar handen. In haar ooghoek zag ze de meeste mensen het strand snel verlaten. De hemel rommelde, alsof hij wilde waarschuwen.

Toen, plotseling, sloeg de man zijn handen tegen elkaar met de vlam ertussenin.

Nina werd verblind door een lichtflits. Ze knipperde een paar keer. De man was weg!

 De dichte koffer was als enige overgebleven.  

Nina deed een paar stappen achteruit en keek om zich heen. Haar hard ging tekeer. De paar mensen die nog over waren op het strand gingen door met waar ze mee bezig waren. Niets wees erop dat zij net een man van vlees en bloed hadden zien verdwijnen.

De koffer stond in het zand. Aarzelend liep ze naar de rode koffer  - hij was tenslotte van haar - en maakte hem open. Leeg. Of toch? Er lag een klein, dubbelgevouwen briefje in de koffer.

Heel erg bedankt voor je hulp.
Het spijt me dat we zo weinig tijd hadden
en dat ik niet meer kon uitleggen.
Ik ga proberen de wereld te redden.

Nog één ding: als iemand anders je ooit vraagt
deze spullen naar het strand te brengen, doe dat dan NIET.
Dit is van levensbelang.

Dit artikel delen?
  • Hits: 99