Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Een nieuw begin

“Je gaat dus niet mee, daar ben je zeker van?” vraagt ze nogmaals.

Hij mompelt wat, iets van nog veel te doen. Eigenlijk kan hij niet wachten tot ze weg is maar dat mag ze ook niet weten natuurlijk.

“Het wordt misschien wat laat, dan weet je dat.” Vragend kijkt ze hem aan, geen reactie enkel een knikje van het hoofd. Druk bezig met de papieren op zijn bureau.

Ze sluit de garagepoort en wandelt naar de wagen. Hij verroert geen vin. Wanneer ze de oprit afrijdt en hij het geluid van de motor niet meer hoort, kijkt hij op. Aarzelend wandelt hij naar het raam. Even gluurt hij langs het gordijn. Niets te zien.

Met klamme handen sleurt hij zichzelf omhoog op de trap. In hun slaapkamer houdt hij halt. Hij voelt zich erg schuldig en zijn vingers bibberen wanneer hij haar lade opentrekt. Twijfelend neemt hij het kleine sleuteltje. Met het puntje van zijn tong bevochtigt hij zijn lippen, zijn keel voelt kurkdroog. Hij kan dit nu stoppen. Zonder het zelf te beseffen schudt hij het hoofd. Neen, hij wil het doorzetten.

Een tijd geleden is hij de kamer half blind binnen gestrompeld. Een handdoek om zijn lendenen gewikkeld. Als een echte sukkelaar op zoek naar een haarborstel voor zijn natte lokken. Ze schrikt op, hij merkt dat ze snel iets onder het kussen wegmoffelt. In dommerik spelen is hij steeds een held geweest. Terwijl ze hem met de ene hand de kam aanreikt, ziet hij nog net de andere hand onder haar neus doorgaan. Haar ogen staan waterig, hij vraagt haar niets. In het spiegelbeeld ontdekt hij het rode koffertje. Ze haalt het voorzichtig tevoorschijn, vlug verstopt ze het in haar klerenkast. Als hij de kamer verlaat merkt hij nog net in zijn ooghoeken waar ze het sleuteltje wegstopt.

Een diepe zucht ontsnapt er aan zijn keel. Hij wil weten wat er haar scheelt. Zijn meisje is al een lange tijd zichzelf niet meer en het wordt tijd dat daar iets aan verandert. Voorzichtig schuift hij het paneel opzij. Een wrang gevoel in zijn maag maar dit moet hij doen. Daar onder een stapeltje kleren, dat ze trouwens al lang weg zou doen, ligt het rode koffertje.

Het is niet groter dan een handtas. Zo een koffertje van karton met een slotje dat je wel eens bij een dagboek vindt. Rood en versierd met allerlei hartjes. Dat zijn meisje daar van houdt daar is hij zich eerder niet bewust van geweest. Altijd stoer in haar strakke jeans om haar sportieve benen.

Oké, zo ver is hij al. Nu het klepje open krijgen. Probeer dat maar eens: die dingen zijn immers niet gemaakt voor zijn dikke vingers. Eindelijk! Bij het openen van het dekseltje verschijnt er eerst een oude gazet. Wat erin zit weet hij niet, hij legt het naast zich. Er liggen verschillende enveloppen op het bodempje en… een zwangerschapstest!

“Schatje, liefje! Er zit een pakje in mijn schoen, wat wil dat zeggen?” roept hij naar de slaapkamer. Hij hoort haar grinniken, ze komt verbaasd piepen.

“Ik weet niet. Heb jij je schoen gezet voor de Sint, ben je daar niet te oud voor?”

Hij moet dringend naar zijn werk, er is nu geen tijd voor spelletjes. Een beetje geïrriteerd frutselt hij aan het strikje. Het volgende moment houdt hij het stickje in zijn vingers. Er staan twee streepjes op. Met grote ogen kijkt hij haar aan. Zijn hart klopt in zijn keel, dat heeft waarschijnlijk zijn stem verdrongen want hij krijgt er geen letter uit. Zijn blik vraagt haar om meer uitleg, ze knikt enkel. Die brede glimlach en die stralende ogen vertellen hem zoveel: het is gelukt, ze zijn in blijde verwachting!

Die krop zit nu weer in zijn keel. Hij legt het stickje terug in het doosje. Eigenlijk kan hij al raden wat er in de enveloppen zit. Het flapje is niet dichtgeplakt, hij is zo geopend. De echo’s maken dat de krop groeit. Zeven maanden geluk.

“Ben je zeker, het is een jongen! Oh, noemen we hem Shawn?” Ze is zo enthousiast en veel keus heeft hij niet. Hij knikt en meer heeft hij niet te zeggen, al staat de naam hem wel aan.

De bevalling verloopt echter niet zo vlotjes, herinnert hij zich. Ze klaagt over pijn in de onderrug en ontdekt bloedverlies. In een vliegende haast vertrekken ze naar het ziekenhuis. Daar aangekomen wordt zijn meisje onderzocht en meteen naar de verloskamer gevoerd, hij mag niet mee…

“Er zijn complicaties, meneer, het is misschien beter dat u wacht in de zaal. De dokter zal u zo snel mogelijk informeren.”

Dit kan toch niet. Wat is er aan de hand? Hij is de echtgenoot, de toekomstige vader hij heeft recht op informatie, ja toch.

Even snuift hij en onderdrukt een snik. In de andere enveloppe vindt hij de eerste foto’s van Shawn. Zij straalt ondanks dat zij zo heeft afgezien. Hij voelt de pijn, de opluchting.

“Uw zoontje nemen we even apart, meneer, we gaan kijken of alles in orde is.”

Hij heeft alleen maar oog voor haar. Is alles in orde, waarom is iedereen zo druk in de weer met de baby? Uiteindelijk is er toch één verpleegster die zich om haar bekommert. Alles komt goed, later zitten ze met hun drietjes samen op een kamer. Ondanks de vermoeienis straalt zij op de eerste gezinsfoto.

Een traan rolt over zijn wang. Hij beseft het niet eens. Het is moeilijk om de foto’s weer op hun plaats te krijgen. Zijn zicht is vertroebeld. Zijn vingers voelen stram aan. In een derde enveloppe vindt hij het doodsprentje van het jochie. Het kereltje is uiteindelijk maar vier maanden geworden met zijn hartafwijking.

Sindsdien heeft hij zijn meisje niet meer zien lachen. Ze wil opnieuw beginnen, liefst zo snel mogelijk! Hij wil haar niet kwijt, hij is bang om alleen achter te blijven en weigert daarom.

Nu grijpt hij naar de gazet. Er zitten kleertjes in geborgen. Shawn’s eerste hompertje, sokjes, mutsje. De geur maakt dat hij in tranen uitbarst. Hij herinnert die zich nog zo goed. Dat kereltje in zijn armen, zijn handje om zijn vinger. Dat gevoel, die warmte blijft.

Die avond wacht hij haar op. Ze kan elk moment thuiskomen van haar wekelijks bezoekje aan haar zus met de twee zoontjes. Eindelijk wordt de deur geopend en stapt ze de kamer in. Verrast kijkt ze hem aan. Ze is vermoeid maar wanneer ze naar het voorwerp in zijn hand kijkt is ze meteen opgekikkerd. Het blijkt een oude foto die steeds op de kast stond maar later verdween in een lade. Een foto van haar en Shawn.

Hij wenkt haar en zij zet zich naast hem neer, benieuwd wat hij met haar wil bespreken. Voorzichtig zet hij het kader op de tafel. Zijn ogen staan een beetje wazig en hij durft haar niet aan te kijken. In plaats daarvan kijkt hij naar haar evenbeeld op de foto. Ze neemt zijn handen in de hare, geeft er bemoedigend een knijpje in. Haar ogen staan vol hoop wanneer ze hem vragend aankijkt. Uiteindelijk slikt hij de krop door, ademt hij diep in.

“Wat denk je, lieverd, zullen we hem eens geen broertje of zusje schenken? We kunnen het opnieuw proberen, niet?” spreekt hij moedig.

Ze vliegt hem om de hals en dikke tranen rollen over haar wangen. Hij weet niet of ze lacht of huilt wanneer ze hem volmondig antwoord geeft met een ‘ja’. De op één na mooiste ja in zijn leven.

Dit artikel delen?
  • Hits: 74