99 Hits

Publicatie op:
Drukkende hitte

Het is warm. Godentergend warm. De lift zit vol. Allejezus vol. De spiegelwand is vervormd door de mensen die ertegenaan geperst staan. Het geeft een lachwekkend effect op de reflectie. Maar men lacht niet. Men is doods. Nog vijf etages tot de begane grond; de bestemming voor iedereen in deze hijstrein. Klotsoksels van enkele heren verspreiden een penetrante geurmelange van uien en verschaalde aftershave. Een man met evenwichtsstoornis probeert overeind te blijven door zijn hand tegen één van de wanden te parkeren. Hierbij begraaft hij het hoofd van de kleine dame naast hem in zijn drassige delta van dreklucht. Vol walging kijkt ze voor zich uit en durft er niets van te zeggen. Zuchten, tonggeklik en kreunen vormen een macabere symfonie.

Ping! Eén etage lager. Een slanke man verruilt zijn plek opgelucht met twee ietwat corpulente heren. Excuses zijn op hun gezichten af te lezen als ze zich naar binnen duwen. Het jasje van één van de twee zit vast tussen de deuren waardoor deze als een pacman blijft happen. Dan vallen de deuren eindelijk dicht, maar de lift blijft stilstaan. Het maximale gewicht is in veelvoud overschreden. Paniek schreeuwt uit ieders ogen. Een jongeman drukt het noodbelletje in. Het klingelt irritant vrolijk.
‘Ja, zegt u het maar,’ klinkt een nichterige stem uit het luidsprekertje.
‘We zitten vast in de lift.’
‘Oh, wat erg nou. Kunt u aangeven waar u zich op dit moment bevindt?’
‘Op de vierde etage. Kunt u opschieten, want het is hier niet om uit te houden.’
‘Ik stuur zo even Pierre en Max van de teedee. Die zijn over een paar minuutjes wel klaar met hun bammetjes.’
Onrustig rumoer laait op. Zweet gutst van de vele voorhoofden. Het beproefde geduld lijkt een eindoefening aan de mariniersopleiding te gaan worden; de paar minuten zijn de twintig ruimschoots gepasseerd. Een jonge vrouw huppelt ongeduldig met haar handen voor haar kruis. Haar lokken plakken aan haar gezicht en haar jurkje is nu door zweetplekken plaatselijk half transparant geworden. Bijtend op haar onderlip probeert ze haar aandrang te bedaren. Ze begint te grienen als ze merkt dat ze het niet langer kan ophouden. Heimelijk maakt ze ruim water waarbij het vocht langs haar benen haar vreemd genoeg koel aan doet voelen.  

Dan wordt de situatie nog nijpender: iemand heeft een Duitser gelaten. Zo’n geniepige die ongemerkt overal tussendoor glipt en voor een hoop ellende zorgt. Al gauw worden de eerste mensen de komst van de oostenwind gewaar. De geursensatie is zo tergend, dat een man zijn maaginhoud niet langer op zijn plek kan houden. Door het misselijkmakende schouwspel verliezen nog twee mensen hun halfverteerde lunch. De dader van de luchtterreur verraadt zichzelf door vijftig tinten roder te kleuren.
Gelukkig klinkt daar het geluid van de redding in twee harde bonzen van een broodtrommel tegen de liftdeur.
‘Naast de deur op het paneeltje heb je een knopje met open,’ joelt Pierre als een reddende engel.
‘Als je daarop drukt, gaat de lift open,’ vult Max aan.
Een geïrriteerd gemorrel klinkt aan de andere kant van de stalen deuren.
‘Werkt het niet?’ roept Pierre verwonderd. ‘Het werkt niet,’ fluistert hij zijn collega toe, die onnozel zijn schouders optrekt.
‘Kun je drinken regelen voor vierendertig man? We beginnen uit te drogen. En de brandweer bellen, want we hebben geen bereik met onze mobieltjes.’ De forse man van het vastzittende jasje, genaamd Arthur, heeft zichzelf als contactpersoon opgeworpen. Hij staat met zijn rug tegen het staal van de deur geperst en probeert zijn hoofd zover als mogelijk te draaien om zich verstaanbaar te maken.
‘Maar hoe krijgen we dat drinken bij jullie?’ roept Pierre.
‘De deuren gaan namelijk niet open,’ voegt Max toe.
Een gekreun van ongenoegen druist door de stalen kooi. Bij elk woord van de twee neemt de temperatuur in de lift een graad toe.
‘Boor een gaatje in de deur en breng er een rietje doorheen. Neem ook een koevoet mee. En verdomme: bel de brandweer!’
‘Goed idee, dat gaan we doen. Blijf daar, dan zijn we zo bij jullie terug.’
Het briesende gehijg van hyperventilatie-aanvallen en panikerend gejammer sloopt eenieders zenuwen. Een jongeman met een pokdalig gezicht verliest zijn geduld en begint schreeuwend om zich heen te slaan. Provisorische judoklemmen houden hem uiteindelijk in bedwang. Dan valt het licht uit …

Een angstig kreetje van enkele dames zet zich voort in gejammer. Gefrustreerd en weerloos als een wolf die huilt na gebeten te zijn door een lammetje.
‘Misschien klinkt het gek, maar laten we een Kerstliedje neuriën. Dan kunnen we de tijd doden met gedachten aan een koele en bovenal gezellige periode,’ oppert Arthur die even dreigt in een duizeling zijn bewustzijn te verliezen. Hij zet de eerste tonen van Stille Nacht in en al snel vullen meerdere lotgenoten hem aan. De tonen in de ijle lucht halen de scherpste kantjes van de omstandigheden. Een tengere vrouw verliest haar laatste krachten en laat haar dossiermap vallen. De bladeren die tussen de vele benen doorschieten, zijn grote opwaaiende sneeuwvlokken. De wind verkoelt de kuiten. Zacht zakt ze ineen en al gauw volgen er meer die overmeesterd worden door de ziedende hitte. Arthur maant de overigen aan om door te neuriën. Door zijn toenemende slaperigheid merkt hij niet dat Pierre aan de andere kant bezig is een gaatje in de deur te boren. De boor priemt zich in het staal en schiet uit door zijn schedel. Als een marionet zonder touwtjes zijgt Arthur neer. Het gaatje boven hem is een fonkelende kerstster in het duister.

‘Zo, het gaatje is geboord hoor! We hebben chocomel voor jullie uit de berging gehaald. Die krijgen jullie gratis. Hij heeft helaas niet koud gestaan, maar het gaat om het vocht hè.’ Max pielt een rietje door het gat en hannest tegelijkertijd met het andere uiteinde om het door het aluminium te steken. Het rietje blijkt te kort. ‘Jullie kunnen één voor één drinken. Als ik ja roep, knijp ik het pakje langzaam leeg, begrepen?’
‘We zien geen moer,’ ijlt een vrouw met haar laatste kracht wanneer het rietje de lichtgang blokkeert. Haar stem reikt de overkant van de kooi niet. Haar mond opent zich zo wijd mogelijk richting de plaats waar ze het licht het laatst zag. Ze vangt enkele staaltjes op die er met grotere stralen weer uitgaan.

De melodieuze klanken zuchten zich door het piepkleine gaatje wanneer Max het rietje eruit haalt. Hij loert door de opening.
‘Hoor je dat Pierre, ze zijn gezellig aan het zingen. En ze hebben het licht uitgedaan voor de sfeer. We moeten zoiets simpels toch eens voorstellen als teambuildingsuitje.
Max spuit onbelemmerd zijn voorraad van vijfentwintig pakjes lauwe chocolademelk in. De verzuurde bocht verdwijnt in de zompige mensenmassa waarin iedereen inmiddels is bezweken. Elk pakje kondigt hij aan met een luid gelukkig Kerstfeest!
‘Geen zorgen mensen, we gaan nu de brandweer bellen!’ jengelt Pierre triomfantelijk. Resoluut loopt de reddingsploeg met de lege pakjes naar de trap richting de receptie. Ze passeren daarbij een jonge moeder die met haar zoontje aan de hand richting de lift loopt. Het mannetje heeft een rode ballon aan een stokje vast en kijkt verheugd naar de verlichte knopjes naast de liftdeur. Hij rukt zich los van zijn moeder en rent er vol enthousiasme naartoe.
‘Ikke knopje drukken,’ giert hij.
‘Doe maar Jesse,’ roept zijn moeder hem lachend toe.
Het mannetje drukt op de grote knop en met een vrolijke ping openen de deuren zich zuchtend.


Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Drukkende hitte"

06.06.21
Feedback:
Walgelijk goed vind ik dit verhaal!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
30.05.21
Feedback:
Erg spannend verhaal
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig