Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

Dierbare herinneringen.

Het was een mooie, warme dag van de zomer waar maar geen eind aan leek te komen. Laat in de middag gingen we wandelen op de Sallandse heuvelrug. Het was stil, heel stil. Je hoorde alleen het geruis van de wind door de bomen.                                                                                                                                                Onder het lopen keken we uit over prachtig, paars gekleurde heidevelden en kwamen we een schaapskudde tegen die bijeen werd gehouden door een paar honden. De schaapsherder vertelde dat ze naar een stuk verder op de berg werden gedreven om het oprukkende gras kort te houden.                                                                  Af en toe moesten we behoorlijk klimmen en oppassen dat we niet struikelden over uitstekende boomstronken, of dat we weg zouden zakken in het mulle zand. Nadat we urenlang gelopen hadden, zagen we aan de bosrand een ijskar staan. We gingen, likkend aan ons ijsje, op een bankje zitten en genoten van de zonsondergang. ʻZullen we binnenkort weer eens een keer naar Schiermonnikoog gaan?’ vroeg Sietske. ‘Leuk,’ zei ik ʻlekker een paar dagen uitwaaien op het strand.’

De mist hing laag boven de weilanden, toen we een paar weken later in onze oldtimer, een Volvo PV544 uit 1961, op weg gingen naar Schiermonnikoog. ‘Kijk,’ zei Sietske ‘wat een mooi gezicht die paarden en koeien daar in de laaghangende mist.’ Het was zo’n mooi tafereel dat ik eigenlijk wel even had willen stoppen om er foto’s van te maken.                                                                                                                                                    Enkele uren later zaten we op de kade van Lauwersoog heerlijk in de zon en zagen na enige tijd de veerboot uit Schiermonnikoog in de verte aankomen. We pakten onze fiets en sloten aan bij de fietsers, die al voor het hek stonden te wachten.                                                                                                                                            Eenmaal op de boot, liepen we naar het bovendek en zagen het vaste land langzaam uit het zicht verdwijnen. Eerst vlogen er veel kokmeeuwen met de boot mee, maar toen we verder van de kust af kwamen, werd hun aantal minder en nam het aantal grote meeuwen toe. Een lekker briesje zorgde ervoor dat het goed vertoeven was op het bovendek.                                                                                                                                                ʻIk ben benieuwd wat Beppe zal zeggen als ze hoort dat ik zwanger ben,’ zei Sietske. ʻZe is vast trots dat haar dochter oma wordt,’ antwoordde ik.

ʻZullen we morgen even naar haar toe gaan,’ vroeg Sietske. ʻIk zal het trouwens wel missen als ze straks niet meer op het eiland woont. Hoeveel keren heb ik vroeger niet een groot deel van de zomervakantie op dit prachtige eiland, samen met mijn broertje, doorgebracht. Altijd mochten we bij Beppe logeren. Ik denk er nog altijd met veel plezier aan terug.’                                                                                                                        Vele keren was Sietske op het eiland geweest, maar zelf was ik slechts twee keer eerder op het eiland, één keer met Sietske en één keer met een aantal vrienden. Zittend op het bovendek kwamen de herinneringen aan het wadlopen bij mij weer terug. ʻWaar was je met jouw gedachten? ’vroeg Sietske toen ik geen antwoord gaf.

‘Ik hoop dat we nog vaak op het eiland komen,’ zei ze. ʻAlle Waddeneilanden hebben hun aantrekkelijkheid maar ik vind ‘Schier’ toch wel het allermooiste.’ Langzaam kwam het eiland in zicht.                                                      We pakten onze bagage, liepen naar het benedendek en gingen op zoek naar onze fietsen. Een kwartier later waren we bij het huis van oom Karel aan de Oosterreeweg. De sleutel lag zoals afgesproken onder de bloempot bij de voordeur.                                                                                                                                              Algauw zochten we het strand op. Het was een prachtige, zonovergoten nazomerdag. Er was slechts een enkel stapelwolkje te zien. Aan het eind van de middag fietsten we door de duinen en stopten bij de vuurtoren. Oom Henk was al jaren vuurtorenwachter en Sietske was al vele keren boven in de vuurtoren geweest. Nu wilde ik ook wel eens naar boven. Door het mooie weer konden we kilometers ver weg kijken en hadden we een prachtig uitzicht over het eiland.

De volgende morgen gingen we bij Beppe op bezoek. Ze zat al voor het raam te wachten toen we aankwamen fietsen. Beppe vond het leuk dat ze Sietske weer eens zag.                                                                                  We hadden een pak strandkoeken, de Amelander bledden, voor haar meegenomen. Koeken waarvan het recept ontwikkeld was door Pake . Pake was van geboorte een Amelander en stierf al op jonge leeftijd, slechts 52 jaar oud. Sietske had Pake niet gekend maar zijn koeken vond ze heerlijk.

Voor we koffie dronken, lieten we vol trots onze trouwfoto’s aan Beppe zien. Beppe was niet op ons huwelijksfeest geweest. Ze ging nooit meer het eiland af. Op het moment dat Beppe naar haar kleine keuken liep om koffie te zetten, viel Sietske de rode koffer op die boven op een oude grenen kast lag. Ze had de koffer nog nooit eerder gezien. Toen ze Sietske naar de koffer zag kijken, zei ze dat daar dingen inzaten waar ze waardevolle herinneringen aan had. ‘Je mag er wel eens inkijken.’                                                                         Ik stond op en legde de koffer op de tafel. ‘Weet je trouwens waar die koffer van is?’ vroeg Beppe. Sietske moest het antwoord schuldig blijven. ‘Van jouw vader,’ zei ze. ‘Ik zie hem in die barre winter zo nog met de koffer uit het vliegtuig stappen.’                                                                                                                                                  ‘Ja, daar heeft mijn moeder wel eens wat over verteld,’ zei Sietske en maakte de koffer open. Van alles zat erin, doosjes met sieraden, verschillende fotoboeken, het geheime recept van Pake voor de koeken en oude krantenknipsels. Opeens viel het oog van Sietske op de krantenknipsels over het huwelijk van haar ouders in 1954 en begon ze te lezen.

Tegen het einde van januari was de Waddenzee in snel tempo helemaal dichtgevroren en kon Jo, niet met de boot naar Schiermonnikoog om te trouwen met Mien. Het huwelijk moest uitgesteld worden maar Jo vond een oplossing voor het probleem. Hij had gehoord dat er een luchtbrug was naar de geïsoleerde Waddeneilanden en besloot Rijkswaterstaat te bellen en te vragen of er een plekje vrij was. Het lukte.                                                Op 4 februari kon Jo mee vanaf de vliegbasis Leeuwarden. ‘s Middags stond de bruidegom op het strand waar een speciale landingsbaan op het rif was aangelegd, uitbundig begroet door zijn bruid en eilandbewoners die in groten getale waren uitgelopen. Het was de eerste keer op het eiland dat een bruidegom door de lucht naar zijn bruid was gekomen. Meteen gingen ze naar het gemeentehuis om aan burgemeester Anker te vertellen dat ze de volgende dag wilden trouwen. Terwijl de klokken over het eiland beierden, liepen Jo en Mien op 5 februari vanuit de Middenstreek door de sneeuw naar het gemeentehuis en gaven elkaar het ‘ja-woord’. Een dag later stond op het strand een vliegtuig voor de jonggehuwden klaar en vertrokken ze van het eiland. Vier andere vliegtuigen, alle Piper Clubs, zorgden voor een waar ere-escorte.

‘Prachtig,’ zei Sietske ‘Ik heb het verhaal wel eens gehoord maar dit maakt het allemaal veel levensechter. Ook al die foto’s ervan. Mag ik ze meenemen?’                                                                                                           Pas ver in de middag stapten ze weer op de fiets. Van lekker luieren op het strand kwam niets meer. Ze zochten een mooi terras op, genoten van de zon en bekeken de foto’s nog maar eens. Zondags fietsten ze nog een keer het hele eiland over, lagen heerlijk in de duinen en genoten van een heerlijk glas bier en een wijntje aan het strand.

Dit artikel delen?
  • Hits: 35
(De gemiddelde waardering is 2 door 3 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen