Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De verleiding

Diana fronste haar wenkbrauwen, haar tafelgenoot keek haar serieus aan. De man met wie ze de afgelopen paar weken had doorgebracht rolde de grote rode koffer voorzichtig onder de donkerbruine eikenhouten tafel in haar richting. Vertwijfeld vroeg ze:

‘Oké stel je voor, ik doe het. Wat gebeurt er dan?’

‘Dan ben je één van ons.’

‘Oké, maar ik weet nog steeds niet precies wat dat inhoudt.’

‘Dat merk je vanzelf.’

‘Ik weet dat je denkt dat ik hier klaar voor ben, maar ik weet het gewoon niet zeker,’ Diana slaakte een zucht en duwde de koffer zachtjes terug in de richting van de man tegenover haar. Haar taxi stond al klaar, ze had geen tijd om tegen hem in te gaan.

‘Ik weet dat je twijfelt Diana, maar wil je er tenminste over nadenken, voor mij?’

Hij keek haar haast smekend aan met zijn grote bruine ogen, Diana vond het meestal moeilijk om helder na te blijven denken als hij haar zo aankeek. Hij streek een pluk van haar donkerblonde haren achter haar oor, en kwam ineens heel dichtbij. Zachtjes zei hij:

‘Neem hem maar mee. Als je ervoor kiest om hem open te maken, dan kun je me hier voorlopig bereiken.’

Diana nam de koffer van Orion aan, liep ermee naar de gang, nam haar lange bruine jas van de kapstok en liet de deur van het kleine huisje in het bos in het slot vallen.

Twee weken lang hadden ze zich samen afgesloten van de buitenwereld. Ze had haar beste vriendin niet eens verteld met wie en waar ze naartoe was gegaan. Ze had niet gedacht dat Elodie een fan zou zijn van haar nieuwe liefde. Orion had een bepaald soort intensiteit die ze niet kon verklaren, het voelde gevaarlijk, maar tegelijkertijd verleidelijk.

Met de koffer naast zich zat ze achter in de taxi. Diana staarde naar het spoor dat de regen op de ramen achterliet. In haar hoofd bleef ze de vraag van Orion herhalen.

Een week later maakte Diana zich klaar om naar haar werk te gaan. Haar kokerrok schuurde tegen haar kuiten, maar ze wist dat ze er netjes uit moest zien die dag. Elodie en zij hadden een aantal jaar geleden een klein cosmeticabedrijf opgezet en ondanks een klein incident met crèmes die giftige stoffen bleken te bevatten, was het uitgegroeid tot een waar imperium. Ze wisten dat zij de ervaring niet hadden om het te blijven runnen. Hun bedrijf had de interesse gewekt van een grotere speler in het veld, die het eventueel wilde overnemen. Het was een perfecte deal, leek het, ze hadden het voor elkaar gekregen dat ze hun werk konden blijven doen en hun merk onder het grotere bedrijf zou vallen. Toch voelde er iets niet helemaal goed.

De dagen op haar werk leken de laatste dagen eindeloos te duren. Het liefst was ze bij Orion, maar ze had de afgelopen week niets meer van hem gehoord. Het was alles of niets met hem, wist ze, en het tijdsraam dat overbleef om voor alles te kiezen was langzaam aan het dichtgaan. Ze moest een beslissing gaan nemen.

‘Diana, daar ben je, je bent precies op tijd voor de vergadering,’ zei Elodie toen Diana het pand binnenkwam. Elodie leek diep in gedachten verzonken. Ze zag er moe uit, haar ogen werden omlijnd door grijze kringen en haar blonde haren waren niet opgestoken als normaal, maar hingen in een losse staart. Diana wilde haar ernaar vragen, maar ze kreeg de kans niet. De vrouw die het bedrijf vertegenwoordigde voor de overname, kwam al binnen.

‘Ha, jullie zullen mijn sterren-duo wel zijn. Ik ben Olivia,’ zei de vrouw die hen hartelijk de hand schudde. Eas iets aan haar dat Diana bekend voorkwam.

De vergadering gleed langs Diana heen, ze zegde een aantal dingen toe, waar ze verder niet echt bij nadacht. Als laatste hoorde ze Elodie zeggen:

‘We sturen vanmiddag een aantal samples naar je toe, strikt voor persoonlijk gebruik.’

Na de vergadering, wilde Diana eigenlijk zo snel mogelijk naar huis.

‘Hey, ik voel me niet zo lekker. Ik meld me voor de rest van de dag ziek, oké?’ zei ze tegen Elodie, waarna ze het kantoor uit sprintte.

Eenmaal weer thuis, opende ze haar kledingkast en rolde ze de rode koffer onder een stapel kleren vandaan. Ze schrok op toen de deurbel ging.

‘Ik wil graag iets met je bespreken.’

Daar stond Elodie voor de deur. Diana liet haar binnen en ze gingen samen aan tafel zitten. Elodie en Diana kenden elkaar al jaren, hun levensstijl dicht bij de natuur had hun vriendschap alleen maar versterkt. Alhoewel Diana altijd het idee had gehad, dat Elodie haar daarin een beetje kopieerde en niet altijd haar eigen instincten volgde. In de tijd dat ze samen met een groep gelijkgestemden in de natuur leefden, ontpopten Diana en Elodie zich tot uitstekende jagers. Terwijl Elodie haar prooi lokte met giftige etenswaar, kon Diana als geen ander overweg met pijl en boog. Ze pasten zich zelfs gemakkelijk aan, aan de gruwelijk wijze waarop de groep conflicten oploste. Maar Diana miste haar vrienden en familie en koos ervoor om weer een vast dak boven haar hoofd te hebben, Elodie volgde haar daarin. Samen begonnen ze een cosmeticabedrijf met helende zalven en verjongende crèmes, waar alleen natuurlijke ingrediënten voor werden gebruikt.

‘Ik heb een aanbod gekregen om terug te gaan,’ zei Elodie ineens.

Diana keek haar met gefronste wenkbrauwen aan.

‘Terug te gaan?’

‘Terug de natuur in.’

‘En, wil je dat?’

‘Ik weet het niet, misschien.’

Diana voelde zich plotseling een beetje ongemakkelijk. Ze wist niet of het kwam omdat Elodie ergens over nadacht zonder haar erin betrokken te hebben, of omdat ze zelf een dergelijk aanbod had gekregen zonder het met haar te bespreken.  

‘Meen je dat? Hoe kom je daar ineens bij?’

‘Ik heb iemand ontmoet, hij hoort bij een groep die hier in de buurt leeft. Het punt is, dat het misschien beter is dat we het hele bedrijf verkopen en onszelf er helemaal uit terugtrekken.’

Diana knipperde met haar ogen, ze kon bijna niet geloven wat ze hoorde. Dit was precies wat zij ook had gewild, maar niet had durven te bespreken. Dan kon ze met hém mee. Ze was bang geweest om Elodie te kwetsen, maar op deze manier was het gemakkelijk opgelost.

‘Sorry, ik heb de vergadering van net niet helemaal goed gevolgd. Maar heb ik zoiets toegezegd?’

‘We hebben aangegeven daarover na te zullen denken.’

‘Het is echt bizar, ik heb ook iemand ontmoet die wil dat ik bij zijn groep kom,’ zei Diana enthousiast.

‘Wat fijn voor je, hoe heet hij?’

‘Orion. En die van jou?’

Elodie trok wit weg. Ze keek naar de tafel en zei:

‘Orion.’

De toekomst die Diana zich had voorgesteld met de man die haar zo intrigeerde, verdween in één ogenblik.

‘Nu ik er over nadenk, hij heeft mij wel eens verteld dat hij een zus heeft die Olivia heet, is dat niet toevallig?’

Diana keek Elodie peinzend aan en zei:

‘We hebben volgens mij nog een paar samples van ons incident op kantoor liggen.’

Nadat Elodie was vertrokken stormde Diana de trap op, liep haar kamer in en rukte de rits van de rode koffer open. Ze haalde het voorwerp uit de koffer en liet haar hand liefkozend over het fijngesneden hout van de boog glijden. Ze pakte haar telefoon en belde het nummer van het huisje in het bos. Orion nam op.

‘Zullen we samen gaan jagen?’ vroeg ze vastberaden.

Dit artikel delen?
  • Hits: 279

3.675