Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

De rode koffer

 

Zo warm vandaag, maar in de trein is het koel. Ik lees over de Cold Spot, een plek in het heelal waarachter mogelijk een parallel universum schuilgaat. Interessant.

In Breda stap ik over. Ik kan me nog net in de overvolle trein wringen, op het achterbalkon. Alle zitplaatsen zijn bezet. De staanplaatsen ook, maar ik kan me naar een plaatsje bij de deur van de coupé wringen. Het is heel warm.

Als de trein vertrekt, vliegt de deur naast me open. `Gaat-ie goed?´, roept een jonge vrouw? ´Ja´ roept een man met lang grijs krulhaar. Ik hoor anderen achter me instemmende geluiden maken. Ik zie dat een aantal passagiers een verstandelijke beperking heeft. 'Niet uitstappen Joop', gebiedt de vrouw, die kennelijk begeleidster is, voordat zij weer de coupé induikt. De grijze man schudt van nee.

Uitstappen? Dat is Joop voorlopig vast niet van plan. Hij heeft het naar zijn zin. Bij iedere onverwachte beweging van de trein lacht hij naar een vrouw die bij het groepje hoort. Zij straalt en moet er ook om lachen. Heen en weer geschud te worden in de trein, dat is grappig.

Twee mannen voor mij hebben een zitplaats. Ik kijk op hun hoofden neer. De dichts bijzijnde is jong en dik. Hij heeft een grote zware bril. Ik kan net achter zijn brillenglazen kijken en zie zijn lange wimpers traag op en neer bewegen. Zijn dikke winterjas klemt hij stevig tegen zich aan. Het plastic mapje met de reisroute stevig in zijn andere hand. Hij kijkt afwezig, recht voor zich uit.

De man naast hem, die op zijn laptop probeert te werken, heeft het geluk van een zitplaats maar de pech recht in de zon te zitten. Met een papieren zakdoekje wist hij zich het zweet van zijn voorhoofd. Ik zie hoe het zakdoekje snel een nat propje wordt.

De hitte is adembenemend. Aanvoer van verse lucht is er niet. Ik probeer zoveel mogelijk ruimte om mij heen te maken en niemand aan te raken. Dat is moeilijk. De toerist rechts van mij staat in het midden. Hij kan zich nergens aan vasthouden. Als een duikelaar beweegt hij mee met iedere beweging van de wagon. ´Sorry' zegt hij keer op keer als zijn rode koffertje weer tegen iemand aanvalt. Alleen Joop reageert erop alsof het een spelletje is. Steeds als hij lacht, zie ik zijn slechte gebit.

 

'Trein' roept Joop als een tegenligger ons passeert. Hij kijkt naar de vrouw. Zij maakt een hoog geluid en zegt iets onverstaanbaars terug. Joop knikt enthousiast. De twee hebben een bijna woordloos contact. De hitte laat hen koud.

De toerist naast me maakt een gebaar naar twee Chinese passagiers die bij de deur van het harmonica gedeelte van de trein staan.´Open, please´, zegt hij. De deur schuift open, een luchtstroom verjaagt de benauwde atmosfeer. Wat een verademing. De jongen blijft de deur met zijn voet openhouden. Maar dat vindt Joop geen goed idee. Die deur hoort dicht. Hij rukt aan de stang en de jongen haalt zijn voet weg. Joop knikt blij. Trots werpt hij een blik naar de vrouw. Heeft hij dat niet mooi geregeld? Zijn gedienstigheid kent geen grenzen. Hij zegt er iets over tegen een meisje dat hand in hand met haar geliefde voor hem zit. Het meisje kijkt gegeneerd weg en doet of ze niet merkt dat hij tegen haar praat. Haar vriend kijkt al even besmuikt de andere kant op. Joop deert het niet. Misschien is hij het gewend. Zijn vrolijkheid is onweerstaanbaar.

Niet alleen hitte maar ook stank beneemt mij de adem. Ik vermoed dat het gebit van Joop een bijdrage levert. Gelukkig sta ik te ver bij hem vandaan om dat zeker te weten. Joop geniet intussen van het landschap buiten, dat net als ik, naar water dorst. Hij maakt goedkeurende geluiden.

Ik voel hoe het been van jongen die voor mij zit, zich tegen het mijne aan vleit. Is het opzet? Er is geen ruimte om mijn been te verplaatsen. Ik laat het maar zo, ga er maar van uit dat ongevoeligheid voor aanrakingen één van zijn handicaps is.

De Chinese jongen probeert het nog een keer. Hij schuift de deur die koelte schenkt, open. Even ademen we op. Het is van korte duur. Dat gaat niet door. Joop grijpt onmiddellijk in. 

Eindelijk mindert de trein vaart. Laat dit al Mechelen zijn, denk ik. “Roosendaal” roept Joop verrukt. Passagiers schrikken op. Roosendaal? Joop kijkt naar de vrouw die diep lachend, instemmend knikt. Zeker, dit moet Roosendaal zijn.

Maar Mechelen is het ook niet. De trein rijdt even later een tunneltje in. Een paar seconden is het aardedonker. Als we er uit zijn, hebben Joop en de vrouw plezier om de knipoog van de trein.

Eindelijk Mechelen. Gelukkig, ik ontsnap. Op het perron kom ik bij van de helse ervaring.

 

Terwijl ik naar de uitgang loop, denk ik terug aan het artikel over de Cold Spot. Nu moet ík lachen: ik weet nu dat niet alleen in de ruimte een andere realiteit mogelijk is. Heb ik niet net meegemaakt hoe Joop en zijn vriendin in een parallel universum een treinreis maakten?

Cora van der Veere

 

 

 

Dit artikel delen?
  • Hits: 25
(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen