Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

'Neem je wandelschoenen en vergeet zeker de GPS en batterijen niet!', roept mijn mama uit de keuken.
Het is ondertussen al twee jaar dat ons gezin in de ban is van Geocachen. Mensen verstoppen schatkistjes op verschillende plaatsen en anderen kunnen ze dan gaan zoeken. Het is een leuk idee en zo komen we nog eens buiten.
'Schat, ik heb twee flessen water en een pak zandkoekjes', hoor ik nog uit de keuken komen waar mijn ouders bezig zijn met de rugzak. Mijn zusje verzamelt boven ondertussen kleine voorwerpen. Die kan je dan in de schatkistjes steken in ruil voor iets dat je eruit haalt. Ik doe het vooral voor de eer door onze naam, Team VindtAlles, in het boekje te schrijven. Een beetje opschepperig, maar het werkt. Mijn zusje komt naar beneden met een reeks kleurpotloden. Sommige zijn al ontsierd met tandafdrukken, maar het is voldoende. In de auto bespreken we onze tactieken, een beetje fanatiek, maar dit is dan ook geen normale Geocache. Er zijn drie schatkisten te vinden en elke kist leidt ons naar de volgende. 

'De hoofdprijs zal van ons zijn!', roept papa keer op keer. 
‘Ik voer de coördinaten in op de GPS en dan kunnen we vertrekken’, zeg ik tegen mijn ouders die hun schoenen nog aan het wisselen zijn.
‘Kijk, daar staat dezelfde auto als de onze!’ Mijn zusje wijst naar een auto een beetje verderop, maar we letten er niet echt op.
'Kom Team VindtAlles, die Geocaches vinden zichzelf niet.' Papa gaat helemaal op in zijn rol als Teamleider. 'Waar is het pad der glorie?', voegt hij eraan toe.
Ik kijk op de GPS en wijs naar een pad dat recht het bos in gaat. 'Daar moeten we heen!' 
Gelukkig hebben we stevige wandelschoenen bij. De regen van de vorige dag heeft sommige stukken van het pad veranderd in modderpoelen.
‘Nog 50 meter en dan zouden we er moeten zijn.’ Even verder zien we een open plek.
 
Op de open plek beginnen we meteen te zoeken. Mijn papa en ik inspecteren een holle boomstronk terwijl mijn mama en zusje bezig zijn tussen een hoop keien.
'Gevonden!', horen we al snel terwijl mijn zusje een kistje tussen de keien vandaan haalt. Het lijkt sprekend op een rood koffertje, maar dan niet veel groter dan een brooddoos.
‘Kijk eens hoe mooi het is. En in zo’n goede staat. Net of het nog maar pas tussen de keien werd gelegd’, zegt mijn mama verbaasd. Ze maakt het koffertje open. Op een klein boekje en een potlood met een kapotte punt na is het leeg. Op het eerste blad staan coördinaten.
'Dat zal de locatie zijn van de volgende Geocache, zet jij die in de GPS?', vraagt mijn papa. 'Schat, schrijf jij even onze naam in het boekje?'
'Mag ik dan even je balpen gebruiken? Hier zit er geen in.'
Papa geeft haar zijn balpen en ze draait het eerste bladen om. In een oogwenk ziet ze er dat er op het eerste blad al geschreven is dus op het tweede blad schrijft ze “Gevonden! 25/06/2020 - Team VindtAlles”.
 
Mijn zusje haalt het potlood met de kapotte punt uit het kistje. ‘Kijk, ik heb net hetzelfde potlood bij, ik leg die van mij erbij, dan zijn er twee!’. Ze is echter te bruut en de punt breekt af als ze het potlood erin legt.
‘Kijk eens hoeveel mensen deze cache al hebben gevonden?’, vraag ik.
Mama bladert terug naar waar ze de tekst zag. ‘Dat is raar’, zegt ze terwijl ze ons de bladzijde toont. ‘Deze Cache is nog maar één keer gevonden en kijk eens naar de naam.'
Ik bespeur enige angst in haar stem die al snel wordt verklaard, het boekje leest: “Gevonden! 25/06/2020 – Team VindtAlles” De boodschap staat geschreven in dezelfde kleur inkt. Ik slik de brok in mijn keel weg en begrijp mama’s angst.
'Bedriegers!’, roept papa uit. ‘We zullen ze vinden! Langs waar is de weg?!’. Hij lijkt onze angst niet te delen.
'Schat, ik vind dit toch maar niets, laten we terugkeren.’
'Nonsens!', schreeuwt papa uit. 'We gaan verder!'
Ik wijs naar een pad verder het bos in en we vertrekken.
 
Nog 200 meter!’, roep ik uit. Op hetzelfde ogenblik klinkt een ijselijke gil in de verte.
'Wat was dat?’ Geschrokken speurt mijn zusje de omgeving af. ‘Het klonk als een vrouw.’
‘Nee hoor, dat was een vogel. Een kraai of zo, trek het je niet aan’, probeer ik haar gerust te stellen. Mijn ouders lijken niets gemerkt te hebben.
Vijf minuten later komen we aan bij een grote rots, volgens de GPS moet het hier zijn. Ik zie nog juist een paar mensen verder het bos intrekken.
 
'Hier zou het moeten zijn', vertel ik aan de groep. Na een paar minuten zoeken, haalt mijn zusje opnieuw een rood koffertje van onder de rots.
‘Het is net of ik het er zelf heb verstopt’, spot ze.
Mama is de gebeurtenis met het vorige koffertje nog niet vergeten en kijkt ongerust naar het nieuwe koffertje. 'Schat, wat als er weer hetzelfde instaat?'
Papa probeert haar gerust te stellen: 'Je bent je maar dingen aan het verbeelden, Team VindtAlles is niet bepaalt een originele naam. Schrijf gewoon in het boekje dat we het gevonden hebben en vergeet deze keer niet het tijdstip erbij te zetten'.
'Oké, maar ik kijk niet naar de voorgaande teksten!'. Ze kijkt op haar horloge en schrijft "Gevonden! 25/06/2020 10:26 - Team VindtAlles”. Ze leest het luidop terwijl ze het schrijft.
 
Papa, zus en ik zijn bezig met de volgende coördinaten wanneer we een luide gil horen. Het boekje en de balpen vallen uit mama’s van angst verkrampte handen. We rennen naar haar toe, papa probeert haar te kalmeren terwijl ik het boekje opraap en lees "Gevonden! 25/06/2020 10:21 - Team VindtAlles”. Vijf minuten verschil, dat is wel kunnen, denk ik bij mezelf.
'Net voor we hier aankwamen, zag ik een paar mensen daar het bos ingaan en dat is ook de richting van de volgende Geocache. Waarschijnlijk zijn zij de bedriegers', vertel ik aan mijn ouders. Dat lijkt mama wat gerust te stellen.
‘Geen tijd te verliezen!’, roept papa. Hij trekt verder het bos in. We gaan hem snel achterna. Het is net of ik achter mij voetstappen hoor. Ik schenk er weinig aandacht aan want ik kan papa maar net bijhouden.
Vijf minuten later hoor ik opnieuw dat gekraai, maar deze keer van achter ons. ‘Die vogel lijkt net op mama’, denk ik gniffelend in mezelf.
'We zijn er bijna, achter die bocht moet het zijn', zeg ik luidop. 
 
Voorbij de bocht staat er een rugzak in het midden van het pad.
'Kijk, dezelfde rugzak als de onze', zegt mijn papa als hij die van ons ernaast zet. 'De bedriegers zijn hier in de buurt, ik hoor ze zoeken naar onze Cache!
'Ik heb het weer gevonden!’, roept een meisjesstem uit het bos. We volgen het geluid. Het leidt ons naar een gezin van vier dat met hun rug naar ons toe staat.
'Hey, zijn jullie Team VindtAlles?’, vraagt papa op hen toestappend.
Mijn voeten lijken vastgenageld wanneer ze zich omdraaien. Mijn blik boort zich in de angstig opengesperde ogen in mijn eigen krijtwitte gezicht.
‘Kijk, dezelfde rugzak als de onze’, is het laatste wat ik hoor voor alles zwart wordt.
Dit artikel delen?
  • Hits: 57