Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:

Ontvangen inzendingen: 92
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

De rode koffer

Achter de geraniums wil ze niet zitten, Maartje de Bruin, maar er zit niet veel anders op. De kinderen zijn de deur uit, haar man onlangs overleden, haar leuke buren verhuist en alsof dat niet genoeg is heeft ze haar kat moeten laten inslapen, gisteren.

Moe en verdrietig zit Maartje in haar grote leunstoel, waarom is alles zo veranderd de laatste maanden.

De kinderen bellen elke dag, komen elk weekend, maar kunnen dat ook niet volhouden hebben ze laten weten. Hun eigen sociale leven verdient ook aandacht.

Dat snapt ze best eigenlijk, maar blijer wordt je daar niet van. 

Nu haar grote vraag, hoe verder? Wat moet ik doen zo’n hele dag. Koken voor je eentje is niet leuk, dus eet ze vaker maar een broodje.

Dan maar tv kijken maar dat kan haar ook niet boeien, handwerken is ook niet haar hobby.

Opeens heeft ze een idee, ze besluit het huis maak eens flink schoon te maken, zoals vroeger haar moeder deed, de grote schoonmaak.

Ze staat vroeg op en kijkt naar het werkschema dat ze de avond ervoor heeft opgesteld. Ze wil niets vergeten, dus alles op papier. Ze gaat beginnen met de slaapkamer, het bed naar buiten, het kleed de tuin in en lekker kloppen, de kasten even leegmaken, goed schoonmaken, alles netjes opvouwen en weer terug leggen. Ook verandert ze dingen, zet de kastjes anders neer.

Drie dagen doet ze over de slaapkamer, maar dan is het ook een plaatje geworden.

Punt één van het lijstje kan ze afvinken.

Zo werkt Maartje dag in dag uit door haar huis. Gelukkig hebben ze vijf jaar geleden hun grote huis verruild voor een wat kleinere, scheelt zeker vier kamers en een badkamer.

De kinderen bellen al niet meer elke dag, ze is lekker bezig vinden ze, dus wordt het voor hen wat makkelijker.

Het is zo’n zes weken later, het huis blinkt en een nieuwe klus wacht haar.

Alle rommel van de zolder heeft ze geparkeerd in het kleine schuurtje met de bedoeling alles goed uit te zoeken. Ze wil het allemaal weggooien, het lijkt niet  veel bijzonders, maar het is toch beter het even na te kijken.

Koffers vol met oude kleding, speelgoed van de kinderen dat ze niet willen meenemen, een doos met gebruiksaanwijzingen van alle apparaten die ze ooit in huis had. 

En dan al het gereedschap van haar man, maar al zo oud en jaren niet gebruikt. Barend was er erg zuinig op geweest, maar nu is het tijd om  afscheid te nemen van deze spullen.

Als bijna alles is uitgezocht, rest nog de rode koffer.

Ja, deze namen ze altijd meer op vakantie.  De laatste jaren gingen graag met de bus naar Duitsland en een Rijn reisje was ook aan hun besteed maar dat is ook al weer een paar jaar geleden.

Het is een zonnig dag en de koffer ligt op de grote tafel te wachten tot hij geopend wordt. Dat is nog niet eens eenvoudig, de koffer zit op slot.

Waar zal toch die sleutel zijn. Opeens krijgt ze een ingeving, de sleutelbos van Barend hangt nog steeds bij de kapstok, ze kon de bos niet weghalen, die hoort daar.

Ja, de ingeving was goed geweest, het sleuteltje van de koffer zit eraan.

Zullen wel weer oude kleren inzitten, verwacht Maartje en klikt de sluiting open.

Ze gaat erbij zitten, dit wist ze niet, een koffer vol met doosjes, doosjes met nummers, en daarnaast een lijst met nummers en teksten.

Het eerste doosje opent ze voorzichtig, haar ogen schieten vol, het zijn oude foto’s de kinderen toen ze klein waren.

Ze had foto’s maken altijd te duur gevonden en eigenlijk onzin. Haar man dacht daar anders over. Hij deed dat wel, maar deelde het nooit met haar.

Nooit heeft ze geweten dat hij alles bewaarde, zullen het allemaal foto’s zijn?

Terwijl ze het eerste goed doorkijkt blijven de tranen lopen, het zijn plaatjes van de speeltuin vlak bij hun eerst thuis. De kinderen speelden daar veel en met plezier. Tot dat Marlies haar tanden door de lip viel en zij de speeltuin de rug toekeerde.

Het doosje nummer twee, waarvan op de lijst waterpokken staat, krijgt voor het open is, een emotionele betekenis.

Beide kinderen hadden de waterpokken heel heftig en hadden daar aan kunnen overlijden, tenminste dat heeft zij altijd gedacht. Wat een vreselijke tijd was dat. Barend, die lange dagen werkte  en zij met twee doodzieke kinderen aan modderde, dag in dag uit tot het na weken gelukkig de goede kant op ging.

De foto’s die ze ziet tonen de twee gespikkelde dochters, er is zelfs een foto van haarzelf bij, nog zo jong maar met een zorgelijk gezicht.

De middag vordert en de lamp moet aan, het is al rond vijf uur. Aan eten denkt ze niet, ze verliest zich in het verleden.

Doosje nummer drie lonkt en met bevende handen maakt ze het open. Bovenop ligt een foto van haar moeder, nooit had ze deze foto gezien. Het was het jaar dat zij overleed, veel te jong en zij kon haar niet missen. Een moeilijk jaar is dat geweest.

En onder  die foto, plaatjes van het afzwemmen en de eerste vakantie met de kinderen.

Barend had een tent gekocht, niet zo groot, zodat die achterin de de auto paste.

Met weinig bagage maar goede moed gingen ze kamperen in België. Niet te ver, voor de eerste keer.

Och, daar staat de tent, ze ziet achter de tent de auto staan. Wat waren ze trots. Samen de tent opzetten, wat een feest. 

Barend wilde de meiden leren vissen, maar die zagen dat niet zitten, dus ging hij alleen en heeft menig lekker forelletje gevangen, dat ze op een eenvoudige bbq bereidde en ermee op de foto staat.

De hele vakantie flitst door haar hoofd, lang had ze hier niet meer aan gedacht.

Oh kijk, in doosje vijf zitten foto’s van de verhuizing naar hun tweede huis.

De meiden waren negen en elf jaar en kregen ieder een eigen kamer. 

Ze vonden hun huis een paleisje, ze waren apetrots dat ze zich dit konden veroorloven. Tot vijf jaar geleden hebben ze daar gewoond, weggaan heeft de nodige tranen gekost.

Nooit wilde ze foto’s en nu kan ze er geen genoeg van krijgen. Om acht uur neemt ze snel een boterham en gaat daarna weer bij de rode koffer zitten en zoekt een volgend doosje.

De foto’s van de diploma uitreiking van de middelbare school, die allebei hun dochters met prachtige cijfers afrondden, brengen weer de trots in haar hart, het zwelt weer zoals toen.

De vakantie naar Oostenrijk was volgens de foto’s een succes, dat ziet ze nu wel. Toen vond ze die bergen veel te hoog en deprimerend maar niemand begreep wat ze bedoelde. Als ze zichzelf met de kinderen in de kabelbaan ziet, krijgt ze een blij gevoel van binnen, ze waren zo met elkaar, zo warm was het. Tranen lopen over haar wangen. 

Het loopt al tegen middernacht als ze doosje twaalf opent, daarin zitten foto’s die nog recent zijn. Barend die zichzelf fotografeert in de spiegel en oh, hij heeft er iets bij geschreven.

 

Lieve Maartje

 

Dit zie je pas als ik dood ben.

Geniet van alle foto’s

Ik wacht boven op je

Jouw Barend

 

Bewegingloos zit Maartje in haar stoel. Wat een prachtige dag is dit geworden en aan het aantal doosjes te zien kan ze hier nog lang mee voort. Haar leven heeft  een doel.

Haar leven opnieuw beleven.

 

Dit artikel delen?
  • Hits: 296

2.445

Reacties   

# RE: De rode kofferIngrid Karsten 17-05-2020 23:26
prachtig verhaal uit het leven gegrepen. Leuk dat je het schrijven zo waardeert en van je pensioen kunt genieten! BRavo! Groetjes van een andere rode koffer!
# RE: De rode kofferTrees Middelkoop 18-05-2020 16:36
dank je wel, "andere rode koffer."
Leuk om te horen Ingrid

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen