Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Koffer allures

 
 
Zonnestralen piepen door de spleten van het dakbeschot en verwarmen mijn lichaam. De zonkracht zegt mij dat de zomer op komst is, tijd voor vakantie. Ik verheug mij op het vooruitzicht dat ik eindelijk uit deze naargeestige omgeving bevrijd zal worden. Spinrag en stof kleeft aan mijn lijf en ik voel kleine pootjes over mij heen kriebelen. Als ik verderop de donkerte inkijk zie ik de contouren van de spullen die opgeslagen liggen op deze bergzolder. Soms gaat het licht aan en hoor ik gerommel. Meestal blijft dat beperkt tot de voorkant van de bergzolder, maar nu hoor ik toch een stem dichterbij. De vrouw des huizes kruipt kreunend en puffend mijn kant op. Driftig slaat ze de spinnenwebben van zich af. Hopelijk laat mijn grote vriendin zich dit keer niet zien, want dan kan ik het verder wel vergeten. De vorige keer dat ze haar dacht te zien is de vrouw gillend terug gegaan en heb ik haar die dag niet meer gezien. Grote vriendin is wel een groot woord voor mijn kleine kameraadje met haar kleine zwarte kraaloogjes. Ze heeft een nestje in een lampenkap dicht bij mij gemaakt van de vulling uit tuinkussens. Als ik me niet vergis hoor ik al piepende geluidjes uit die hoek komen. Afgaande op het volume van het gepiep, heeft ze aardig goed haar best gedaan. De vrouw lijkt het gepiep niet te horen en ik zie haar mijn kant opkruipen. Zal ik dan eindelijk bevrijd worden? Ik wacht al zo lang. Haar eens dikke donkere haren hangen nu in dunne grijze slierten over haar hoofd. Haar mondhoeken hangen naar beneden en haar gegroeide buik lijkt haar duidelijk in de weg te zitten. De vrouw draait haar hoofd van links naar rechts. Dan hoor ik een bonk en zie ik haar geagiteerd naar haar hoofd grijpen. Een vloek ontsnapt uit haar mond. Nu kan ik het wel helemaal schudden. De doorgang naar mij wordt geblokkeerd door afgedankte schilderijen, tuinstoeltjes en allerlei soorten kussens. Voorzichtig duwt ze één van de schilderijen aan de kant. Plotseling ontwaar ik een donker bevlekt zaagblad dat recht omhoog steekt, deels weggemoffeld onder een oud laken. Het moet achter dat schilderij verstopt geweest zijn. Het schokkende beeld dat vervolgens op mijn netvlies verschijnt duw ik met kracht weer weg. Puffend neemt de vrouw een kleine pauze en kijkt achterom naar haar man. ‘Henk, ik zie jouw rode koffer ook achterin liggen, waarom nemen we die niet mee?’
‘Nee, die niet!’ hoor ik hem schreeuwen. In zijn stem klinkt paniek. ‘Sorry, die vind ik lastig om mee te trekken,’ verontschuldigt hij zijn uitval.
‘Oké, ik pak die blauwe wel. Die staat hier vlak voor me en de rode ligt ook te ver weg.’
Ik zucht verslagen als ik haar de goedkope koffer van de bouwmarkt zie vastgrijpen en haar naar buiten zie kruipen met de blauwe koffer achter zich aantrekkend. Pfft … ze komt er nog wel achter dat die ook gauw het loodje zal leggen. De vorige was zijn wieltjes ook al gauw verloren toen ze ermee over de kasseien steentjes van de pier naar de boot had gelopen. Ze had de veel te grote koffer alsnog op kapotte wieltjes achter haar aan moet slepen en naar wat ik later gehoord heb was de klaagzang niet van de lucht geweest. Zoals gewoonlijk had ze hem weer veel te vol gepropt. De wielen van die goedkope jongens zijn daar niet op gebouwd. Nee, dan ik. Ik ben niet voor niets genoemd naar die sterke jongen uit de bijbel, Samson. Ik heb me nooit laten tegenhouden door onregelmatig plaveisel. Ik heb het hele verhaal besmuikt aangehoord toen de beschadigde koffer het verhaal aan zijn blauwe kameraad vertelde toen hij toch nog terug gezet werd in de berging, want je wist maar nooit of er nog losse wieltjes voor leverbaar waren. Natuurlijk heeft de man hem alsnog bij het grof vuil gezet, er stond al rommel genoeg op zolder en ik kan niet anders dan hem hierin gelijk geven. Hopelijk gaan ze binnenkort opruimen en word ik weer gezien, want ik snak inmiddels wel weer naar een reisje. Ik heb prima wielen. Ik heb mijn dienst al ruim tien jaar lang bewezen, alleen kan ik niet geduwd worden. Ik ben nog van die generatie die je achter je aan moet trekken, maar ik kan veel meer bagage hebben en ben een echte krachtpatser. Ondertussen zie ik dat de vrouw het luik weer bereikt heeft en zit ik niet veel later weer in het donker. Rillerig merk ik dat de zonnestralen hebben plaatsgemaakt voor regendruppels die zich als dikke tranen door de kieren van het dakbeschot persen en op mijn lijf neervallen. Het gepiep vanuit de lampenkap zwelt aan. Even later trippelen er nu meerdere pootjes over mijn robuuste lijf. De inhoud van het nestje is aan de wandel gegaan. Gedaan is het met mijn rust. Kleine tandjes worden in mijn schouder gezet.
‘Niet doen … ik ben niet eetbaar,’ probeer ik. Ik voel kleine krasjes komen naast de grote krassen die ik opgedaan heb bij mijn vorige reizen. Een sticker zal dat wel weer moeten verbloemen. Dan hoor ik ineens een geklik aan mijn schouder. Zal het werkelijk waar zijn, hebben mijn vriendjes na al die tijd het voor elkaar gekregen om mij te openen. Mijn hoofd schiet omhoog en mijn innerlijk lijf ligt bloot. Ze trippelen naar binnen en ik zie ze naar buiten komen met plukken blond haar tussen hun scherpe tandjes. Weer nieuw nestmateriaal voor ze en heimelijk grinnik ik om het gezicht van de vrouw als ze bij een volgend bezoek omgeven wordt door een hele muizenfamilie. Maar dan komt er een penetrante lucht uit mijn lijf en in shock herinner ik me de gebeurtenis die ik tot op de dag van vandaag weggeduwd heb.
 
Mijn lijf lag open op bed om ingepakt te worden. Een jonge blonde vrouw die ik nog niet eerder gezien had, stond krijsend voor Henk. ‘Ik vertel je vrouw alles over ons!’ had ze gedreigd.
‘Bek dicht teef, geen woord tegen mijn vrouw!’ schreeuwde hij. De aderen op zijn slapen trilden onheilspellend op zijn vuurrood geworden hoofd en ineens zag ik dat zijn handen zich om haar hals hadden gelegd. Zijn knokkels kleurden wit en haar woorden verstomden gorgelend totdat het geheel stil werd. Ik werd naar de schuur getild en opengeslagen op de grond neergelegd. Daarna vulde de schuur zich met het oorverdovende gekras van een elektrische zaag. In zijn handen hield Henk haar hoofd als een trofee omhoog. Ik wilde dat ik mijn hoofd kon afwenden toen ik haar dode blik zag. Met een satanische grijns legde hij haar hoofd naast haar armen en benen. Haar lijf propte hij in mijn deksel waarna hij boven op me ging zitten om me dicht te krijgen. Daarna sleurde hij me naar zijn auto. Ik deed mijn best om netjes achter hem aan te rollen zoals het een Samsonite betaamt, zonder ook maar één wieltje te verliezen.
De rivier stroomde over mijn voeten toen hij me opende om zich van haar lijf te ontdoen. Enkel haar hoofd liet hij achter in mijn lijf. Ik zag hoe hij een blonde haar om zijn vingers krulde. ‘Je verdiende loon, bitch,’ grijnsde hij luguber.

De blonde haren, die dode blik … hoe kon ik het vergeten. Mijn lijf is bezoedeld en ik zal nooit meer op vakantie gaan. Regendruppels vallen nu op haar schedel. Uit haar oogkas rolt een traan …
Dit artikel delen?
  • Hits: 131