Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

De rode koffer

 Aantekeningen

Mijn naam is Nadia Cambarova. In 1996 werkte ik als psychiater in een psychiatrisch ziekenhuis met duizenden patiënten in Novosibirsk. De inrichting van de faciliteit bestond uit dertien sombere gebouwen met voor de raampjes zware, verroeste ijzeren roosters. Om veiligheidsredenen was de ligging buiten de stad gekozen.

Ik was laat die ochtend. Als ik mijn pas versnel begroet het hoofd van het keukenpersoneel mij. Er wordt door twintig man gesjouwd met grote ijzeren emmers. Thee en gruwel is wat de dagelijkse pot schaft. Sommige patiënten verrichten werk op het ziekenhuisterrein. De vrouwen dragen een doek om hun hoofd, de mannen zijn kaalgeschoren. Snel loop ik door naar mijn afdeling en het kleine kantoortje dat voor mij bestemd is. Een verpleeghulp reikt mij een kop warme thee aan. Dankbaar neem ik de kop in ontvangst. Ik ben tot op het bot verkleumd.  Door de glazen wand van mijn kantoor zie ik hoe zaalhulp Dimitri een patiënt ondersteunt. Hij vangt mijn blik op en grijnst. Een rilling danst langs mijn ruggengraat. De meeste mensen die ik krijg toegewezen als zaalhulp hebben in de gevangenis gezeten en vaak zijn het alcoholisten of hebben zij een drugsverleden. Niet bepaald geschikt om voor mijn patiënten te zorgen, maar ik moet het er mee doen.  Dimitri is helaas geen uitzondering op de regel. Meermalen is het mij ter ore gekomen dat hij vrouwen betast. Terwijl ik op een droog biscuittje knabbel vertelt het waarnemend hoofd van mijn afdeling over de nieuwe patiënt die de afgelopen nacht bij het ziekenhuis is aangekomen. Hij overhandigt mij zijn aantekeningen en het kost mij moeite om niet in lachen uit te barsten. Aan het eind van mijn dagelijkse ronde  besluit ik de nieuwe patiënt een bezoek te brengen. Behoedzaam sluit ik de deur van het kleine kamertje waar de nieuwe patiënt voorlopig is ondergebracht. De inrichting van de kamer is sober. Er staan een tafel en twee stoelen. In de hoek van de kamer staat een zaalhulp. De patiënt zit op een van de stoelen en maakt een ontspannen indruk. Hij kijkt mij nieuwsgierig aan. Ik neem plaats op de stoel tegenover hem. ‘Goedemorgen, mijn naam is dokter Cambarova.’ Hij knikt instemmend. Zijn blik fixeert die van mij. Ogen zo groen als smaragden. Het  kost mij buitengewoon veel moeite om mijn blik los te rukken van die hypnotiserende ogen.’Uw naam is Sergey Petrovski?’ Hij laat mijn vraag even bezinken. ‘Dat is inderdaad de naam die ik bij mijn geboorte heb meegekregen, maar het is niet wie ik ben.’

Ik besluit toe te happen. ‘Wie bent u dan?’ Er valt een stilte. Hij neemt wederom zijn tijd. ‘Ik ben een koffer. Een rode koffer om precies te zijn.’ Ik denk aan de aantekeningen van mijn collega en val even stil. ‘Ik kan uw gedachten lezen. U denkt aan een neurologisch probleem, maar ik verzeker u dat er noch fysiek of mentaal iets met mij aan de hand is. Er is dus ook geen enkele noodzaak om mij te drogeren of aan mensonterende behandelingen te onderwerpen.’ ‘Dat ben ik ook niet van plan, meneer Petrovski. U wordt naar zaal gebracht en ik stel voor dat u daar wat gaat rusten.’ Als ik de kamer verlaat roept hij mij na: ‘bent u zelf niet het product van uw eigen illusies, dokter Cambarova?’

    Drie weken later

 Sergey weigert medicatie en blijft op zijn standpunt staan dat hij een rode koffer is. Hij vertoont verder geen verward of agressief gedrag. Op eigen verzoek werkt hij op het terrein van het ziekenhuis. Hij heeft geen familie, vrienden of een vaste verblijfplaats. Hij stond simpelweg op een dag voor het hek van het ziekenhuis met de mededeling dat Sergey Petrovski zijn bestaan wenste te beëindigen. Genoeg informatie voor mijn megalomane en corpulente collega Karol Wots om hem als suïcidaal en schizofreen te classificeren. De link met de rode koffer is volgens hem toch het ultieme bewijs van zijn wanen. Ik begin steeds meer gesteld te raken op Sergey. Hij zegt niet veel, maar zijn ogen zeggen genoeg. Die smaragdgroene ogen waar je in verdrinkt. Ik grinnik. Het klinkt als een zin uit zo’n goedkoop romannetje waar de vrouwen op de afdeling dol op zijn.

Mijn laatste dag in Novosibirsk

 Het valt mij zwaar om afscheid te nemen. Met sommige patiënten heb ik echt een band opgebouwd. Tijdens een informeel samenzijn met de collega’s drinken we thee. Ze hebben speciaal voor mij een taart gebakken. Als ik een hap van mijn taart neem vertelt Olga mij dat Sergey de vorige dag in een gevecht met Dimitri de zaalhulp verwikkeld is geraakt die probeerde  de rode koffer van Sergey te stelen. Er werd op tijd ingegrepen en Dimitri die stomdronken bleek te zijn werd afgevoerd. Tijdens de nachtronde bleek Sergey echter niet in zijn bed te liggen. Vol ongeloof hoor ik het verhaal aan. Hoe kan iemand nu zomaar verdwijnen? Nadat ik voor de laatste keer mijn dagelijkse werkzaamheden heb afgerond, haast ik mij om de bus te halen. Twee uur later ben ik weer in mijn flat. De kou in mijn slaapkamer wijst op een mankement aan de hoofdketel. Snel kruip ik onder de warme dekens. Het duurt niet lang voordat ik in slaap val.

De wekker gaat af. Mijn lichaam voelt stijf aan. Ik hoor een geluid. In de hoek van mijn slaapkamer staat een rode koffer die omgevallen is. Die koffer stond er niet toen ik ging slapen. Alle haren op mijn armen staan overeind. Ik slaap altijd met de slaapkamerdeur dicht en nu staat die deur open. ‘ Haal adem Nadia,’ zeg ik tegen mijzelf. Uiteindelijk wint mijn nieuwsgierigheid het van mijn angst en stap ik mijn bed uit. Ik zie dat op de ramen ijsbloemen staan. Behoedzaam nader ik de koffer en ik zet hem voorzichtig overeind. Tot mijn verbazing zie ik dat de ijsbloemen op het raam lijken te dansen en een smaragdgroene kleur aannemen. Het verschijnsel is bevreemdend, maar ook van een bijna bovennatuurlijke schoonheid.

‘Open de koffer,’zegt een stemmetje in mij. Ik steek mijn hand uit en voorzichtig klik ik het slot open.

…………………………………………………………………………………………………..

Nawoord

Hier neemt de lezer geen genoegen mee, Pinky! Je moet opties geven!

  • In de koffer staart het afgehakte hoofd van Sergey haar aan.
  • Er ligt een buitengewoon gevarieerde en spannende dildo collectie in de rode koffer
  • Het evenbeeld van Nadia ( die helemaal geen psychiater blijkt te zijn, maar de gestoorde zus van Sergey) stapt uit de koffer.
  • De liefdesbaby van Nadia en Sergey ligt te kraaien van plezier in de koffer.

Bronvermelding: ‘Entering the Circle’ van Olga Kharitidi

Dit artikel delen?
  • Hits: 98