Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

Ze vond het niet erg om alleen naar school te lopen. Ze kende de route op haar duimpje: driehonderd stappen tot het huis waar de twee oude zusters woonden en dan zeventig tot de eerste straat. Langs de snackbar en de dansschool, langs de bushalte en de visboer en dan tweehonderd stappen tot de muur waaraan een snoepautomaat hing. Elke dag draaide ze aan de knop in de hoop dat iemand een kwartje in het apparaat had laten zitten.

Vanaf de snoepautomaat was het nog drieënvijftig stappen tot de volgende straat. Daarna kwam de garage waar iedere dag een jongen met het syndroom van Down op de oprit stond te wachten op het busje dat hem naar school moest brengen.
Hij riep elke morgen:  “Hé, waar ga je naar toe?”
“Naar school natuurlijk!”
“Ik ook,” lachte hij en zwaaide net zo lang tot ze de bocht om was.
Na de garage boog de weg iets naar rechts en kon ze de school met de grote kastanjeboom op het plein al zien.

Ze had ze geen hekel aan school. Ze wist veel en hield ervan om nieuwe dingen te leren.
Natuur en geschiedenis waren haar lievelingsvakken. Meester was wel oké. Hij kon streng zijn maar maakte ook grapjes en kon mooi voorlezen.

Het regende die maandagochtend zo hard dat de putten het water niet aankonden en de stoep bezaaid was met bleke wormen. Ze griezelde ervan en probeerde hinkend te voorkomen dat ze op die vieze beesten zou stappen. Ze hield van de natuur, maar er waren dingen die ze minder leuk vond. En daarbij hoorden bleke pieren.
 
Ze zag de man voor het eerst op deze regenachtige ochtend. Hij droeg een blauwe jas, had een grijze hoed op en in zijn linkerhand droeg hij een kleine rode koffer. Hij had halflang, grijs haar.
“Hallo,” zei ze zachtjes, maar de man antwoordde niet. Hij keek haar aan en glimlachte vriendelijk, terwijl het water van zijn hoed liep.  Ze werd er blij van.
Naast elkaar liepen ze langs de snackbar, voorbij de dansschool, en ineens was hij weg. Ze keek om zich heen, maar ze zag hem nergens meer. Drijfnat kwam ze op school aan.

De volgende ochtend kwam hij vanuit het niets opdagen. Hij zag er net zo uit als de dag daarvoor en zwijgend liepen ze samen verder.
Langs de snackbar, langs de dansschool en bij de bushalte was hij ineens weer verdwenen. Hoe kan zo’n oude man zo snel in de bus stappen? Ze begreep er niets van.

Ze zag hem de hele week. Na de eerste driehonderd zeventig stappen verscheen hij bij de eerste straat en liepen ze zonder een woord te zeggen tot aan de bushalte. Ze begon nieuwsgierig te worden. Wie was hij, waar kwam hij vandaan en waar ging hij naar toe? En wat zat er in de rode koffer die hij in zijn hand hield? Waarom zei hij niets maar lachte hij alleen zo vriendelijk? Zijn aanwezigheid gaf haar een warm gevoel, maar ze begreep niet waarom hij toch ineens verdween.

Ze hoopte dat hij er in de nieuwe week weer zou zijn. Ze keek uit naar zijn gezelschap.
Op maandagochtend rende ze bijna tot de eerste straat. Ze lachte opgelucht toen ze hem zag en zonder na te denken vroeg ze: “Wat zit er eigenlijk in die koffer?”
De man gaf geen antwoord, maar wenkte haar naar het bankje bij de snackbar. Ze twijfelde even, maar ging toch naast hem zitten. Ze was zo nieuwsgierig!
Hij zei nog steeds geen woord maar klikte de koffer open. Op zacht, rood fluweel lag een zilveren fluit in drie stukken. Hij paste de stukken in elkaar en zette de fluit aan zijn lippen. Toen begon hij te spelen en het was de mooiste muziek die ze ooit gehoord had. Kippenvel liep van haar hoofd naar haar tenen en de tranen sprongen in haar ogen. De man ging helemaal op in de muziek en hij leek helemaal niet meer zo oud.
Ze verwachtte dat meer mensen om hen heen zouden komen staan om te luisteren naar die prachtige muziek, maar tot haar verbazing ging iedereen gewoon door alsof er niets aan de hand was.
“Wat mooi,” zei ze zacht. “Ik wil ook zo leren spelen.”
Ineens schrok ze op: “O nee, ik moet naar school, ik kom veel te laat. En uw bus is ook al lang vertrokken.”
Ze rende weg, langs de dansschool, de visboer en de snoepautomaat. De jongen was al lang door zijn busje opgehaald en de deur van de school was dicht.
“Sorry meester.” Ze ging hijgend op haar plaats zitten.

Na schooltijd ging ze direct naar huis. Haar ouders zaten naast elkaar op de bank.
“Luister eens,” begon haar vader. “Meester heeft ons gebeld omdat je steeds zo laat bent. Hij is een beetje ongerust. Moet je ons misschien iets vertellen?”
Ze aarzelde even, toen vertelde ze over de man die er ineens was en elke dag weer verdween bij de bushalte. Over de rode koffer en hoe nieuwsgierig ze was naar wat daarin zat. Over de prachtige muziek die hij vandaag maakte. Ze struikelde bijna over haar woorden.

“Lieve schat, ik denk dat je het over meneer Brugman hebt. Hij woonde in een van de oude huizen in de eerste straat. Hij droeg altijd een blauwe jas en een grijze hoed en in zijn rode koffer nam hij zijn fluit mee. Hij was muzikant bij het grote Stadsorkest en een groot talent. Maar meneer Brugman is vijf jaar geleden overleden…”

Ze luisterde met open mond naar haar vader. Zie je wel dat er iets bijzonders met de man was. Daarom zei hij nooit iets, daarom lachte hij altijd zo lief. En wat geweldig dat hij voor haar, een gewoon meisje van tien jaar, zijn prachtige muziek wilde spelen. Dit was iets om heel blij van te worden!

De volgende morgen gebeurde waar ze al bang voor was. Hij was er niet. En de dagen daarna ook niet. Ze heeft de vriendelijke man met zijn rode koffer nooit meer gezien, maar de prachtige fluitmuziek bewaart ze voor altijd in haar hart.

Dit artikel delen?
  • Hits: 93