74 Hits

Publicatie op:
De ontsnapping

De zenuwen gierden door het lichaam van de 15- jarige Nicole en de zweetdruppeltjes gleden van haar hals tussen haar borsten. Zij zat bevend in het donker op de vloer van haar slaapkamer, met haar rug tegen de deur. Af en toe bukte ze om door het gleufje onder de deur een glimp op te vangen van haar vader die in de woonkamer zat. Ze hoopte dat hij zo dronken was als een reiger. Hij zou dan wel sneller in slaap vallen. Wat als hij de hele avond in de woonkamer bleef? Hoe zou ze dan ontsnappen?
 Nicole veegde een traan weg die over haar wang biggelde, terwijl ze terug dacht aan de tijd toen haar vader nog geen monster was. En toen haar moeder nog leefde. Wat was dat toch een fijne tijd! Maar Covid- 19 bracht een ommekeer in haar leven zoals ze die niet had verwacht. Eerst ging het bedrijf van haar vader failliet door de drastische achteruitgang in de horecasector en vervolgens kwam haar moeder te overlijden aan het Covid- 19 virus. Haar vader werd depressief, raakte verslaafd aan alcohol en ongeveer drie weken na de dood van haar moeder had hij haar om twee uur in de ochtend verrast terwijl ze sliep. Nicole had eerst niet begrepen wat er aan de hand was. Zij dacht dat haar vader wou praten over zijn verdriet. Maar toen voelde ze zijn hand grijpen in haar kruis. In paniek had ze gegild. Zijn vuile vingers omklemden haar mond en voordat ze er erg in had, had hij haar ondergoed opzij geschoven en voelde ze zijn pik diep in haar doordringen. Ze had tegengesparteld, gevochten en geslagen. Maar dat had haar niks anders opgeleverd dan een blauwe oog. Nadat hij was klaargekomen, was hij in elkaar gezakt op het bed naast haar. Zij was huilend en snikkend blijven zitten tot hij opstond, het licht aan deed, haar telefoon en laptop van de tafel pakte en weg liep.
“Nee! Niet mijn telefoon!”, had ze gegild. Zonder antwoord te geven was hij de deur uitgelopen en had die gesloten.
 Sinds die dag had zij gezeten binnen de vier muren van haar slaapkamer. Per dag mocht ze voor een kwartiertje naar buiten: voor een snelle douche en een wc bezoek. Als ze buiten die kwartiertjes om moest plassen, deed ze dat in een emmer die hij in haar slaapkamer had gedumpt. Twee keer per dag kreeg ze iets te eten en tenminste om de ene dag kwam hij weer met zijn vingers aan haar zitten.
 Na de eerste twee weken had ze niet meer tegengesparteld. Ze had vanuit het kleine venster van haar kamer propjes met haar flatnummer en het woordje ‘help!’ op naar beneden gegooid, in de hoop dat één van de buren de propjes zou vinden en haar zou komen bevrijden. Maar met de lockdown die de regering had ingesteld om het aantal Covid-19 verspreidingen te verminderen, gingen weinig mensen over straat en zo kwam het dat niemand de propjes had gezien. Door de zware regens waren de propjes ook nog eens nat geworden. Had iemand ze toch gevonden; dan hadden ze wellicht de letters op de papiertjes niet verstaan.
 Een poging om zichzelf op te hangen aan de gordijnroede had geresulteerd in een pijnlijke schouder. Zij wilde niet meer leven, totdat haar moeder in haar dromen verscheen. Haar moeder sprak haar toe; adviseerde haar om te vluchten. Maar hoe dan mams?
 Vanaf die dag had ze vol hoop gezocht naar manieren om de deur open te krijgen zonder sleutel. Na twee lange weken was dat haar eindelijk gelukt met een haarspeld. Elke avond had ze geoefend. Overdag durfde ze dat niet, want hij verliet het huis praktisch nooit. Alle spullen die hij nodig had, bestelde hij online.
 Zij wist wat ze moest doen: ze zou uit het gebouw rennen en de eerste politieagent die ze tegenkwam, de waarheid te vertellen. Maar ze moest er vooral voor zorgen dat haar vader geen argwaan kreeg. Zij begon hem door de gleuf onder de deur te observeren. Ze ontdekte dat hij een dagelijks ritueel had: elke avond zat hij op de bank voor de televisie te zuipen en viel daar in slaap. Halverwege de ochtend werd hij wakker, deed het licht uit en ging naar zijn eigen slaapkamer om daar verder te slapen of hij bracht haar een bezoek. Ze hoopte dat hij haar vandaag zou besparen. Oh, God! Wat hoopte ze dat! Als hij naar haar kwam, zou hij zeker nog een poos bij haar blijven zitten en zou ze moeilijk kunnen ontsnappen. Als hij naar zijn eigen slaapkamer ging, kwam hij er meestal pas ’s morgens weer uit.
 Nicole zuchtte. Hoe? Hoe kon haar vader haar dit aandoen? Ze dacht terug aan de tijd toen ze als klein meisje in het park speelde en hij dan meedeed. En aan de dagen waarop ze samen zandkastelen bouwden langs het strand. Maar dan zag ze weer die ogen die haar vol lust aankeken. Ze veegde nog een traan die aan haar ogen waren ontsnapt en bukte zich weer voorover om naar buiten te kijken. Ze zag hem wankelen naar het aanrecht in de keuken. Daarna liep hij naar de bank in de woonkamer. Voor een klein moment dacht ze dat hij zou gaan zitten, maar toen deed hij de televisie uit met de afstandsbediening. De adrenaline deed haar haren overeind staan, terwijl ze naargeestig het besluit van haar vader afwachtte. Zou hij naar haar komen of het licht uitdoen en gaan slapen?
 Toen het licht uitging, maakte haar hart meteen een sprongetje van blijdschap. Godzijdank! Ze zou nog een uur afwachten alvorens ze zou vertrekken. Dan sliep hij zeker al vast. Ze durfde het licht niet aan te doen om op haar horloge te kijken en dus zou ze de seconden maar aftellen. Een, twee, drie…tot en met 3600. Toen stond ze op en met trillende handen haalde ze het haarspeld die ze reeds in haar broekzak had gestopt tevoorschijn. In het donker tastte ze het slot af en probeerde die te openen. Het lukte bij de eerste keer al! Nicole veegde het zweet van haar voorhoofd af. Nu nog hopen dat ze de buitendeur ook zo gauw kon openen. Want daar had ze natuurlijk niet op kunnen oefenen. Ze sloop door de woonkamer naar de deur die uitkwam in de gang die toegang bood tot de lift en de buitenwereld. Ook daar tastte ze eerst het slot goed af. Haar ogen waren al gaan wennen aan het donker en dus kostte het niet veel moeite om de haarspeld in het slot te steken. Goed…en dan draaien. Klik. De eerste poging mislukte. Nee toch! Ze was al zo dichtbij haar bevrijding. Nicole voelde een brok in haar keel. Wat als het nou niet lukte? Ze zou het nog eens proberen. En nog eens. Bij de derde keer sprong het slot open. Opgelucht rende ze de gang in, naar de lift: snel naar de begane grond. Eenmaal buiten bleef zij rennen. Ze rende alsof haar leven ervan afhing: weg van het monster! Er moesten toch wel agenten over straat zijn die lockdown- overtreders oppakten. Maar Nicole zag er geen.
 Na een kilometer in het niets te hebben gerend, zag ze eindelijk een agent op de fiets. Verbaasd keek de agent het meisje aan dat huilend voor zijn voeten neerviel en een luide kreet van opluchting liet horen.


Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De ontsnapping"