Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

De ontmoeting op het strand

Schrijverspunt.nl schrijfwedstrijd. Max; 1250 woorden.

De rode koffer

Het regent, of het aan het strand nou regent of niet je hebt zoveel eerder kans op een natje. Als het regent dan is het net alsof je daar veel erger nat wordt.

Datzelfde geldt dan ook voor de wind en zon, de kou. Je bent overgeleverd aan de elementen van de natuur. De luchten zijn ook veel meer lucht dan in het binnenland. Doorweekt ben ik. Ik schop mijn schoenen uit en loop met druipende plunje aan naar de badcel. Kleren uit, douche aan, lekker opwarmen.

Ik sta nog na te trillen op m’n benen. Wat heb ik nou eigenlijk gezien, waarvan ik zo sta te trillen? Is het de kou of was het de rode koffer in de branding. Het ding kwam door de branding naar mij toe. Ging weer weg. En kwam weer terug en ging weer weg. Ik werd erdoor gehypnotiseerd. Daardoor vergat ik dat ik gewone schoenen aan had die in een oogwenk kletsnat waren.

En dan die man, met zijn opmerking.

“Dat gaat een poos duren voordat die schoenen droog zijn”, zei een stem naast mij. Een verweerde man, type zeebonk. Het kwam binnen als een verstoring in mijn gedachten wereld. Ik ontwaakte uit mijn mijmering. “Tja, vooruit maar”, zei ik. “Het is nu toch al gebeurd. Hebt u dat gezien? Daar drijft een koffer in de branding.”

“Ja”, zei de zeebonk; die drijft daar al tijden, maar alleen zichtbaar voor speciale mensen.

 Ja hoor, dat heb ik weer. Zo’n dorpsgek of simpele ziel uit het dorp, ik schijn dat soort mensen aan te trekken. Maar vooruit. Doeslief.

“Wat bedoelt u daarmee?”

“Net zoals ik het zeg, wijfie”. Ik loop hier al jaren. Ik jut wat aan, ruim het plastic en andere rotzooi op, dat hier aangespoeld is. Ja, voor wat hoort wat. Dus die koffer zou ik wel eens gaan jutten. Maar die koffer, was nou niet op mij aan het wachten. Telkens als ik hem wilde pakken, dreef dat ding op de branding weer weg. Ik kreeg er een punthoofd van. Ik besloot het maar te laten gaan. De koffer wilde niet gepakt worden. En nu staat u hier. En u ziet de koffer, die gaat en weer terug komt. Het hypnotiseert u. Dat zag ik wel. U dacht ook nog dat ik een soort dorpsgek was. Dat zag ik aan u. Maar dat ben ik niet hoor. Prettig gestoord, zeggen wel eens mensen die mij een beetje kennen. Ik zou zeggen, probeer het eens wijfie. Misschien komt de koffer wel naar jou toe. Je schoenen zijn toch al nat. Ik glimlachte naar de zeebonk.

Hij had gelijk. Hup, ga achter die koffer aan dacht ik bij mijzelf. Ik stapte op de koffer af en greep hem bij het handvat. Ik had hem. Het was zwaar, ik riep de zeebonk. “kom eens helpen tillen, het is toch wel zwaar”. Met z’n tweeën trokken we de koffer op het zand. Toen knapte het handvat los. De wanden van de koffer waren al helemaal slap geworden. Duidelijk niet zo’n dure koffer. Wat zou er in zitten? De doorweekte koffer lag op het zand. Hij zat op slot. Door al dat water zou je zo dat slot kunnen open maken.

De zeebonk rade mijn gedachten. Hij pakte zijn mes uit de broekzak en forceerde het slot. Spannend, wat zou erin zitten? Straks weten we meer.

Mijn gedachten gaan op de loop. Wat ik me van films kan herinneren, er zat eens een dode baby in. Misschien wel de juwelen van de graaf van Monte Cristo. De zeebonk en ik staan gebogen over de inhoud van de koffer. De koffer is leeg.

Er zat niets in de koffer. De koffer was zwaar. Waarschijnlijk van het zeewater. He jammer, dat het leeg was.

De regen was gestopt. De zeebonk stelde zichzelf voor hij heette Gijs. “Over een uur kom ik je halen, dan gaan we in het dorp wat drinken. Ik weet een leuk café”. Het leek me een goed idee.

Waar heb ik me nu weer mee ingelaten? “Ik ga niet, waar begin ik aan? Ik wilde rust aan mijn kop. Niet weer een avontuur. Maar ja, ik had toegestemd.” Dat maakte me ook een beetje rillerig, misschien een beetje nerveus. Ik had een afspraakje. Hij wist niet eens of ik getrouwd was.

Ik was een uur later op het strand. Droge kleren en droge schoenen. Ik stond veilig op het zand. Geen kans op een natje. De rode koffer was nergens meer te bekennen. Ik zag Gijs aan komen lopen. Ik herkende zijn silhouet. Dorpsgek? Hoe haalde ik dat nou in mijn hoofd?

Ans Bresser

Dit artikel delen?
  • Hits: 32
(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Reacties   

# RE: De ontmoeting op het strandSandra Willeboordse 28-05-2020 18:04
Boeiend geschreven.
# De ontmoeting op het strandAns Bresser 31-05-2020 12:38
Dank je wel Sandra.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen