Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De magische Wraak

Een gure harde wind waait door de straat, takken breken, deze zorgen ervoor dat ik uit mijn droom ontwaak.
“gelukkig ben ik wakker, wat een heftige nachtmerrie, hij was zo echt”.
Ik werd afgevoerd door de nazi’s naar een concentratiekamp en dan die duivelse officier “Dittrich”.
Wat maakte hij me het leven zuur met zijn martelingen, gelukkig ben ik ontsnapt en was het maar een nachtmerrie.
 
Het is een zware winter in het door oorlog geteisterde Krakau, het Russische leger is door aan het dringen diep in Polen, het einde van de oorlog is eindlijk in zicht.
Het is een zware periode waarin ik veel binnen verblijf en me tijd vaak vul met het spelen op mijn viool.
Op mijn 5e verjaardag heb ik van me vader een viool gekregen en sindsdien speel ik dit dagelijks.
Papa is al vroeg in de oorlog gesneuveld bij de invasie van de Duitsers door de inslag van een bom op de plek waar hij werkte.
Ons gezin woont in een klein appartementje met 3 slaapkamers, Mama, ikke en mijn zusje die 2 jaar jonger is dan mij.
Het is een stoffig appartement met oude bij elkaar geraapte meubeltjes en een paar stoffige maar mooie schilderijtjes die mama heeft gemaakt toen ze wat jonger was.
Het zijn schilderijen uit haar tijd toen ze rondtrok met de familiecircus “Ismael”
Mama deed daar koordansen en ze is jarenlang meegereisd met de familie heel Europa door.
Dit speelde zich af toen wij nog baby’s waren hier heeft mama verder nooit niks over verteld, dit ligt te gevoelig zegt mama en daarom is dit nooit besproken.
Op de schilderijen staan hele mooie portretten van familie leden.
Een schilderij valt mij het meeste op, die van een rode koffer met een zwarte roos erop, ik krijgt hier altijd zo een naar gevoel bij.
Vaak heb ik vragen gesteld, maar nooit antwoord gekregen van Mama, ik heb het vermoeden dat de familie in het verzet heeft gestreden, maar altijd krijg ik hetzelfde antwoord van Mama “er zijn dingen gebeurt en dat ligt in verleden” geen reden om erover te spreken “
Ik heb me vaak afgevraagd wat, vind het ook jammer dat ik nooit iemand van de familie heb leren kennen, maar op den duur heb ik het geaccepteerd zo is het voortaan de normaalste zaak ter wereld om er niks over te vragen of over te spreken.
“ We hebben elkaar gelukkig nog “ denk ik dan.
Mama roept mij, “ kun je voor ons een paar broden gaan halen bij de bakker”?
“ja mama’ ik kom zo ik moet nog even wakker worden”
Het zweet drupt nog van me voorhoofd,” wat een angst voelde ik toch” stomme nachtmerries”
Mama loopt naar mijn kamer, het duurt haar te lang en ze besluit me nog maar eens te roepen.
Ze loopt langs de schilderijen af en kijkt nog is goed.
“wat mis ik die tijd toch’ denkt ze.
“Vooral jou Opa, wat hadden we altijd wijze gesprekken, prachtig ook hoe je op je viool speelde“ heeft mijn jongen niet van een vreemde “ denkt ze.
Ze loopt voorbij de schilderij van de rode koffer, ze kijkt ernaar, angstig, verdrietig, ze slikt een keer en loopt gauw verder.
Het laatste wat Mama van haar familie weet is dat heel haar familie naar een concentratiekamp is gestuurd, een traan rolt over haar wang.
“ wat zal er toch gebeurt zijn met ze “
Ze loopt mijn kamer binnen en ziet me wit aangetrokken op bed liggen.
“wat is er met jou gebeurt, je ziet zo wit “ niks mama ik heb een hele enge nachtmerrie gehad” zeg ik.
“ik werd meegenomen door de nazi’s naar een concentratiekamp”
Mama schrikt en ontwijkt verder het gesprek.
“ga je brood halen, je zusje en ik hebben honger” “kun je daarna nog met de viool gaan spelen”
“ja ik kleed me nu aan mama, dek de tafel maar vast”
Ik loop de deur uit en voel een koude ijzige wint in me gezicht “ wat vriest het hard“
De bakker zit een aantal blokken verder, toch een stukje wandelen.
Ik loop altijd een vaste route, een paar straten rechtdoor, dan een kort stuk door de park waar zwervers zich hebben gehuisvest, dan rechtsaf door een steegje naar de straat waar de bakker zich bevind.
Deze dag werd anders dan andere dagen, eerst die nachtmerrie het nare gevoel en nu begint het ook nog eens te regenen en stapelen zich donkere wolken boven me.
Ik loop door de park en tril helemaal van de nattigheid en vrieskou, snel loop ik een steegje in.
“ eventjes schuilen, wat is het toch koud en donker “ zo vroeg op de ochtend “ ik schuil even onder een balkon van een appartementje dat zich in het steegje bevind.
Ik ga gauw even zitten en houd mezelf warm, ondertussen kijk ik een beetje om me heen.
Mijn oog valt al gauw op een oude man een stukje verder, een zwerver, met een stoffig mutsje en een oude versleten stoffen jas, een grijze stoppel baard en grijze vadsige haren.
“ Hij ligt zo stil en bewegingloos” ik besluit even te gaan kijken en merkt al gauw op dat de zwerver is doodgevroren en schrikt me rot, wat me verder opvalt is de koffer die de zwerver bij zich heeft.
Ik besluit deze mee te nemen en loop al gauw verder “ wat een rare dag” Eenmaal bij de bakker bestel ik een aantal broden en loop gauw naar huis het is veelste koud.
Eenmaal thuis geef ik mama de broden en ga ik rechtstreeks naar me slaapkamer, nieuwsgierig als ik ben kijk ik wat er zich in de koffer bevind.
Ik ga op bed zitten en hoor een deuntje uit de koffer komen, ik open de koffer, verbaast ziet ik een prachtige viool, een Stradivarius zie ik, erlangs liggen blaadjes met symfonieën en ik zie een foto.
Ik schrik me laveloos “ zie ik dat nou goed” de oude dode zwerver in een Concentratiekamp, wat een duistere foto, dit kan allemaal geen toeval zijn.
Ik zie de oude zwerver met een groep medegevangenen, allemaal hebben ze dezelfde tattoo, die van een zwarte roos.
Ik ben verbaast en vind het allemaal maar een enge toevalligheid.
Ik pak de viool in me handen en besluit een stuk van de symfonie te spelen, hij klinkt prachtig en betoverend, plots kleurt de koffer rood op en hij raak ik in een diepe hypnose.
De volgende ochtend schiet ik weer wakker.
“ dit was een enge droom “ ik kijk uit het raam en verbaast zie ik dat het een zonnige dag is.
Ik loop naar de huiskamer met de koffer in mijn hand, mama is de tafel aan het dekken.
“wat zie je wit jongen “ en wat doet dat bloed aan je shirt “
Ik schrik en zie tot mijn verbazing bloed op me shirt.
Na klaar te zijn met het ontbijt slaat mama de krant open, “ jonge ss officier bruut vermoord “
Er klinkt een duister deuntje uit de koffer en mama kijkt ernaar.
Mama ziet de koffer en schreeuwt in een kreet.
“ de rode koffer, papa wat heb je weer gedaan “
Dit artikel delen?
  • Hits: 107

4.335