Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd ´Onder de boom´

Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema

Onder de boom’.

Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier iets (of juist niets?) onder de boom is. Hoe? Dat is aan jou! Staat er een gouden stoel? Een kabouterhuisje? Zit er iemand? Heeft er iets gelegen? Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

De jury bestaat uit:

  1. Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
  2. Irene van Wesel (Tekst & Inzicht)

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
  • De maximale lengte is 1250 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Het thema ‘Onder de boom’ moet in het verhaal worden gebruikt.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Wat kun je winnen?

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt.

Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is nog mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
Seconden
Meedoen van:
15 mei t/m 31 juli
2019

De koning en de dryade

           Raymond in mijn bed. Een twijfelaar geklemd tussen raam en keukenblok waarvoor de houtkachel staat te snorren, door de stalen wand van het maïsveld gescheiden.                                                                                                        Hij leunt lui achterover. We roken samen een sigaret. Loom na het vrijen. In omfloerst licht van kaarsen. Kwart voor drie ’s nachts. Franse les voor gevorderden. Woordenboek en zaklamp bij de hand. Wij verzinnen verhaaltjes. Mijn gezicht in het zilt van zijn hals.                                                                                                                           ‘De koning verveelde zich bij het krieken. Hij zat op zijn troon, knakte met zijn vingers en liet zijn nek kraken. Deze dag beloofde niet veel goeds en dreigde grossier lang te worden.’                                                                                        Grossier. Ik zoek het woord op. Onbetamelijk. Onfatsoenlijk. ‘Grossier, grossier,’ herhaal  ik. Hij helpt me met de uitspraak. Ik streel zijn voorhoofd, mijn vingers glijden over zijn neus,                                                                                      ‘Er viel vandaag niets te beleven, niet eens een fijne onthoofding of zicht op een leuke terechtstelling. Daarom was de koning vreselijk uit zijn humeur en beval zijn hoofdlakei..                                                                                    ‘Die er net zo uitziet als Peter. Stel je Peter voor in een strakke witte maillot, een rood jasje met gouden tressen en zwart glimmende lakschoentjes ..’, ik volg de lijnen van zijn brede mond, zo perfect gemaakt,                                       ‘Goed, …de koning beval Peter de koets te laten spannen voor een ritje door het bos,  wie weet, dacht hij, wat er zoal kon gebeuren,’                                                                                                                                                              talm in de gleuf onder zijn lippen, betast de verhevenheid van zijn kin, volg de stoppels, zoen het holletje achter zijn oor, kus zijn warme hals, leg mijn hoofd op zijn borst, luister naar het resoneren van zijn stem, naar de diepe warme klank, speel met de kroeshaartjes in het speklaagje rond zijn navel,                                                                        ‘Vous le savez, mais ne jamais, concludeerde hij. Want zo verlangend was de koning. En jawel hoor.’ Raymond verzit, rookt, maakt het zich gemakkelijk, ik schuif met hem mee, hij kroelt door mijn haar, masseert mijn hoofdhuid, windt krullen om zijn vinger.                                                                                                                                          ‘Want juist op het moment, toen hij bonkend door kuilen van onbegaanbare wegen aan zijn zoveelste langgerekte geeuw begon, uit het raampje van de vergulde koets staarde, ontwaarde hij een bosnimf. Ze zat in de kruin van een oude eik, op een kale tak. Het was winter. Haar beentjes bengelden, ze kloof op iets dat hij niet onderscheiden kon maar haar zo te zien goed smaakte,’ gaat hij voort.                                                                                          en daal vlinderlicht over zijn buik,                                                                                                                                 ‘De koning had zichzelf niet meer in de hand. Verhit joeg hij zijn beste jagers, die immer in het gevolg achter zijn rijtuig meeliepen, de eik in om haar te vangen. En de bosnimf schold en sloeg en beet en krabde tot ze zich gewonnen moest geven want des koning ’s jagers waren talrijk. Ze beschadigden haar boom en zij geraakte in weerwil van haar dappere verzet, in een staat van aan uitputting grenzende opwinding,’ vul ik aan,                                           en groet de lieflijke top met mijn mond, neem hem in de kom van mijn hand, aanbid hem, hoor hem kreunen, voel hem groeien,                                                                                                                                                                           ‘Een bosnimf spotten, zoiets komt zelden voor… dryaden zijn doorgaans schuw en laten zich over het algemeen niet zien,’ fluister en kus ik mijn weg terug naar het plekje in het midden waar zijn borst gescheiden of juist verbonden wordt, dat lieve mij telkens weer ontroerende kuiltje van zijn borstbeen, dat ik kus en kus, daar waar hij kwetsbaar is en sterk, geheim en open, zacht en dapper.                                                                                                              De zaklamp rolt op de grond beschijnt een gedeelte van het plafond, mijn armen grillig in schaduwbeelden, ik leid hem naar binnen, buig me voorover, zoen hem waar ik het dunne witte litteken weet in de rechter boog van zijn bovenlip, neem hem de sigaret af, druk het uit tegen de kachel.                                                                                                    ‘.. en de koning beval de koetsier halt te houden. Lenig en als herboren sprong hij uit zijn koets.’ Zijn handen op mijn borsten.                                                                                                                                                                              ‘Zwarte nimfen ogen spuwden vuur toen hij onderaan de stam stond te smeken. Wil je alsjeblieft naar beneden komen om mij te vergezellen naar mijn paleis?’                                      
             ‘Nee, ik blijf zitten waar ik zit.’                                                                                          
             ‘Juist, dat is precies wat ze zei. En ze wenste hem de verschrikkelijkste dingen toe, met woorden zo grof dat des koning ’s oren ervan gloeiden.’ Zijn handen, stevig om mijn billen.                                                                                                                                            
            ‘Putain. Putain,’ meer grove woorden weet ik niet. Niet in zijn taal. We duikelen in de begrenzing van het smalle bed. Hij boven mij. Hij versnelt. Hevig. Ik duw tegen zijn borst, bijt in zijn schouder, zet mijn nagels in zijn rug, geef mee, omhels hem -, ga met hem mee. Neem me mee, neem me mee. Hij schreeuwt. Steunend op zijn armen. Zijn hoofd achterover. Hij. Mijn enige. Hij rust uit op zijn zij. Ik dicht tegen hem aan. Altijd zo blijven liggen. Samen warme huid. Hij streelt de boog van mijn zij, komt half overeind. Ik keer op mijn rug, hij tekent lijnen van zaad. Ik sluit mijn ogen. Teder rond mijn navel. De zon. Vervuld. Zacht vleit mij haarzelf door huid naar hem. Voorzichtig schuift hij van mij vandaan. Voldaan, rustig kijk ik toe hoe hij zijn boxershort, sokken, shirt, broek, trui, schoenen bij elkaar zoekt, zich haastig aankleedt.                                                                                                                  
           Dan mij kust. Mijn voorhoofd kust.                                                                                   
          ‘Blijf nog even.’ Ik grijp zijn hand, steek zijn wijsvinger in mijn mond, proef  hem vermengd met mij. Zoet-zout.                                                                                                                 
           ‘Nee, mijn lieveling. Ik moet ervandoor,’ hij wringt zijn vinger voorzichtig los.                
           ‘En mijn opvoeding dan?’                                                                                                         
           Hij grinnikt. Springt naar buiten. Sluit de klemmende onderdeur, steekt zijn hoofd naar binnen, wrikt en duwt, vindt het schuifje aan de binnenkant op de tast.                                     
           ‘Je zult de meest beminde vrouw ter wereld worden.’ Hij klopt op het groene vlak onder het raam, naast de deur. Kort, kort, roffels in triolen.                                                              
           Zijn groet.                  

           Wanneer hij weg is schrijf ik onze verhalen in een speciaal daarvoor aangeschaft lichtblauw schetsboekje waarop een steenuil met maan-gele ogen staat afgebeeld.

                                                                                             

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 76

Login of registreer om een reactie te plaatsen