Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De koffer van Mielke

Oktober 1975. De Koude Oorlog is nog in volle gang. In Oost-Berlijn rijdt een zwarte limousine een binnenplaats op en stopt voor een groot betonnen gebouw. Het regent op deze herfstavond. Een man stapt uit de limousine. Hij zet zijn hoed op en haast zich naar de ingang van het gebouw. In de hal droogt hij zijn brilglazen. Op de muur staat in grote letters Ministerium für Staatssicherheit geschreven. Dit is het hoofdkantoor van de Stasi.
Ondanks het late tijdstip wordt hier volop gewerkt. Het beschermen van de Duitse Democratische Republiek, ook wel DDR genoemd, gaat 24 uur per dag door. De man wordt door een paar medewerkers gegroet: ,,Gutenabend Herr Honecker!" Honecker knikt. Erich Honecker loopt de brede trap op. Enkele medewerkers kijken hem vol bewondering aan. Ze hadden niet verwacht de staatshoofd van de DDR in levende lijve te zien. Dat de man oud, mager en klein van stuk is valt hun niet op. Voor hen is hij de grote man van het beste land ter wereld. Op de 2e verdieping aangekomen opent Honecker een grote deur en stapt het kantoor in. Het kantoor is ruim. Toch staat hier niet veel meer dan een groot bureau met een archiefkast en een kluis. Achter het bureau staat een wat stevige man: ,,Hallo Erich!" ,,Hallo Mielke." Erich Honecker noemt de man nooit bij zijn voornaam. Waarschijnlijk, omdat de voornaam van Mielke ook Erich is. ,,Mielke, wat was er zo belangrijk, dat je me in mijn vrije avond liet komen?" Mielke grijnst. Voor hem op zijn bureau ligt een rode attachékoffer. ,,Ik wil je wat laten zien Erich." Mielke opent de koffer en schuift het richting Honecker. Honecker bekijkt de inhoud van de koffer en hij wordt vuurrood. ,,Hoe...hoe, kom je er aan?!" ,,Ik ben hoofd van het Ministerie voor Staatsveiligheid. Ik heb overal mensen." ,,Wat wil je van me Mielke?" Mielke schudt zijn hoofd. ,,Voorlopig helemaal niks. Ik wil dat je weet, dat ik deze dingen over je heb. En ik zal het tegen je gebruiken als ik het nodig acht." ,,Waag het niet Mielke!" Mielke pakt de koffer en doet het op slot. ,,Mocht je de koffer proberen te stelen, dan zal ik de informatie naar buiten brengen. En mocht ik op onnatuurlijk wijze aan mijn einde komen, dan zullen 2 van mijn medewerkers jouw geheim alsnog naar buiten brengen. Vrees niet, het zijn 2 van mijn meest loyale medewerkers. Zolang er niks gebeurd houden zij hun mond." Mielke stopt de koffer in de kluis. Honecker loopt woest het kantoor uit. Niet lang daarna verlaat de limousine de binnenplaats.
 
Mei 2019. Het is 30 jaar geleden dat de Koude Oorlog eindigde en de Berlijnse Muur viel. Erich Honecker en Erich Mielke zijn allebei al lang dood. Het hoofdkantoor van de Stasi is een museum geworden over de Stasi. Met foto's, objecten en documenten. Het is zonnig en er zijn in het museum niet veel bezoekers. In de hal wacht een klein groepje bezoekers. Een jong stel uit Nederland, een ouder echtpaar uit Duitsland en nog een man van rond de 45. Een oudere dame komt de brede trap afgelopen: ,,Goedemiddag, u komt allen voor de rondleiding?" ,,Ja," antwoorden de bezoekers. Alleen de man zwijgt.
,,Ik heet Heidi en ben uw gids." Heidi legde uit wat de functie van het gebouw was. Ze bezochten de vergaderzaal op de 1e verdieping, waar de belangrijkste beslissingen werden genomen. Vervolgens liepen ze naar de 2e verdieping. Heidi opende de grote deur. Ze bevonden zich in het grote kantoor. Met het grote bureau, de archiefkast en de kluis. Aan de muur hing het portret van Erich Mielke ,,Dit was het kantoor van Erich Mielke. Bij deze tafel zat hij en werkte hij zijn plannen uit om de DDR beter te beveiligen en te controleren. Hij verzamelde zo veel mogelijk informatie van zoveel mogelijk mensen uit de DDR. Daarover gesproken, ik laat jullie iets zien." Heidi wenkte de bezoekers met haar mee te lopen. In een hoek van het kantoor stond een vitrine met daarin een rode koffer. ,,Deze koffer werd vlak na de val van de Muur in de kluis van Erich Mielke gevonden. Die kluis die u achter het bureau ziet staan. Er zaten documenten in die Mielke wilde gebruiken om Honecker te chanteren. Wat er in stond weten alleen een paar mensen. Blijkbaar was het zo erg, dat zelfs na de val van het communisme de inhoud geheim moest blijven." ,,Zitten die documenten er nog in?" , vroeg de Nederlandse vrouw. ,,Er gaan geruchten van wel, maar zeker is het niet. We zijn bijna aan het einde van de rondleiding. Ik laat u nog een kamer zien.'' De bezoekers volgden haar. De man bleef nog even bij de vitrine staan, voordat hij de rest volgde.
 
Eva Reineke zat in haar kleine woninkje aan het ontbijt. Ze had net de radio aangezet om het nieuws te beluisteren: ,,In het voormalige Stasigebouw is vannacht een bewaker doodgeschoten. Hoe de inbreker of inbrekers binnengekomen zijn is nog onduidelijk. Noch wat ze buitgemaakt hebben. Bij de inbraak is in ieder geval een rode koffer buitgemaakt."
 
Een man liep de trappen van het flatje op. In zijn linkerhand hield hij een rode koffer. Op de 3e etage stopte hij voor de deur. Op het naambordje stond E. Reineke. De man belde aan. Mevrouw Reineke deed de deur open. Ze keek gespannen. Beiden liepen zwijgend het woonkamertje in waar de man de koffer op tafel zette. ,,Gelukkig heb je de koffer. Maar die bewaker had je niet moeten doden!" ,,Ik had geen keus mama." Die man had zijn pistool getrokken en was zo angstig, dat hij elk moment kon schieten." Mevrouw Reineke opende de koffer. Ze zuchtte van opluchting. De documenten zaten er nog in. Een paar brieven, aantekeningen en een envelop. Uit de envelop haalde ze een zwart-wit foto. ,,Kijk Dieter." Mevrouw Reineke overhandigde met trillende handen de foto. Dieter keek er naar. Op de foto zag hij Erich Honecker in een kamer. Op de grond zat een jonge vrouw. Een meisje nog misschien. Angstig, halfnaakt, in een hoek gekropen. Toen zag hij de tweede man op de foto, die in onderbroek naast de jonge vrouw stond. Dieter schrok: ,,Is dat niet de koning van..? Dieter maakte zijn zin niet af. ,,Ja, dat is de koning. En die jonge vrouw op de grond...dat ben ik. Niet lang daarna was ik in verwachting van jou." ,,Dus mijn vader is die koning? Die smeerlap???" Mevrouw Reineke knikte.
,,Mielke kreeg elk jaar zwijggeld en verrijkte daarmee zichzelf en de Stasi. Ik heb dit jarenlang voor me gehouden. Omdat het voor mij en alle betrokkenen het beste leek. Zwijgen kan en wil ik niet meer. Nu is het tijd om de waarheid bekend te maken. We nemen contact op met Bildzeitung en andere kranten. Maar ook met de regering. Iedereen zal weten wat ik al die jaren voor me heb moeten houden! Het is tijd om aan de doofpot en leugens een einde te maken!"
 
Mevrouw Reineke zat aan haar tafeltje in de keuken. Voor haar lag de inmiddels lege, rode koffer met daaromheen verschillende documenten: officiële excuusbrieven, bedankbrieven van andere slachtoffers van Honecker en een cheque van 500.000 Euro. De documenten stopte ze in de koffer. Over 5 jaar zal ze met haar zoon een nieuw leven beginnen, als hij uit de gevangenis komt. Mevrouw Reineke sloot de rode koffer. De last die ze jaren met zich meedroeg viel van haar schouders.
Dit artikel delen?
  • Hits: 67