Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De juiste keuze


“Oma?”

“Hmmm?”

“Zullen we nog eens een toneelstukje doen?”

“Ben je daar niet te oud voor?”

“Is 14 jaar te oud? Haha, hoe oud bent u look alweer?”

“Je hebt gelijk, hier ben je nooit te oud voor.”
 

Grinnikend trekt oma het tafelkleed van tafel en drapeert het over haar benen. Ze zet de oranje theemuts op haar hoofd en houdt een blauwe balpen als een sigarettenpijpje sierlijk tussen haar vingers. Ik stop een kussentje van de bank onder mijn trui, steek mijn handen onder de kraan en veeg mijn haar met natte handen naar achter. Met chocoladepasta teken ik een zwierige snor onder mijn neus. Ik begin direct met een geaffecteerde stem te praten.
 

“Goedemiddag mevrouw, met wie heb ik het genoegen?”

“Goedemiddag meneer, ik ben Barones van Hiertotginder-en-Terug. En u bent…?”

“Mijn naam is Hertog van Grootbuik tot Dikbil. Aangenaam. U komt hier vaker?”

“Mijn beste, dit snoezige kasteeltje is al eeuwen in mijn bezit. Wat is het nut van uw aanwezigheid hier eigenlijk?”

“Aha, ik was juist op zoek naar de eigenaresse. Ik zou haar willen voorstellen mij te huwen zodat wij tot in het oneindige van dit optrekje, en elkaar uiteraard, kunnen genieten.”

“Wat een veurtreffelijk idee. Alleen is ook maar alleen. Laat ons hier een dansje op wagen.”
 

Oma en ik dansen door de kamer. De theemuts zakt scheef en mijn snor begint te smelten. Dan struikelt oma over haar eigen breitas en kan ik haar nog net opvangen. We vallen op de bank neer en krijgen de slappe hiklach. Een prachtige herinnering is gemaakt.
 

“Oh wat is dit toch heerlijk om te doen.”

“U had actrice moeten worden.”
 
 
Oma’s blik verdwijnt in de verte, ze zucht.
 

“Ach ja…”

“Ach ja? Wie dan? Vertel!”

“Ik heb Joost van Ieperen eens ontmoet. Hij zou ’s avonds optreden in het theater in ons dorp. De grote Joost van Ieperen. Ja, dat was wat hoor.”

“Wauw, die ken ik zelfs nog wel. Knappe man!”

“Ik heb dit nog nooit verteld geloof ik.”

“Toe maar oma, niet opkroppen.”

“Oké, maar vertel het niet aan die brave moeder van je hoor, ze zou er wat van krijgen.”

“Ik vertel wel meer niet aan mijn moeder.”
 

We lachen samenzweerderig.
 

“Ik had me die dag ziek gemeld op kantoor maar deed thuis net alsof ik naar mijn werk ging. Ik hoopte een glimp op te vangen van mijn idool en rekende erop dat hij al eerder in ons dorp zou verschijnen dan ’s avonds. Hij moest vast nog een generale doen. Ik stond verscholen achter een boom tegenover het theater. Ik weet nog dat ik heel nodig moest plassen maar mijn post niet durfde te verlaten. Af en toe kwam ik uit mijn schuilplaats te voorschijn en liep een rondje om het theater omdat ik bang was dat hij de achteringang zou nemen en dat ik hem zou mislopen. Tegelijkertijd was ik ook bang een bekende tegen te komen die zich dan zou afvragen wat ik hier midden op de dag deed.”

“Spannend!”

“Ja, dat was het zeker. Op een gegeven moment stond ik van mijn ene been op mijn andere te springen omdat ik zo nodig moest en ik hoor opeens achter me: ‘Jongedame kunt u mij misschien helpen?’ Ik draaide me om en staarde zo in die donkerblauwe ogen van Joost van Ieperen.”

“Haha, prachtig en wat wilde hij van u?”

“Ik had kennelijk toch even niet opgelet. Hij probeerde tevergeefs het theater binnen te komen want … hij moest zo nodig plassen! Wat een vertoning was dat, stonden we daar allebei te wiebelen van de hoge nood!”

“Ik heb er een beeld bij ja. En toen?”

“Ik deed net alsof ik wist wat te doen en liep kordaat naar de achterdeur van het theater en heb daar op de bel staan drukken alsof mijn leven er vanaf hing. Na een poosje deed Bartels, die destijds baas van het theater was, open en ik stiefelde gewoon naar binnen met Joost achter me aan. We doken allebei een toilet in en stonden even later duidelijk opgelucht naast elkaar in de gang. Bartels stond daar nog met opgetrokken wenkbrauwen. Ik blufte me er doorheen en vroeg behoorlijk uit de hoogte: ‘Waar is de kleedkamer van meneer van Ieperen?’ Bartels verschoot van kleur, schaamde zich dat hij hem niet herkend had en boog als een knipmes. Hij snelde ons vooruit en opende de juiste ruimte. En opeens zaten wij daar met z’n tweetjes. Zo stom was dat. Ik keek hem voorzichtig aan, bang voor een uitbrander maar ik zag zijn ogen lachen. Even later schaterden we het allebei uit. Wat een rare situatie had ons zo samen gebracht.”

“Geweldig oma en toen?”
 

Oma kijkt dromerig voor zich uit, ze lijkt mij niet meer op te merken.
 

“Het was zo raar, het was net alsof we elkaar al jaren kenden. We deelden onze voorliefde voor het toneel, voor mooie stukken, voor mooie karakterrollen, voor leven op het podium, voor delen met publiek. O ja, we hadden zoveel gemeen... Ik wilde wel voor altijd bij hem blijven en samen alle theaters in Nederland afgaan en het publiek voor ons veroveren.”

“Waarom deed u dat niet dan?”

“Kind! Ik was al verloofd met je opa! De familie zou me zien aankomen. Mijn weg was al bepaald.”

“Hoe liep het af met Joost?”

“Ik was met het avondeten gewoon thuis en ging ’s avonds met een vriendin naar de voorstelling. Het was prachtig. Ik had het gevoel dat hij speciaal voor mij speelde.”

“En?”

“En toen niks meer. Ik was een dierbare herinnering rijker.”

“Heeft u nooit spijt gehad?”

“Soms , heel soms vraag ik me nog wel eens af of het goed was mijn droom te laten varen of had ik die droom juist waar moeten maken. Ik zal er nooit achter komen. Maar beloof me dat mocht jij ooit in zo’n situatie terecht komen dat je er langer over nadenkt.”
 

Ik knik en beloof het plechtig.
 

Vaak denk ik nog terug aan mijn fijne gesprekken met Oma. Oma die zomaar een beroemde acteur ontmoette. Stiekem weliswaar. Oma die voor lastige keuzes stond. Onder invloed van omgeving en opvoeding. Zou ik het anders doen? Na enkele jaren in het buitenland te verblijven twijfelde ik of ik terug moest komen en ‘settelen’ of dat ik nog meer wilde ontdekken. Op een dag kreeg ik een telefoontje dat Oma was overleden, vredig ingeslapen en niet meer wakker geworden. De notaris las de stukken voor en zo hoorde ik dat ik eigenaresse werd van een rood koffertje.

Toen ik het rode koffertje nieuwsgierig opende moest ik slikken. De inhoud bestond uit een aantal keurig bijgehouden plakboeken over Joost van Ieperen, een ingelijst programmaboekje van een optreden in Oma’s dorp, een strooifoto van Joost met achterop de handgeschreven tekst ‘Mijn Lief, tot in een volgend leven…’ en een oranje theemuts. Ik wist direct wat me te doen stond.
 
 
 
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 62

4.55