Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De grens

Daar stond ze dan. Haar ene voet links van de grens, de andere voet rechts van de grens. De grens was aangegeven door de pek die de asfaltering met elkaar verbond. Rechts van haar stond een koffer. Een rode koffer vol kleding en andere zaken. Het zou de eerste koffer uit velen worden. Met diepe zucht volgde ze met haar ogen de strook pek. Die eindigde in een dwarsliggende strook gras. Ze draaide zich om. Opnieuw volgde ze met haar ogen de strook pek. En opnieuw eindigde die in een dwarsliggende strook gras. Het was te verwachten. De weg waar ze met haar rode koffer op bevond lag nu eenmaal tussen twee stroken gras. Ze draaide zich een kwartslag om. Met beide voeten, mooi naast elkaar, stond ze op de pekstrook. De tippen wezen naar het noorden. Ze nam het landschap in aanschouw. Langzaam keek ze van links naar rechts. Gras, afgewisseld met opritten die naar huizen leidden, kwamen in haar gezichtsveld. Ze vond het een mooi aanzicht. De huizen zorgden voor een leuke diversiteit in het landschap. Het gaf haar een goed gevoel. Ze draaide zich verder om tot ze met haar gezicht naar het zuiden keek. Ze zette haar voeten mooi naast elkaar op de pekstrook. Ook hier keek ze langzaam van links naar rechts. Ook hier werd het gras afgewisseld met opritten die naar huizen leidden. Het viel haar op dat er kleine verschillen waren in de huizen die ze had gezien aan de noordkant met de huizen waar ze nu naar keek. Subtiele kleine verschillen die een groot contrast betekenden. Ze zuchtte nogmaals. Ze werd zenuwachtig. Ze werd moe. Moe van het kijken, moe van het omdraaien, moe van het denken en moe van de gierende zenuwen door haar lichaam. De koffer die nu achter haar stond bood een onverwachte dienst als zitmeubel. Zich neerzettend verdween haar fysieke moeheid. Maar wat kon ze doen? Het was nu eenmaal zo! Het moest gebeuren. Er was geen alternatief. Het zou moeilijk worden. Het was haar eigen schuld. Ze had het zichzelf aangedaan. Terwijl ze op de koffer zat, merkte ze haar honger gevoel. Ze stond terug recht, knielde half neer en ontsloot de koffer. Ze opende deze. Per toeval was de ene helft aan de ene kant van de grens, de andere helft lag aan de andere kant van de grens. Aandachtig bekeek ze de blootgelegde inhoud. De ene helft bevatte allerlei verschillende soorten kledingstukken, wat boeken en een werkende wekker. De andere kant, verstopt tussen de plastic zakken gevuld met schoenen, bood wat ze nodig had. Ze wist het wel! Ze wist nog dat ze die ochtend in allerijl een lunch had ingepakt en in de koffer had gesmeten. Ja, gesmeten, want het moest allemaal vlug gebeuren. Vlug inpakken wat nodig was, vlug vertrekken en vlug verdergaan. Tot ze aan de grens kwam. Toen was ze gestopt. Toen bleef ze wachten. Toen begon ze te denken en te zuchten. Toen kreeg ze honger. Ze nam het lunchpakket uit de koffer en legde het voorzichtig op de grond. Het stille geluid van de tikkende wekker klonk oorverdovend. De koffer werd gesloten. Ze zette zich terug op de koffer. Haar een been aan de ene kant, haar ander been aan de andere kant. Het midden van de koffer liep gelijk met de lijn van de pek die de grens aangaf. Ze nam één besmeerde boterham uit het pakket. Hij was belegd met kaas. Voorzichtig vasthoudend tussen haar vingers, bracht ze deze naar haar mond en beet er een klein stukje af. Als een hamstertje knabbelde ze op dit stukje. Het smaakte naar meer! Met veel plezier zette ze opnieuw haar tanden in de boterham en begon gulzig te eten. Binnen een minuut was de boterham verorberd. In het lunchpakket had ze tevens een flesje water gestoken. Dit werd er nu uitgehaald. De helft van het water in het flesje dronk ze op. De andere helft zou samen met de andere boterham terug in het lunchpakket belanden om daarna opnieuw in de rode koffer te verdwijnen. Het stillen van de honger had echter het probleem niet opgelost. De gierende zenuwen werden verduidelijkt door het tikken van haar voet. Het moest ophouden! Kordaat zette ze zich recht voor de koffer, het gezicht naar het zuiden gekeerd. Ze deed tien stappen richting zuiden. Het kalmeerde haar. Rustig draaide ze zich om en zette tien stappen richting noorden. Verder ging ze niet. Er was al te ver gegaan. De situatie was te ver gegaan. Zo ver dat deze onverdraagzaam werd. Grenzen werden ook toen overschreden. Het was noodzakelijk geweest om duidelijkheid te scheppen. Maar de grens bleef geschonden. Daarom kon ze nu niet verder dan de peklijn. Ze tuurde richting noorden. Er bewoog iets. Het bewegende kwam langzaam dichterbij. Het bewegende kreeg de vorm van een mannelijk persoon. Hoe dichter de persoon kwam, hoe onverdraaglijker het werd. De intolerantie wijzigde naar een zenuwslopende gebeurtenis. Zou de situatie escaleren? Zouden opnieuw grenzen worden doorbroken? De persoon was nu vlakbij. Haar voet hield op met tikken. Ze deed teken om te stoppen. Met woedende ogen keek ze van de persoon naar de lijn die werd gevormd door de pek. Haar rechter wijsvinger wees er naar. In haar oren weerklonk het lawaai van de wekker. Het gaf eerder een wegtikken van iets aan. Het wegtikken van minuten alvorens het ontploft, juist zoals de herinneringen aan de situatie afspeelden alvorens deze was ontploft. De persoon begreep de hint. Tot daar en niet verder! De man nam de koffer in de linkerhand. Er werd geen moeite gedaan om te kijken wat er zich in bevond. Zonder een blik op haar te werpen, draaide de man zich om. Het tikken was gestopt. Juist op tijd! Er volgde geen explosie in haar hoofd. Langzaam stapte de ander terug naar de richting waaruit hij was gekomen. De persoon werd wederom kleiner en vervormde. Achteruitlopend, met haar ogen stevig op de andere persoon gefixeerd, zag ze hoe de rode koffer langzaam vervaagde. Ook de grens, die werd gevormd door het pek, verdween.

Dit artikel delen?
  • Hits: 49