78 Hits

Publicatie op:
De Boekenkast

Grace was aan het studeren voor een tentamen, toen haar jongere zusje Mia haar kamer binnen kwam rennen. “Grace! Grace! Grace!” riep ze. Haast verveeld kijkt Grace op, wat zou het dit keer zijn? Een uur geleden gebeurde exact hetzelfde en toen ging het om een nieuw TikTok-dansje. “Kijk, dit TikTok-filmpje heeft het over een magische boekenkast, en het is niet ver van hier!” Grace zucht, “Mia, je moet niet alles geloven wat mensen zeggen of doen op het internet…” Mia kijkt teleurgesteld, “maar wat als het wel waar is?” Grace kijkt haar zusje nog eens aan, ze is klaar met studeren en een wandeling klinkt niet eens zo verkeerd. “Oké dan, maar we gaan alleen even kijken,” geeft Grace toe. 

Niet veel later lopen ze samen naar het adres wat Mia had gevonden. Mia huppelt en begint enthousiast te roepen en wijzen als ze er bijna zijn. Grace volgt, iets minder enthousiast, maar inmiddels toch ook wel benieuwd. Hoe dichterbij ze komen, hoe beter ze de oude schuur zien waar die boekenkast in zou moeten staan. “Mia,” begint Grace, “zei je niet dat je dit op TikTok had gezien? Waarom is hier dan verder niemand?” Mia haalt haar schouders op en loopt richting de deur van de schuur. Grace kijkt nog even om zich heen, geen mens of dier te bekennen. De deur staat open, ook binnen is niemand. De open deur zorgt voor het enige licht binnen, verder is het helemaal donker. Het duurt dan ook even voordat Mia en Grace de boekenkast hebben gevonden. Het is een houten kast met twee deuren. “Nou,” begint Grace, “hoe werkt dit? Moeten we abracadabra roepen?” “Ik weet het niet, dat stond er niet bij,” zegt Mia.

Grace besluit om een van de deuren van de boekenkast te openen, er staan boeken in, maar welke boeken is moeilijk te zien door het gebrek aan licht. Mia lost dat probleem snel op door aan een touw te trekken wat aan het plafond hangt. Het licht is zo fel dat zowel Mia als Grace moeten knipperen met hun ogen om deze hieraan te laten wennen. “Oh, kijk!” roept Mia uit en zelfs Grace staat met verbazing naar de boekenverzameling te kijken. Alle boeken zien er vergeeld uit, hebben een stoffen kaft en in gouden sierletters is de titel op de rug van de boeken gedrukt. Mia laat haar vingers onderzoekend over de boeken gaan, terwijl ze de titels hardop voorleest. “Wat een verzameling,” geeft Grace toe, “er staan zelfs nieuwere boeken bij, ondanks dat alle boeken dezelfde tekenen van veroudering tonen…” “Misschien is dat wel het magische,” zegt Mia. Grace kijkt haar sceptisch aan, “wat is het nut daarvan?” “Wat is het dan?” zucht Mia. Ondanks dat Grace nog steeds niet overtuigd is, vindt ze wel dat ze haar best moet doen om Mia hier ook van te overtuigen en dus pakt ze voorzichtig een boek uit de kast. Ze blaast het stof van het boek en slaat het voorzichtig open. “En… en…?” vraagt Mia ongeduldig. “Vooralsnog zie ik niks raa…” Grace stopt midden in haar zin. “Oké, misschien toch wel. Dit boek heeft maar drie volle bladzijden, daarna zijn alle pagina’s blanco.” “Wat staat er op die bladzijden dan?” vraagt Mia. Grace begint voor te lezen en Mia luistert met open mond en vol spanning. Ze begint aan het einde van de derde en laatste pagina en voordat ze de laatste zin uitgesproken heeft voelt ze de wereld draaien. 


Mia en Grace openen hun ogen, maar staren onbegrijpend naar het tafereel voor zich. “Hé,” begint Mia, “dat meisje lijkt precies op het meisje dat het boek net beschreef!” Grace knikt, Mia heeft gelijk, maar dat kan toch helemaal niet? Wat nog vreemder is, is dat het meisje waar Mia het over had niet beweegt. Sterker nog, alles om hen heen staat stil. Mia kijkt op naar Grace, wachtend op een verklaring. “Ik…” maar voordat Grace haar zin kan afmaken, klinkt er een stem. 

“Je hebt 60 seconden om te besluiten of het meisje de elfjes achterna rent.”

Grace kijkt verschrikt om zich heen. Alles staat nog steeds stil en er is niemand te zien die aan het praten was. Voorzichtig kijkt ze naar Mia, die staat met open mond naar Grace te staren. “Wat is...” begint Grace als ze eindelijk haar tong terug vindt, maar alweer wordt ze onderbroken, “Nog 30 seconden om te beslissen.” Nog voordat Grace de kans krijgt om te reageren, roept Mia “Ja, we rennen de elfjes achterna!” Tot de verbazing van beide zusjes begint het meisje voor hun eindelijk te bewegen. Het meisje begint te rennen en een eind voor haar zweven een aantal glinsterende wezentjes. Mia trekt Grace mee, “Grace, kom snel, elfjes!” Grace kan nog steeds niet geloven wat ze ziet, maar laat zich toch meetrekken. Al snel bevriest alles weer. En weer klinkt de stem.

“Vanaf nu is het aan jullie.”

Terwijl de stem praat, verdwijnt het meisje wat ze volgden en hebben Grace en Mia plots de jurk aan, die wij het meisje net nog aan had.

“Blijf je rennen of ga je jezelf verstoppen?”

Mia tikt voorzichtig op Grace’ schouder, “Grace, ik denk dat we moeten verstoppen, kijk daar.” Ze wijst naar een groot groen wezen dat net tussen de bomen door te zien is. Grace is het grondig met Mia eens. Ze weet nog steeds niet wat er aan de hand is, maar dat groene wezen kan niks goeds betekenen. De wereld om hen heen komt weer tot leven. Het duurt even voordat Grace beseft dat nu het meisje weg is, zij zelf waarschijnlijk de acties moeten ondernemen. Snel trekt ze Mia mee naar de eerste de beste verstopplek die ze ziet. Ze blijven daar zitten totdat het groene wezen wegstampt en niet meer te zien is. Grace haalt opgelucht adem.

“Maak je jezelf kenbaar aan de elfjes of loop je verder?”

Grace twijfelt, maar Mia roept “Elfjes!” Ze rent af op de plek waar ze elfjes voor het laatst zag. Voor Grace goed en wel heeft beseft wat er gebeurt staat Mia te dansen met de elfjes. Gedurende een hele lange tijd blijven Grace en Mia de vragen van De Stem beantwoorden en ze maken van alles mee. Na het dansen met de elfjes zijn ze nog een regenboog over gelopen, hebben dwergen ontmoet en gezwommen in een vijver vol glitters. Grace weet niet wat haar overkomt, maar geniet met volle teugen. Ook Mia heeft een gigantische lach op haar gezicht. 

“En ze leefden nog lang en gelukkig,” klinkt De Stem. De wereld draait weer en nadat Grace en Mia zijn bekomen staan ze weer in de boekenkast. Ze kijken elkaar verward en vol ongeloof aan. Dan gaat plots het licht uit. 

 

Grace schrikt wakker. Ze zit op haar bed, met haar schoolboeken voor zich. “Grace! Mia! Eten!” roept haar moeder van beneden. Ze staat verward op, wat is er gebeurd? Ze moet haast wel in slaap gevallen zijn. Toch? Op de gang komt ze Mia tegen die ook verward kijkt. “Grace…,” “Mia…,” zeggen ze tegelijkertijd. “Ik heb toch zo raar gedroomd Grace,” zegt Mia. “Ik ook, ik snap het niet,” antwoord Grace. Samen lopen ze naar beneden en gaan aan tafel zitten. “Meiden,” zucht hun moeder, “jullie haren zitten helemaal onder de glitters! Wat hebben jullie nu weer gedaan?”

Grace en Mia kijken elkaar lachend aan. Het was geen droom! Het was... “iets magisch,” roepen ze tegelijkertijd.


Een review kan waardevol zijn voor de auteur maar heeft verder geen invloed op de waardering door de jury.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De Boekenkast"

28.05.21
Feedback:
ik vind het een superleuk verhaal
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig