Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Een ware nachtmerrie

Gisteren liep ik met mijn vriend op de heide langs de bosrand, het was een aangename tempratuur en daardoor erg druk. We besloten van het wandelpad af te gaan en we klommen over het hek. Na een tijdje door de dichtbegroeide struiken geploeterd te hebben kwamen we midden in het bos een open plek tegen met een vijvertje.
De rust en het zonlicht wat door de bomen scheen was perfect. We besloten iets hogerop te gaan zitten en wachten op de zonsondergang.

Toen de zon eenmaal onder was, begon het te waaien en werd het sneller donkerder dan we hadden verwacht. In het donker zag alles er anders uit en we twijfelde van welke kant we kwamen. In de verte hoorde wij onweer, mijn vriend is altijd al bang geweest voor onweer, en dat liet hij dit keer ook weer goed merken, hij rende er namelijk vandoor. Zo hard, dat ik hem niet bij kon houden en toen gebeurde het: Ik gleed uit en ik viel in de modder, toen ik om me heen keek vanaf de grond met mijn armen in de modder zag ik hem nergens meer.
Ik bleef roepen maar hij was al te ver weg. Ik slenterde wat rond met mijn zere enkel, roepend naar mijn vriend, die er al lang niet meer was. In de verte zag ik iets wat op een huisje leek, ik besloot er naar toe te gaan, in de hoop dat er iemand thuis was die mij zou kunnen helpen.
Ik klopte op de deur en tegelijkertijd dacht ik aan één van nachtmerries, toen stond ik ook voor een oud houten huisje met kapotte ramen.
De deur ging open, een oud mannetje stond in de deuropening en keek mij verschrikt aan. ‘Kom binnen kind, je bent helemaal doorweekt’.
Zonder aarzeling liep ik naar binnen en ben direct voor de openhaard gaan zitten om mijzelf op te warmen.
‘Hoe ben je hier zo verzeild geraakt?’, vroeg de oude man.
‘Ik ben met mijn vriend van het pad af gegaan maar nu ben ik hem kwijt geraakt, heeft u hem toevallig gezien?’
De oude man schudde zijn hoofd en pakt een doos uit de vervallen kledingkast, uit de doos haalde hij een deken. ‘Doe deze maar om je heen’.
De man liep de keuken in om thee te zetten, ik keek om mij heen. Het was een knus huisje wat wel een opknap beurt kon gebruiken. In mijn ooghoek zag ik oude foto’s die uit een klein koffertje staken, nieuwsgierig pakte ik de rode koffer en trok hem naar mij toe. Op de foto’s stond een vrouw met een kind. Voorzichtig deed ik de koffer open en zag ik tot mijn verbazing een trui met bloed er op. Snel klapte ik de koffer dicht en schoof hem terug.
‘Wat doe je?’, Vraagt de oude man boos die achter mij stond.
‘Uhm, ik..’, Ik wist niet wat ik moest antwoorden en ik stond op. De man deed een stap naar voren. ‘Dat is privé!’ Schreeuwde hij en hield zijn hand omhoog om mij een klap te geven. Ik dook naar achteren en rende om hem heen naar de deur. Eventjes kon hij mij vastgrijpen aan de deken, deze liet ik los en rende door naar buiten.

Buiten rende ik zo snel als ik kon, ik was bang dat hij achter mij aan zou komen. Maar toen ik achterom keek zag ik hem niet meer. Een kleine windvlaag die langs mijn hoofd gleed liet mij stilstaan. De wind nam weer toe, de bosjes begonnen te ritselen en takken te kraken. Ik voelde een zenuwachtend gevoel in mijn buik en mijn hartslag bonsde in mijn keel. Ik begon verder te lopen over het smalle en dichtbegroeide pad, ‘help!’. Nog steeds was er niemand in de buurt. Ik bleef verder lopen, mijn enkel deed mij nog steeds zeer. Maar het zou mij niet weerhouden om zo snel mogelijk uit dit enge bos te komen. Van schrik blijf ik staan, ‘hier ben ik net ook langs gekomen.’
Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf, ‘hoort iemand mij!?’
Ik hoorde niets, ik koos voor het linker pad en begon haastig te rennen. Het begon mistig te worden en kon nog enkele meters ver kijken. Door de mist kon ik geen kenmerken vaststellen, alles was onbekend.
‘Ik moet iets tegenkomen wat ik eerder had gezien.’
In de verte huilde er een dier dat deed mij denken aan een wolf, de rillingen liepen over mijn lichaam en ik begon mij nog meer zorgen te maken.
Rechts uit mijn ooghoek schoot geluidloos een schim langs.
‘Word ik nou gek, zag ik dat goed?’
Mijn hart begon nog sneller te kloppen en ik voelde mij met elke seconde angstiger worden. Ik rende zo snel als ik kon over het pad, met de hoop dat ik een autoweg of een huis tegenkwam. De takken schuurde tegen mijn blote armen en benen. Het gehuil hoorde ik aan alle kanten. Boven mij hoofd hoorde ik ook iets en ik keek omhoog, opdat moment struikelde ik over een uitstekende tak, daardoor viel ik en schaafde mijn knieën. Ik probeerde op te staan maar ik had haast geen energie meer, niet alleen mijn tranen maar ook het zweet gleed langs mijn wangen. ‘Dit is een nachtmerrie!’
Ik pakte een tak vast en ik trok mijzelf overeind, toen ik mijn hand losliet zag ik dat deze onder het bloed zat. Na een tijdje stopte het gehuil en trok de mist weg, het duurde voor mij nog een tijdje voordat ik weer rechtop, op mijn trillende benen kon staan en tot mijn grote verbazing zag ik in de verte auto’s voorbij razen. Met mijn gewonde lichaam slenterde ik naar de weg. ‘Help mij!’ Riep ik en zwaaide met mijn zere armen.
De eerstvolgende auto stopte, het was een vrouw met een kind. Ze belde het alarmnummer en liet mij opwarmen in haar auto. De vrouw en het kind kwamen mij bekend voor, maar ik was te moe om er over na te denken, ik was allang blij dat ik uit dat ellendige enge bos was gekomen.

Een aardige politie agent had mij thuis afgezet, bij binnenkomst zag ik mijn vriend veilig en wel op de bank zitten. En toen wist ik het, die vrouw en dat kind stonden op die foto!

Dit artikel delen?
  • Hits: 102

4.675