Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Charlie

'Attentie, dit is een gatewijziging van vluchtnummer HV20...'
Niet mijn vlucht. Mooi. Voorlopig ben ik niet van plan op te staan, want het is me zowaar gelukt om comfortabel in zo'n stalen stoeltje te zitten. Handen achter mijn hoofd, voeten op mijn rode koffer. Of nou ja, koffer, zo'n gooi-en-smijt-rolkoffertje waarmee ik straks beslag ga leggen op de halve handbagageruimte. Als ik tenminste de instaprace ga winnen van mijn medepassagiers.
Ik kijk naar de schermen: nog ruim een uur. De zin om naar huis te gaan is er nog niet, helemaal niet na vier weken rondtrekken in Zuid-Europa. Volgende week ben ik ook nog vrij, om zogenaamd bij te komen. Stom stom stom. Geërgerd kijk ik om me heen en mijn oog valt op een jongen tegenover me. Hij eet een goed gevuld broodje en het enige waar ik aan kan denken is het vermogen dat hij uit moet hebben gegeven om dat broodje te bemachtigen. Ik gok op twee euro per hap. De jongen kijkt me aan en ik wend mijn hoofd af. Vervolgens staar ik een tijdje naar de instapkaart op mijn telefoon.
'Hi!'
Ik kijk op. De jongen zit me met een grote glimlach aan te gapen. Ik kijk voor de zekerheid achter me. Niemand. Als ik me weer terugdraai is de jongen verdwenen, maar dan kom ik tot de ontdekking dat hij naast me zit, met mijn telefoon in zijn handen. Verbijsterd kijk ik van mijn lege handen naar hem.
Hij lacht alleen maar en wijst naar de bestemming op de nog zichtbare instapkaart. 'Rotterdam!' klinkt het en in het Engels begint hij een heel verhaal over het feit dat hij nog nooit in Rotterdam is geweest. Het scherm gaat uit en hij geeft mijn telefoon terug.
'Bedankt', zeg ik automatisch. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, maar of hij heeft het niet gehoord, of hij negeert me. In ieder geval praat Charlie, zoals hij zich tussendoor voorstelde, honderduit over zijn stad, Liverpool.
'Ben je daar wel eens geweest?' vraagt hij.
Ik haal mijn voeten van mijn koffer en moet kort de Engelse woorden zoeken. 'Nee, nog nooit, maar het lijkt me een mooie stad.'
Meteen laait Charlies enthousiasme verder op en vertelt verhaal na verhaal. Ik ben het voorval met mijn telefoon nog niet vergeten. Toch betrap ik mezelf erop dat ik aandachtig luister, hoewel ik moeite moet doen om het Britse accent te verstaan. Waar ik me ook over verwonder is de snelheid waarmee hij zijn broodje tussen de woorden door opeet. Twee euro per hap, denk ik opnieuw.
'Nou?'
Ik schrik op. 'Sorry, wat?'
'Hoe laat vertrekt je vlucht?'
'Om vier uur.'
'Ah, die van mij tien minuten eerder.' Hij laat op zijn telefoon de instapkaart zien en stopt de rest van het broodje in zijn mond.
Ik wacht zwijgend tot hij het op heeft en doorgaat met zijn uiteenzetting over Liverpool, maar ook hij zwijgt en kijkt geconcentreerd naar zijn instapkaart. Ik leg mijn voeten weer op de koffer en controleer de vertrektijd op de schermen. Moet ik nog iets zeggen? Maar waarom zou ik? Minuten gaan voorbij.
Opeens verbreekt hij de stilte. 'Hou jij van avontuur?'
 
Het vliegtuig stijgt eindelijk op. Tegelijkertijd daalt mijn hartslag en dat is maar goed ook. Vooral bij de gate zat het zweet overal, maar nu kan ik gelukkig weer ontspannen. Ik voel aan mijn broekzak, mijn paspoort zit er nog. Charlies theorie bleek te kloppen, op Europese vluchten vragen ze na het inchecken niet meer om je paspoort.
Ik zie de kaart van de vliegtuigmaatschappij met alle belastingvrije artikelen en ik moet al lachen als ik aan de prijzen denk. Ik kijk om me heen om te zien of er een rijke stinkerd zit die iets wil bestellen, maar ik zie vooral chagrijnige gezichten. Vrienden heb ik hier niet gemaakt, want zoals gepland won ik de instaprace en de mensen na mij mochten hard zoeken naar ruimte voor hun bagage. De passagier naast me trok zelfs een koffertje van degene achter me eruit, waardoor het bijna tot een handgemeen kwam. Een stewardess kwam helaas tussenbeide. Hoe dan ook, mijn rode koffer ligt nog onaangetast op dezelfde plek en ik heb weer een paar nieuwe scheldwoorden geleerd. Britse scheldwoorden. Ik controleer of mijn telefoon op vliegtuigstand staat en kan een glimlach niet onderdrukken als ik Charlies instapkaart nog op mijn scherm zie staan.
Het geluid van de intercom gaat aan. 'Dit is uw gezagvoerder. We verwachten op tijd in Liverpool te landen.'
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 36