Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Verborgen schat

Hij kwam met één been slepend over de vloer de gemeenschappelijke huiskamer binnen. Niemand snapte waarom. Normaal gesproken marcheerde de hoogbejaarde man kwiek door de gangen van het zorgcentrum. Meneer had zich niet gestoten en was ook niet gevallen. Met enige moeite liet hij zich door de verzorgende mee terugnemen naar zijn appartement.
‘Gaat u maar even op het randje van uw bed zitten, dan kan ik naar uw voet kijken,’ zei ze. Bij het losmaken van zijn veters en het uittrekken van zijn schoen, hield ze aandachtig zijn gezicht in de gaten. Maar er was geen enkel teken van pijn te bekennen. Hij keek haar zelfs allervriendelijkst aan met zijn ondeugende pretogen.
‘Het kriebelt!’ zei hij toen ze met haar vingertoppen zachtjes zijn voet onderzocht.
‘Gaat u nu eens staan en houdt u mijn handen maar stevig vast,’ sommeerde ze hem.
‘Gezellig, gaan we een dansje maken?’ grapte hij terwijl hij met een zwier overeind kwam. Nog steeds was er niks opmerkelijks te bespeuren.
‘Loopt u nu eens een klein stukje naar voren.’ Gehoorzaam volgde meneer haar instructie op. Toen zag ze aan de zijkant van zijn voet een bult zitten. ‘Meneer Kwaal, u heeft een vreemde bobbel op uw voet!’ riep ze verbaasd.
Hij keek naar beneden en knikte. ‘Ja, dat heb ik al de hele ochtend en het kriebelt enorm.’
‘Komt u maar weer zitten, dan trek ik uw sok uit om ernaar te kijken.’
Zuchtend plofte meneer weer op zijn bed en mompelde dat hij nog meer te doen had. ‘O ja, heeft u alweer plannen gemaakt meneer Kwaal?’ vroeg ze hem belangstellend.
‘Jazeker, ik ga zo naar mijn vrouw toe, we gaan samen op vakantie. Ziet u, ik heb alles al ingepakt.’
Inmiddels wist het zorgteam dat het beter was om niet al te veel tegen hem in te gaan. Het beste was om meneer zoveel mogelijk in zijn waarde te laten. In haar ooghoek zag ze de rode hutkoffer staan met zijn bolhoed op het handvat.
‘Gaan jullie een verre reis maken meneer Kwaal…Huh, wat is dit nu?’ Met het uittrekken van zijn sok viel er een rolletje papier op de grond. Een stapel bankbiljetten. Geschrokken pakte ze het op van de grond.
‘Geef maar, ik was het al dagen kwijt,’ zei meneer.
Stomverbaasd keek ze hem aan en hurkte bij hem neer. ‘Hoezo bewaart u geld in uw sok? Dat hoort toch op uw bankrekening?’
‘Voor geen goud. Banken zijn niet te vertrouwen. Stelletje dieven zijn het.’
‘Meneer Kwaal dit is echt niet veilig. Volgens mij is dit veel geld en dat kunt u maar beter niet op uw kamer houden.’ ‘Jawel hoor, niemand weet er toch van?’
Ze liet de situatie even tot zich doordringen en frunnikte nerveus aan haar jasje. ‘Daar heeft u gelijk in, maar hoeveel geld is dit wel niet?’
‘Dat weet ik niet meer, tel jij het maar,’ antwoordde hij.
Ze maakte het elastiekje dat om de bankbiljetten heen zat voorzichtig los en vouwde de stapel open. Groene briefjes van honderd euro dwarrelden over de salontafel. Langzaam begon ze te tellen. ‘Acht, negen, tien dus samen duizend en een, twee, drie, vier briefjes van vijftig maakt samen twaalfhonderd euro!’ Bij het zien van de bankbiljetten had ze het zo warm gekregen dat ze de bovenste knoopjes van haar witte jasje los maakte. Ze wapperde heen en weer met haar kraag. Uit haar borstzak pakte ze haar mobiele telefoon en belde haar collega. Haar stem klonk kalmer dan ze zich voelde.
‘Met Jolanda, ik zit hier met een probleempje. Kan jij zo naar de kamer van meneer Kwaal komen? Nummer achtentwintig, achterin de gang. Oké bedankt.’
Meneer had inmiddels zijn sokken en schoenen weer aangetrokken. Het rolletje bankbiljetten stak hij in zijn broekzak. ‘Sorry meneer, maar dit kan echt niet. Straks raakt u het geld kwijt of beland het in de wasserette.’
Binnen een paar minuten kwam haar collega gehaast binnenlopen. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ze terwijl ze van de één naar de ander keek.
Na een korte uitleg aan haar collega legde Jolanda haar hand op de schouder van meneer. ‘Het kantoor van de directrice wordt bewaakt met camera’s. Vind u het goed om uw geld in de kluis op de directiekamer te bewaren? Dan weet u zeker dat het veilig opgeborgen is.’
Haar collega keek haar met een vragende blik aan. Jolanda schudde haar hoofd dat ze niet verder moest vragen. Meneer haalde het geld uit zijn broekzak en rolde het stapeltje van zijn ene naar zijn andere hand. Hij begon ermee te goochelen en te jongleren alsof het een bal was. De verzorgenden stonden ongeduldig toe te kijken. En opeens riep hij ‘vangen!’ en gooide het rolletje naar Jolanda.
‘Heel verstandig van u,’ merkte ze op. ‘We gaan het op papier zetten hoeveel geld het precies is en dan zetten we alle drie onze handtekening eronder. Als bewijs.’
Even later zette meneer met een bevende hand een kruisje op het papier en keek omhoog. ‘Is Olivier voldoende? Of moet mijn achternaam er ook nog bij?’
‘Doet u maar zoals u gewend bent uw handtekening te zetten,’ antwoordde Jolanda.
Met een sierlijke beweging zette meneer één groot rondje op het papier en trok er een dikke streep onder. ‘Zo dat was dat dames.’
Jolanda beende weg naar het directiekantoor en haar collega liep half rennend achter haar aan. ‘Hoe kon je dat nu zeggen over de bewakingscamera’s, die zijn er toch helemaal niet?’ vroeg haar collega aan Jolanda.
‘Had jij een beter idee om meneer te overtuigen om zijn geld af te staan? We moeten onmiddellijk nagaan wie zijn zaakwaarnemer is en diegene bellen,’ reageerde Jolanda pinnig.
Haar collega vertraagde haar pas en bleef plots stil staan. ‘Wacht eens even…zijn rode koffer! Heb je daar wel eens ingekeken? Misschien is dat wel zijn schatkist uit zijn “goeie oude guldentijdperk”. Daar heeft ie het altijd over. Toch?’
‘Het zal toch niet waar zijn?’ zei Jolanda met een bezorgde blik. Zo snel als ze konden, liepen de verzorgenden met grote passen terug richting zijn appartement…
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 58