Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Bloeiende bloesembomen

Gejaagd kijkt Violetta om zich heen, het treinstation wemelt van de SS-soldaten. Hun stampende laarzen en grote geweren jagen haar meer angst aan dan ze wil toegeven. ‘Eén kaartje naar Den Haag Centraal,’ zegt ze tegen de man achter de balie. Haar klamme handen omklemmen het handvat van haar rode koffer. Ze heeft anderhalf uur om de inhoud van de koffer op de afgesproken locatie te krijgen. Hoewel ze van te voren wist dat haar levensveranderende treinrit van Amsterdam Centraal naar Den Haag een riskante onderneming zou zijn, hoopt ze toch dat de soldaten haar er niet uitpikken voor een controle. Hun wreedheden zijn enkel gebaseerd op willekeur, ook als vrouw heeft ze niet de illusie veilig te zijn. Niet meer.

‘Wat gaat u daar doen, juffertje?’ Geringschattend kijkt de man haar aan. ‘Ik ga mijn zieke moeder bezoeken.’ De leugen glijdt moeiteloos van haar lippen, met een onschuldige glimlach legt Violetta het geld op de balie. Dat was stap één, denkt ze met het kaartje in haar hand. Tijdens hun allerlaatste afspraak ooit had ze, samen met Gerrit van der Veen, leider van de verzetsgroep, eindeloos de stappen doorgenomen. Het is van levensbelang dat ze geen fouten maakt.

Met de blik van een volleerd fotografe overziet Violetta het treinstation. Gerrit had haar uitgelegd welke trein ze moet hebben, dus loopt ze doelbewust precies de goede kant op. Het getik van haar hakken trekt de aandacht van een patrouillerende SS-soldaat. ‘Halt, stehen bleiben!’ galmt zijn stem. Violetta loopt stug door, stilletjes biddend dat het niet voor haar bedoeld is. ‘Dame mit dem roten Koffer!’ In een halve seconde schieten er duizend gedachten door haar hoofd. Ze zou het risico kunnen nemen, maar de inhoud van haar koffer is te kostbaar. Al zigzaggend rent ze, zoals haar geleerd is, in de richting van de fluitende stoomlocomotief. Met grote stappen komt de SS’er steeds dichterbij, zijn wapen geladen in zijn hand. Sneller dan ze dacht te kunnen, rent Violetta naar de achterste coupé. Rokend en puffend komt de trein in beweging. Met haar hand stevig om het handvat van de koffer geklemd, neemt ze een enorme sprong.

Ze huilt van pijn en opluchting als ze met een klap op het treinbalkon valt. De conducteur kijkt haar vanuit de deuropening argwanend aan. ‘Wir sollen diesen roten Koffer haben!’ roept de SS-soldaat. Violetta wacht niet tot hij de boodschap heeft begrepen en rent de trein in. Een blik op haar horloge vertelt haar dat ze in Den Haag nog tien minuten heeft. ‘Dat komt straks,’ zegt ze en richt haar aandacht op haar problemen in het heden. Ze mengt zich tussen de andere reizigers. Voorbereid op alle mogelijke scenario’s haalt ze een grote hoed en zonnebril uit haar koffer. Ze verstopt haar donkere haren, verbergt haar gezicht. Haar kaki trenchcoat verwisselt ze voor een zwarte poncho. Net op tijd schuift ze de koffer onder de bank.

Onderzoekend kijkt de conducteur naar de vier reizigers in het zitje. ‘Hast du eine Frau mit einem roten Koffer gesehen?’ vraagt hij. Met ingehouden adem schudt Violetta haar hoofd, vurig biddend dat haar medereizigers dit ook doen. Haar reisgenoten voelen meer sympathie voor de nerveuze vrouw dan voor de wrede bezetter en schudden ook hun hoofd. ‘Bedankt,’ zegt Violetta zacht als de conducteur is doorgelopen. Niemand geeft antwoord.

Starend uit het raam neemt Violetta de laatste stappen van het plan door. Als de huizen van Den Haag in zicht komen, merkt ze dat de trein piepend tot stilstand begint te komen. Ze grist haar koffer onder de bank vandaan en wandelt snel naar één van de buitendeuren. Twijfel geen kans gevend, springt ze razendsnel haar koffer achterna. Met een plof belandt ze in de zachte berm van de verlaten straat naast het spoor. Als ik die kant op loop, kom ik volgens mij bij de Laan van Nieuw Oost-Indië, denkt ze terwijl ze overeind krabbelt. Ze loopt verder met haar rode koffer stevig in haar hand.

Met gemengde gevoelens kijkt ze naar de bloeiende bloesembomen die beide kanten van de laan sieren. Het contrast met de geur van kruitdamp die er hangt, is zo groot dat de tranen achter haar ogen prikken. Van een afstandje volgt de blik van een patrouillerende SS-soldaat de eenzame vrouw met de rode koffer. Met zijn hand al op zijn geweer loopt hij naar haar toe. Violetta herkent het geluid van zijn stampende laarzen en versnelt haar pas. ‘Halt, stehen bleiben!’ klinkt het voor de tweede keer die dag. Violetta twijfelt geen seconde, snel schiet ze één van de haar zo bekende straatjes in.  

Onthutst door de aanblik van haar eens zo mooie Den Haag blijft ze midden op het kruispunt staan. Ze weet dat ze zo hard ze kan verder moet rennen, maar ze weet oprecht niet welke kant op. Ze knijpt geconcentreerd haar ogen samen. Ja!, denkt ze als ze het erkerraam van haar slaapkamer herkent. De rododendrons in de tuin bloeien uitbundig, Violetta rent bijna met haar ogen dicht de schuilplaats uit haar jeugd in. Verscholen tussen de vele fuchsia bloemen ziet ze hoe de soldaat voorbij rent. Ze neemt een korte adempauze. Over een paar minuten marcheert de volgende patrouille door de straat, het is tijd om haar missie af te ronden.

Haar hart klopt in haar keel als ze met het schepje uit haar koffer een kuil begint te graven. Eerbiedig haalt Violetta het kistje uit de koffer. ‘Dit is het dan,’ zegt ze zacht. Ze controleert voor de laatste keer de inhoud. Met gevaar voor eigen leven had ze de foto’s ontwikkeld in haar donkere kamer. Het vastleggen van de vele heldendaden van de verzetsstrijders gaf Violetta het gevoel dat ze daadwerkelijk een verschil kon maken. Ze hoopt dat de foto’s die ze van de Duitse soldaten heeft gemaakt op een dag leiden tot gerechtigheid. Ze kijkt naar de pasfoto’s die er op een keurig stapeltje naast liggen. Gerrit komt ze ophalen, zodat hij de persoonsbewijzen van zo veel geliefde, noodgedwongen ondergedoken kunstenaars kan vervalsen. Zonder de grote letter J op hun identiteitskaart is de kans om de oorlog te overleven een stuk groter. Als fotografe kijkt ze trots naar het eindresultaat, als mens voelt ze enkel verdriet.

Met een zwaar hart schept ze het zand over het kistje. Als ze zeker weet er nog geen patrouille door de straat marcheert, rent ze naar de voordeur. Ze laat zichzelf binnen met de sleutel onder de bloempot. Haar ouders zijn een paar maanden geleden gevlucht, het huis is volkomen verlaten. Boven vindt Violetta in haar oude kast wat kledingstukken. Zonder er naar te kijken, stopt ze de spullen in haar koffer. Een gevoel van nostalgie overvalt haar als ze de doos met haar eerste Kodak klapcamera pakt. De doos zit vol met de door haarzelf ontwikkelde foto’s van haar ouders. Ze drukt de kleding wat steviger aan, zodat de doos er nog bij past in de koffer. Als ze om zich heen kijkt in haar oude slaapkamer, dringt het tot haar door dat ze op het punt staat haar hele leven achter zich te laten. De tranen lopen over haar wangen als ze voorgoed de voordeur achter zich dicht trekt.

Dan verdwijnt Violetta van de aardbodem. Ze reist het hele land door, van het ene onderduikadres naar het andere. Alles wat ze nodig heeft, zit in haar rode koffer.

Dit artikel delen?
  • Hits: 252