Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is (nog) mogelijk:
Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
seconden

Bejaardenplicht

‘Het is gewoon te veel rood op rood. Deze positie hoorde tegen te kleuren, te verassen, maar tot nu toe is het niets meer dan een constantie van verveling. Zó eentonig. Waar zijn alle interessante ontmoetingen, alle onverwachtse doden, de seriemoordenaars? Ik lijk gewoon niet uit deze eindeloze bejaardentehuizen weg te komen.’ Trudy haar wenkbrauw schiet omhoog. ‘Verveling?’ Ze tikt met haar verrimpelde wijsvinger tegen de goedkoop ogende deur. Exact gereproduceerd uit de schepping van haar eigen filosofische gedachte. Een simpele plank met een  draaiknop, ooit zelf geverfd in warm chinchilla grijs. Terwijl haar nagels langs de naden glijden, ontwijkt ze de ontstelde blik van haar jongere protegé. ‘Ik wou dat ik je kon helpen maar die negatieve houding werkt je alleen maar tegen.’ ‘Nee, die verdwijnt pas als de oorzaak haar ontslag indient. Het is me beloofd, door Hein zelf verdomme!’ 

Tot Trudy’s ergernis blijkt dit de laatste tijd een veelvuldig en blijkbaar niet te ontwijken onderwerp. Ze kraakt haar nek, zo pijnlijk, en richt haar ogen op de jonge vrouw naast haar. ‘Een waarschuwing. Ik kan de grond onder je voeten laten verzakken zodat je mentaal alleen nog maar in een rolstoel voorruit kan komen. Heb geduld.’ ‘Heb geduld? Je bent echt walgelijk’ zegt Miranda. Trudy schudt kalm haar hoofd. ‘Weet je wat walgelijk is? De begraafplaats van Jezus.’ ‘Werkelijk, jij en je domme Jezus-anekdotes.’ Dit overduidelijk negerend vervolgt ze. ‘Dagelijks wordt het bezocht door honderden mensen, vrouwen die met hun nagels zo diep mogelijk in de groeven van zijn steen wroeten, om maar een beetje van zijn goddelijkheid op te kunnen pikken. Helaas is het enige wat ze meenemen een variété van bacteriën, die zich vermengen met hun speeksel als ze hun vingers naderhand aflikken.’ Miranda’s verafschuwende blik zegt genoeg. Het correcte gebruik van het woord walgelijk druipt van haar bleke gezicht. 'Laten we gaan.’ sist ze. Trudy staart naar haar schoenen. De veters zitten vastgeknoopt maar de gedachte speelt door haar hoofd om Miranda nog langer te laten wachten door ze te her knopen. Eén blik en ze bedenkt zich. Aardig, beleefd, respectvol, sympathie. Hoe kan ze dit nu allemaal uitstralen maar er geen van bezitten. Lang blond haar, slank en een prachtige glimlach. Ze kijkt treurig naar haar eigen buik vet. Dat is pas walgelijk. 

Haar armspieren trillen als ze uiteindelijk de doorgang ontgrendeld. Langzaam wordt de lucht een samenraapsel van bloemige parfums en een overrijpe zolder. Ze stappen een lange gang in. Rijen aan blauwe deuren en vergeelde foto’s in macaroni lijstjes. Een overdaad aan vergane glorie. ‘Zodat ze maar niet vergeten worden als ze een week niet langs zijn geweest.’ ‘ Ja, sneu’ zegt Miranda ongeduldig. ‘Dus welk nummer moeten we hebben?’ ‘71, einde van de gang, haar naam is Lisa Winkels.’  Ze wil gaan lopen maar wordt afgeleid door een herkenbare melodie. Een shirt loze oudere man komt vrolijk hun kant op sloffen. Zijn rollator sleept zijn mollige lichaam voort terwijl hij zachtjes fluit. Hij kijk op en één van zijn pantoffels beland onder de wielen. Trudy wil zich omdraaien maar Miranda houdt haar tegen. Ze heeft een nare glimlach op haar gezicht. ‘Wedde dat die valt.’ 'Focus!’ zegt Trudy star. ‘We hebben belangrijkere zaken te doen.’  Ondertussen probeert de man, nu vloekend, naar achter te stappen. De kracht en het nadenkend vermogen ontbreken. Hij schopt zijn been naar achteren en de slipper vliegt los. Te laat beseft hij de fout waardoor hij zijn evenwicht verliest. Trudy rent naar hem toe en geeft hem nog net op tijd een duw in zijn rug, een onzichtbare kracht die hem staande houdt. De man kijkt verbaasd om zich heen. Gelukkig Dement. Langzaam begint hij weer te fluiten. Nijdig laat ze Miranda links liggen en loopt linea recta door naar nummer 71. Niets meer dan een kale muur, toch bedroevend, zonder foto’s. Ze ademt in. Het is tijd.  

Lisa zei dat ze weer ongesteld was geworden maar dat was onmogelijk. Ze was 84. Ze zei wel meer dat niet waar was, net als dat ze haar eigen tanden nog bezat. Ze lag in bed, bleek, grauw. Haar ogen ingevallen. De zuster propt het laatste stukje van een boterham in haar mond en verlaat de kamer. ‘Dag Lisa, hoe gaat het met je?’ Lisa opent haar ogen. Ze glimlacht vermoeid. ‘Eindelijk ben je er, ik verwachte je al een tijdje.’ Miranda komt nonchalant de kamer binnenlopen en maakt een hoffelijke buiging. Trudy moet het haar nageven, de presentatie en die geacteerde realiteit van haar zijn wonderbaarlijk en choquerend tegelijkertijd. Lisa gaat kreunend rechtop zitten. ‘Gaan we gelijk weg want ik heb alles al ingepakt.’ Ze wijst naar beneden. ‘Onder mijn bed.’ Trudy bukt en trekt er een kleine rode koffer onder vandaan. Versleten leer met een vervaagde tekening van een puppy. ‘Het is mijn meest waardevolle bezit, mijn herinneringen.’  Ze zet hem neer en pakt geruststellend de handen van Lisa. ‘Wij zullen ze bewaren, beloofd.’ Lisa knikt gelukkig. Ze sluit haar ogen en tranen vullen haar rimpels. ‘Tot zo Dolf.’ Trudy knikt naar Miranda. De zangerige klank van de zeis vult de kamer. Een laatste adem en een gedempte klap, van een zielloos lichaam dat neerkomt op hoogpolig tapijt.   

Miranda wil naar de deur lopen maar Trudy gebaard dat ze wil blijven. ‘Gewoon totdat de zuster komt.’ Ze rolt met haar ogen. ‘Dit is een staan en gaan klus, waarom doe jij er altijd zo ingewikkeld langdradig over?’ Trudy zucht. ‘Jij bent van de nieuwe generatie die geen gedachte meer besteed aan de personen, de mannen en vrouwen achter iedere deur. Ik ben er om dat te voorkomen.’  Miranda haalt haar schouders op. ‘Wij zijn het leven en het leven is ongevoelig. Het houdt geen rekening met deze waardeloze. Ik ben er aan het einde om hen te verlossen, daar mogen ze blij om zijn.’ Trudy moet lachen. ‘Vergeet je niet dat jij zelf ook waardeloos was. Die arrogante houding heeft je toen genekt en zal het nogmaals doen als je zo onveranderlijk blijft.’ Ze staat op om plaats te maken voor de nietsvermoedende zuster die de kamer in loopt. Deze schrikt van de aanblik en probeert te constateren of Lisa nog leeft. 'Hé gatver!’ Ze rent snel weg. ‘Kom we gaan.’ zegt Trudy zacht. Miranda laat zich dit geen tweede keer zeggen en verlaat de nu onbeduidende ruimte. Terug naar die eindeloze aroma. Er is altijd te veel.  Al die foto’s, al die verschillende parfums en al die verfomfaaide gezichten. Ze loopt naar Miranda die staat te wachten voor de doorgang. De zonnestralen warmen de al kokende afdeling op. Een vrouw, ingepakt in een bodywarmer zit voor het raam. Altijd maar die kou.  

Samen verdwijnen ze terug naar het niets. ‘Ik ben ooit een dochter geweest van iemand die mij niet meer herkende. Uiteindelijk werd ze bang voor me en ik voor haar.’ Miranda kijkt haar aan. Heel even verschijnt er een teken van medeleven op haar gezicht. Trudy knippert en het is weg. Shit, zou ze dit gedroomd hebben? Ze voelt plots het gewicht van het koffertje in haar hand. ‘Zullen we samen een zonde begaan?’ Totale desinteresse, dat was te verwachten. De gouden sluitingen klikken open. Haar pupillen vergroten en een totale verbijstering verschijnt op haar gezicht. Deze bejaarden plicht is lang zo slecht nog niet. ‘Jij vond alles toch te veel rood op rood? Wat vind je van Rood op zwart?’ Een hint van interesse. Trudy grijnst. ‘Help me even herinneren.’ Langzaam draait ze de koffer om. ‘Fascisten, hemel of hél?’

Dit artikel delen?
  • Hits: 39
(De gemiddelde waardering is 1 door 1 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen