Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

De rode koffer

Lippenstift

Al ruim een half uur luisterde ik naar hun geblaat. We waren tezamen onderweg naar een driedaags congres over de invloed van vroegkinderlijke traumatisering door externe factoren op moeder-kindhechtingsrelaties. Niet een van mijn specifieke interesses, maar echt keuzes heb ik in deze relatie nooit gehad. Celeste en Guy waren verhit in een hevige discussie. Ik schaamde me dood. We zaten tijdens het ochtendspitsuur in een volgepakte coupé. Het leek alsof ze aanvoelden dat we tussen een stel bleue studenten zaten, en ze zich wilden profileren als zijnde ‘het slimste stel collegae van de coupé’.
‘Als het brein zo ontzettend plastisch is, waarom zouden we dan überhaupt mensen na een CVA nog laten revalideren?’, vroeg Celeste spottend.
‘Omdat onderzoek heeft uitgewezen dat het percentage terugvallers na revalidatie nog altijd groter is dan het aantal personen dat op hetzelfde niveau blijft!’, beet Guy haar toe.
‘Dat onderzoek heb je zeker op Facebook gevonden bij je oudtante Truus?!’
‘Dat artikel stond in het afgelopen nummer van Neuroscience Research, wat jij waarschijnlijk nog niet uit hebt omdat jouw brein zo geboren is, dat je het te ingewikkeld vindt.’
Ik hoorde Celeste diep zuchten. De discussie met Guy ging ze niet winnen, al haalde ze alle argumenten van de wereld erbij. ‘Zullen we ons ochtendhumeur uitzetten en het over iets gezelligs hebben?’
‘Nou vooruit’, zei Guy, ‘maar deze discussie krijgt nog een staartje.’
‘We zullen het zien. Goed. Nog collega’s in het bijzonder waarop je je verheugt ze te zien deze driedaagse?’
‘Qua lunchen, dineren en borrelen heb ik nog geen routekaart uitgestippeld. Er zijn wel een aantal lezingen waar ik hoge verwachtingen van heb. Ik heb de congresapp al op mijn telefoon geïnstalleerd. Jij ook? Ik zit me al maanden te verheugen op dit congres. Elke week kwamen er weer nieuwe hoogtepuntjes bij, dus ik hoop niet dat het geheel een anticlimax wordt.’


Ik vond Guy altijd al een over het paard getilde nerd, maar Celeste leek het hoge niveau dat hij pretendeerde te hebben altijd wel interessant te vinden. Voor mij voelde het eerder alsof hij een masker opzette. Alsof hij een manier zocht om iets te verhullen. Die slimme, half-paaiende, semi-denigrerende manier van gespreksvoering, gaf me het gevoel dat hij ergens diep van binnen iets had dat hij wilde verbergen voor de buitenwereld. Altijd maar glimlachen en weloverwogen antwoorden. Hij verwarde me met zijn acteerwerk. Doen alsof je alles op een rijtje hebt, is natuurlijk psycholoog-eigen. Als je cliënten en omgeving in de gaten hebben dat je leven een zooitje is, is dat niet het meest ideale uithangbord voor je psychologenpraktijkje. 


Ondertussen ratelde Guy ongestoord door over alle lezingen en netwerkborrels waar hij naartoe wilde. Als ik naar Celeste keek, kreeg ik het gevoel dat hij haar interesse allang kwijt was. Haar ogen dwaalden af naar mij maar ik keek niet terug. In vergelijking met Guy was ik een open boek. Alleen leek Celeste geen onderscheid te maken, want daadwerkelijk interesse tonen in mij deden ze beiden niet. 


‘... want als je kijkt naar de verschillen tussen cv van die twee professoren, zou je moeten concluderen dat professor Willebrand beter die lezing had kunnen geven dan dokter Huijting. Ik bedoel maar…’, blaatte Guy verder.

‘Zeg Guy, als ik jou even mag onderbreken’, zei Celeste. Ondertussen was de coupé leeg gestroomd. Utrecht Centraal was gepasseerd. ‘Wie ben jij nou echt?.’ Mijn mond viel bijna open van verbazing. Godzijdank had ze het ook in de gaten.

‘Wat bedoel je?’, Guy sprak nonchalant maar in achter zijn blik zag je dat hij geschrokken was. Alsof zijn mantel werd opgeheven.

‘Ik wil je niet beledigen, maar ik krijg een vibe bij jou die ik soms bij bepaalde cliënten ook krijg. Jouw verdedigingsmechanismen lijken vol aan te staan. Hoe voel je je nou echt?’

Guy leek wel een hert in de koplampen. Ik vond het vermakelijk. ‘Ik weet niet zo goed waar je het over hebt, Celeste. Volgens mij projecteer je je eigen gevoelens op mij’, beet hij haar toe.

‘Verzet geeft de beste aanwijzingen voor waar de kern van het probleem zich bevindt’, Celeste keek Guy indringend aan. 


Guy wist niet waar hij het zoeken moest. Hij keek naar mij en barstte in huilen uit. ‘Die kleur’, snikte hij, ‘ik kan het gewoon allemaal niet aan, alles doet me zo denken aan wat ik had en wat ik kwijt ben, en en en…’. Hij was onbedaarlijk aan het huilen, brullen bijna. ‘Die kleur doet me zo denken aan aan aan aan haar haar haar haar…’. 


Celeste porde met twee vingers in mijn zij en vervolgens klonk er een zachte klik.‘Even kijken, Guy, wil je een tissue, slokje water?’. Guy nam de tissue aan en snoot luidruchtig zijn neus. Nogmaals keek hij naar mij met zijn betraande ogen, en zei: ‘... aan haar lippenstift.’ 

Dit artikel delen?
  • Hits: 211

3.675