Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Alles inclusief

Mijn situatie is de afgelopen drie dagen niets veranderd. Alles stinkt, mijn kleren, mijn haren, mijn celgenoten en de cel zelf waar het overdag bloedheet is en het ’s nachts nauwelijks afkoelt. Een beetje frisse lucht zou wonderen doen, want alle lucht hier circuleert binnen dezelfde twaalf vierkante meter en neemt meer en meer hitte op, waardoor je van ademhalen nog benauwd wordt. Als ik vandaag vrijkom heb ik nog twaalf dagen vakantie over.
Mijn enkels zijn geboeid en met een ketting aan elkaar verbonden. Om mij heen liggen mijn tien celgenoten, de meeste met opgetrokken knieën omdat er te weinig ruimte is om allemaal languit te liggen. Degenen die blijkbaar hoog in de hiërarchie staan hebben zich een matras toegeëigend. Het zijn er veel te weinig om alle onvrijwillige logees een goede nachtrust te bezorgen. Als je te veel ruimte in beslag neemt, krijg je een verwensing in het Thai naar je hoofd geslingerd, als je geluk hebt. Anders geeft die verkrachter of moordenaar je gewoon een ram met zijn elleboog.
Aan de holle blik in hun ogen kun je zien dat ze allemaal gestoord of zwakzinnig zijn en dat ze geen respect hebben voor andere mensen. Onder elkaar wordt er af en toe een vriendelijk woord gewisseld en soms wat gegrinnikt, tegen mij doet iedereen vijandig. Ze zijn allemaal te mager en de meesten lijken ziek te zijn, gezien hun bleke huidskleur, de zweren op hun gezicht en handen en de afschuwelijke stank die zij verspreiden.
Ik ben veroordeeld tot de plek waar een gat in de grond zit, waarschijnlijk omdat ik de enige buitenlander ben. Je hoeft maar even te ruiken om te weten waar het gat voor bedoeld is. Er kruipen mieren rond en ander ongedierte. Als ik mijn behoefte zit te doen, hoor ik de ratten onder me rondscharrelen. Ik zou de hele dag over mijn nek gaan, als mijn maag niet leeg was.
Drie keer per dag worden we uit onze cel gehaald voor wat ze hier wel de maaltijd zullen noemen. Elke keer krijgen we een soort bouillon dat uit een enorme pan in je kom wordt geschept. Er zitten wat rijstkorrels in, een paar sliertjes noedels en wat restjes ei, zelden tref je iets dat op vlees of vis lijkt. Koriander zorgt ervoor dat elke maaltijd precies hetzelfde smaakt. Behalve dat het niet te vreten is, is het ook niet voedzaam en na afloop kreunt mijn maag nog harder dan daarvoor.
 
In het hotel dat mijn beste vriend John en ik hebben geboekt blaast de airconditioning dag en nacht koele lucht door de vertrekken en na je baantjes in het zwembad kun je de chloor uit je haar spoelen onder de regendouche. Het bed is van koningsformaat zodat je ’s nachts oneindig kunt woelen zonder op elkaars helft te belanden, laat staan de ander uit zijn slaap te wekken. Bij het ontbijtbuffet kun je voor de hele dag eten, maar dan reken je buiten de vele bars en restaurants op loopafstand en de minibar op de hotelkamer, die drank in overvloed bevat en een riante keuze heeft aan zoete en hartige etenswaren. Verveling is haast niet mogelijk met een winkelcentrum en uitgaanscentrum op loopafstand en een entertainmentruimte in het hotel zelf. Wie liever wil ontspannen wandelt in minder dan tien minuten naar het brede zeestrand.
 
Onderweg in het vliegtuig had ik geprobeerd om wat slaap in te halen. Mijn gedachten waren echter bij parelwitte stranden en hippe clubs met groovende beats, flitsende discolichten en verleidelijk dansende Thaise meisjes. Na een joint slaap ik prima, maar daar moest ik nog even mee wachten. Ik keek opzij naar John, die onhandig onderuit gezakt zat. Aan zijn zachte gesnurk te oordelen had hij geen hinder van afleidende gedachten of zijn oncomfortabele slaaphouding. John voelt zich in nieuwe situaties sneller op zijn gemak dan ik. Hij sluit snel vriendschappen, al is het voor een dag en als hij in de problemen komt, praat hij zich er wel uit. In onze gezamenlijke vakanties is John de reisleider die met suggesties komt, zonder dat hij zijn eigen voorkeur opdringt. Op plekken waar hij nooit is geweest vindt hij de weg en laat mij de mooiste plekjes zien, zonder dat ik begrijp hoe hij die ontdekt heeft. Met zijn ontwapenende lach wint hij mensen voor zich en krijgt hij het voor elkaar dat ze hem op de eerst dag al te eten vragen of hun boot uitlenen. John sleurt mij van de bank en neemt me mee naar verre bestemmingen, want je moet meer van de wereld zien dan de zandbak in de speeltuin.
 
Op Internationale Luchthaven Suvarnabhumi snelwandelde John behendig met zijn zwarte rolkoffertje langs de andere reizigers. Met moeite kon ik hem bijhouden en ik had beide handen nodig om te voorkomen dat mijn rode reiskist uit de bocht zou vliegen. Vlak voor de glazen sluizen kwamen twee kleine Thaise mannen in een blauw uniform met allemaal decoraties op de borst achter hun desk vandaan. Plotseling greep de ene mijn koffer, terwijl de ander me ruw aan mijn bovenarm meetrok en in onverstaanbaar Engels tegen me begon te praten. Verbaasd en verontwaardigd probeerde ik me los te rukken en de aandacht van John te trekken, maar de kleine Thai was sterker dan ik dacht en verstevigde zijn greep. Een paar minuten later zat ik geboeid achterin een zilveren politieauto onderweg naar deze menselijke vuilstortplaats.
 
Buiten aan de wolkeloze hemel zendt de brandende zon haar snikhete stralen tussen de tralies door deze kleine cel in. Aan de Golf van Thailand is verkoeling te vinden in het water, hier loopt het lauwe zweet over mijn gezicht en plakt mijn T-shirt aan mijn rug. Met oude tijdschriften wapperen mijn celgenoten en ik de warme lucht van de ene kant van de cel naar de andere.
John weet wel hoe hij me vrij moet krijgen. Elke dag zal hij voorbeeldig vriendelijk bij het politiebureau staan en bij de Nederlandse ambassade, volhardend tot hij slaagt. Ook wanneer hij boos is verliest hij zijn manieren niet. Maar hij kan ook met zijn luie reet diagonaal in ons koningsbed liggen. Zonder zijn stuff alleen, want dat kan je volgens John beter niet kopen in Thailand, dus dat zit nog in die rotkoffer.
 
Het luik in de celdeur gaat open en ik hoor iemand mijn naam roepen. Een celgenoot tikt tegen mijn schouder en een ander wijst de bewaker behulpzaam in mijn richting. De logge celdeur gaat langzaam open en slalommend tussen de smeerlappen verlaat ik de cel. In de bezoekersruimte zit een Thai met grijs haar en een grijs pak mij op te wachten. Hij zegt dat hij mijn advocaat is en leest voor van een vel papier, maar zijn Engels is zo slecht dat ik hem nauwelijks kan volgen.
Ik begrijp dat ik morgen voor de rechter moet verschijnen. Dan heb ik nog elf dagen vakantie over. Als eerste zal ik alle viezigheid van me afspoelen onder de regendouche. Al heb ik er de hele voorraad zeep en shampoo voor nodig, ik zal alle gevangenisvuiligheid door het afvoerputje spoelen. Daarna zal ik met grote teugen zoveel mogelijk vrije buitenlucht inademen. John en ik zullen op een terras neerploffen en in de koele schaduw van een parasol genieten van het eerste ijskoude biertje in dagen en een pittige curry met biefstuk. Wie weet scoor ik nog een inheemse schoonheid morgenavond.
 
Dit artikel delen?
  • Hits: 164