Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

Wat hierna komt

Wat hierna komt
 
Trevor liep rond in de kringloopwinkel. Zijn aandacht werd naar de rode koffer getrokken, als een kind naar een ijsje. Niet op zoek naar een koffer, kon hij het niet laten om hem voor dat prijsje te laten liggen. Nora zou ziedend zijn, hij wist dat hij een verzamelprobleem had. Hij wist niet waarom de kracht zo groot was, maar misschien kwam hij er later nog achter. De koffer liet hij achter op de achterbank van zijn wagen, toen reed hij huiswaarts . Wanneer hij in zijn achteruitkijkspiegel keek, kon hij zijn ogen er niet vanaf houden. Zo geïntrigeerd was hij nog nooit over een object geweest, dacht hij bij zichzelf, er was altijd iets mysterieus, een geschiedenis die hem nieuwsgierig maakte.
Eenmaal thuis gekomen liet hij de rode koffer staan in de inkomhal. Zijn vrouw Nora, verwelkomde hem in de keuken. Ze riep hem met haar warme stem toe. ‘Heb je gevonden wat je zocht, schat?’ Vervolgens liep hij naar de keuken. Trevor voelde de bui al hangen. Nora had er een hekel aan als hij onnodige dingen meebracht. Ze vond dat zonde van het geld en de ruimte. Hij sloeg zijn armen rond haar voluptueuze middel, terwijl ze aan het aanrecht stond en kuste haar blonde haren. ‘Wel, ik vond niet wat ik nodig had, maar…’ en hij liep naar de tafel. ‘Ik heb een mooie antieke rode koffer mee,’ zei hij stilletjes zodat ze het juist kon horen. ‘Niet weer Trevor,’ antwoordde ze een tikkeltje geïrriteerd en draaide zich zijn richting uit. Met zijn puppyogen keek hij zijn Nora aan. Hij wist dat ze hem niet kon weerstaan als hij dat deed. ‘Oké,’ zei ze zachtjes, en spreidde haar handen in de lucht. ‘Zullen we straks samen een kijkje nemen?’ vroeg ze. Ook al vond ze dat hij af en toe overdreef met zijn verzamelen, ze kon het toch niet laten interesse te tonen voor haar geliefde zijn hobby. Altijd had hij er de interessante dingen uitgehaald die ofwel een waarde hadden ofwel een mooie geschiedenis hadden. Hij wist wat hij deed, daar had ze bewondering voor.
Trevor zette de koffer in de fauteuil, ging er tegenover zitten en bleef er met grote ogen naar zitten kijken. ‘Zullen we eens een kijkje nemen en zien of er wat in zit?’ vroeg ze benieuwd. Hij stak zijn hand in de lucht, gebaarde om nog even te wachten. Nora was het type ongeduldig en wou zo snel mogelijk tot actie overgaan. Terwijl Trevor uren kon zitten staren naar een object dat hij had veroverd. Met zijn vurige groene ogen, afvragend wat de geheimen ervan waren. Hij ging achterover leunen in de stoel, wreef door zijn donkere haren, keek Nora aan en zei: ‘Aan jou de eer, Nora. Maak de koffer maar open.’ Hij kon niet langer wachten. Ook zijn nieuwsgierigheid werd te groot. De spanning was te snijden, zelfs Trevors ademhaling versnelde. Voorzichtig maakte Nora de riemen los. Het was een echte vintage koffer, ouder dan hen en waarschijnlijk zelfs ouder dan hun voorouders, dacht ze. Daarom was hij zeer fragiel. Voorzichtig opende ze hem. Er kwam een mooie satijnen bekleding te voorschijn. Ze zag er zeer duur uit, maar nog steeds in goede staat voor haar leeftijd. Ze gingen beiden staan, onderzochten de koffer met hun blik. Plots zag Trevor een hoekje van een, wat er voor hem uitzag als een kaart, zitten in een zijvakje van de koffer. Nora had het ook gezien. Ze keken elkaar opgetogen aan. ‘Aan jou de eer,’ zei ze blijmoedig en ging er terug bij zitten.
“Kom binnen.” Stond er op het kaartje te lezen. Het was oud maar nog in behoorlijke staat. De kaart was rood met zwarte letters, omrand met een gouden biesje. Simpel en mooi. Het mysterie rond de koffer werd alleen maar groter. Hoe kon je nu een koffer binnengaan, dacht Trevor. ‘Waarschijnlijk is het een of andere uitnodiging die is blijven zitten in de koffer,’ zei Nora. ‘Misschien zit het er al lang in en vonden de vorige eigenaars dat het bij de koffer hoort.’ Haar man antwoordde niet en bleef er een hele avond gefascineerd naar kijken. Hij was al vaker geboeid geweest door bepaalde materie, maar nu werd het een beetje vervaarlijk, vond Nora. Ze liet hem in gedachten terwijl ze zelf lekker een boek las.
‘Trevor… Trevor!’ riep ze om hem uit zijn hypnose te halen. ‘Kom we gaan slapen, het is na één. Morgen moeten we weer vroeg op,’ merkte ze op. ‘Oké,’ antwoordde hij een beetje verward. Hij stond op, nam de koffer mee en ging naar bed. Toen hij zijn kussen raakte viel hij snel in slaap.
Een grote, zware gouden deur zwaaide open. De vrouw in het witte gewaad, een zwierig kleed, gebaarde hem om binnen te gaan. Ze zag eruit als een engel. Haar haren waren wit en haar ogen straalden. Er zat als het ware een wit gloeiende aura rond haar lichaam. En ze zweefde boven de grond. Trevor ging zonder twijfel in op de uitnodiging. Hij stapte binnen in een grote, lichte open ruimte. Bergen op de achtergrond. Het was een ware schoonheid. Zulke prachtige dingen had hij nog nooit aanschouwd. Het oogde heel dromerig. Het leek op een immens luchtkasteel dat natuurlijk verlicht werd. Dieren liepen er vrij rond en ze waren gelukkig. Dieren die hij kende maar ook dieren die hij nog nooit had gezien. Wezentjes met grote ronde ogen en lange roze staarten. Paarden met vleugels, waar hij vaak van had gedacht dat ze niet bestonden. Een wereld waar hij altijd over had gefantaseerd en nu bestond. Alles was perfect, geen sprankeltje onvolmaaktheid was te bespeuren. Je kon het niet bedenken of het was er aanwezig. Je fantasie was er te klein voor. Alles leefde harmonieus. De aanwezigen waren een voor een bekend voor Trevor. Het waren zijn geliefden waarvan hij ooit afscheid had moeten nemen. Ze zagen er allemaal uit als de dame die de deur opende. Was dit wat men beschouwde als de hemel? Was dit wat de rode koffer inhield? Hij mocht binnenkijken in het hiernamaals, zijn geliefden weer aanschouwen, zien wat er van hen was gekomen. Zoals hij zich op dat moment voelde , had hij zich nog nooit gevoeld. Hij had het niet voor mogelijk gehouden. De rust, de vrede, gemoedsrust noem maar op alles wat positief was. De tijd was gekomen om te gaan. Allen met de wijsvinger op de mond, afscheid nemend, wist hij dat hij niks mocht vertellen van wat er met hem was gebeurd deze nacht.
Hij werd wakker met een zalig en aangenaam gevoel. Het eerste wat hij deed was de kaart uit de koffer nemen. Hij keek op de achterkant, waar nu stond “breng me terug”. Dat had er de avond voordien niet opgestaan, dacht hij. Hij voelde zich voldaan en nog steeds vredig. Niks kon hem nu dat gevoel ontnemen.
Aan het ontbijt vertelde Trevor dat hij de rode koffer weer naar de kringloop zou brengen. Nora was verbaasd van wat ze hoorde maar ging er niet tegenin. ‘Misschien maar best ook,’ zei ze opgelucht. ‘Je was helemaal bezeten door dat ding.’ Hij bracht hem terug en hoopte dat de persoon die hem kocht hetzelfde mocht meemaken als hijzelf. De kaart had hij niet verstopt. Het bracht je naar een wereld waar je je verloren dierbaren, al was het maar voor even, terug kon zien. Het was een hemelse, wonderbaarlijke koffer. Geen twijfels, de hemel bestond.
Dit artikel delen?
  • Hits: 1220