Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfwedstrijd ‘De rode koffer’

    Schrijverspunt organiseert weer een spannende schrijfwedstrijd! Dit keer is het thema: ‘De rode koffer’

    Het genre is vrij, zolang er ergens in het verhaal maar op de een of andere manier een rode koffer in voorkomt. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd. Vanzelfsprekend heeft je verhaal geen schrijffouten… (Tip: Kijk ook eens naar de artikelen over schrijven op de website van Schrijverspunt!)

    De afgelopen keren was het niveau van de inzendingen hoog, dus doe je best!

    De jury bestaat uit:

    • Wouter Grootenboer (Redactie Schrijverspunt)
    • Edith Eggenkamp ©Inspiratiewater (Voormalig panellid)
  • Voorwaarden

    • Deelname is mogelijk van 15 mei t/m 31 juli 2020.
    • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen en een gratis account aanmaken.
    • De maximale lengte is 1250 woorden.
    • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
    • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending, corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
    • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
    • Het thema ‘De rode koffer’ moet in het verhaal worden gebruikt.
    • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
    • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren.
    • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.
  • Wat kun je winnen?

    Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal Schrijverspunt een bundel uitgeven van de beste verhalen.

    Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

    De bundel kan tot de verschijningsdatum met 10% korting worden aangeschaft via de webwinkel van Schrijverspunt. Na de verschijningsdatum wordt de bundel zowel bij Schrijverspunt als bij de boekhandel zonder korting verkocht.

Meedoen is niet meer mogelijk

Voor deze schrijfwedstrijd kunnen geen verhalen meer worden ingestuurd. Inzenden was mogelijk van 15 mei t/m 31 juli.

Schrijverspunt organiseerde een Schrijfwedstrijd met als thema: “De rode koffer”.

We hebben 215 inzendingen ontvangen. De deelnemers bedanken we voor alle mooie en meeslepende verhalen!


Klik hier om de uitslag van de verhalenwedstrijd te bekijken.

397 pagina's van onrust en verdriet

Het begon met een boek. Een boek vol met verhalen over de gekste dingen. Over huilende bloemen in een weiland vol koeien en over dromen waarin je op wolken kan lopen die met tranen gevuld zijn.  Het boek had precies 397 pagina’s en elke pagina was gevuld met woorden van onrust en verdriet. De woorden leken magisch door mijn ogen, maar door de ogen van elk ander, waren het gewoon woorden. Nutteloze, saaie woorden. De woorden deden me opleven. Het liet me denken aan de tijd dat ik met mijn moeder, over het strand liep of dat ik zong in het koor van de school. Het maakte me zo blij en tegelijk zo vreselijk verdrietig. De woorden deden me denken aan plekken waar ik nog nooit ben geweest en plekken waar ik nooit zal zijn.

Mijn ogen openen langzaam en een vlaag van vermoeidheid valt over me heen. Ik voel mijn voeten tintelen en in mijn oren klinkt een eentonige piep. Ik kom overeind en gaap. Op mijn nachtkastje, die naast mijn bed staat, ligt het boek. Ik sta op en loop naar mijn kast. Ik doe hem open en kijk naar de saaie, zwarte en grijze kleding. Ik kijk in de spiegel die op mijn bureau naast de kast staat. Een wit gezicht met groene ogen, waar zwarte randen van uitgelopen make up en vermoeidheid omheen zitten, staart me aan. Mijn lippen zijn droog en mijn haar had ik recht overeind gezet in een rommelige knot. Ik kijk weg en pak het eerste beste zwarte shirt wat ik zag en trek het aan.

Ik loop over straat, het regent en mijn gezicht zit onder de zwarte strepen van uitgelopen mascara. Ik trek mijn jas wat dichter om me heen. Als ik eindelijk bij de bushalte aankom open ik mijn koffer. Ik pak het boek uit de koffer en open het. De woorden komen binnen als de regen in de put. ‘Hey, is alles goed?’ een man van ongeveer 50 jaar kijkt me vriendelijk aan. Ik knik en focus me weer op mijn boek. ‘Wil je misschien wat eten, of drinken?’ vraagt de man. Ik schud mijn hoofd. ‘Heb je, je tong verloren?’ vraagt hij. ‘Nee meneer, ik ben gewoon rustig aan het lezen.’ Zeg ik iets botter dan ik had bedoelt. ‘Oh oké,’ zegt hij en hij loopt enigszins verbaasd weg. Ik zucht.

Toen ik 8 jaar oud was, introduceerde mijn vader mij aan lp’s en platenspelers. Ik was er in de wolken van. Ik begon met sparen voor een gitaar toen ik 10 jaar oud was, en toen ik veertien werd en mijn vader mij 50 euro gaf, voor mijn verjaardag, kon ik eindelijk een elektrische gitaar met versterkers kopen. Mijn moeder vond het maar niks en in haar woorden was het: “allemaal herrie”. Maar het was mijn wereld. Op mijn vijftiende verjaardag gaf mijn vader mij het boek. Hij zei dat het boek het mooiste object op aarde was. Er waren een aantal pagina’s uitgescheurd en op andere stonden aantekeningen in een krabbelig handschrift, maar het was inderdaad het mooiste object op aarde. Hij gaf me op die verjaardag ook een koffer. Het was een glanzende, rode koffer met een kleine doodskop in de hoek. Hij vertelde me dat als ik ooit beroemd zou worden dat dit dat mijn koffer zou zijn voor roadtrips en tours. Hij vond dat ik het best kon zingen van iedereen.

De bus stopt voor mijn neus. Ik stap in, ga achterin zitten en staar naar buiten. De regendruppels lopen over het glas heen als tranen over je wang. Ik haal diep adem en probeer me te focussen op het geluid van de regendruppels. Ik kijk om mijn horloge. Het is stipt 5 uur. Ik heb nog een uur en mijn kleren zijn doorweekt, mijn haar kan je uitwringen en mijn gezicht zit onder de zwarte mascara strepen. Ik sla het boek open, het gaf me inspiratie. In de lege stukken van de pagina’s staan zelfgeschreven gedichten of liedjes die ik of mijn vader geschreven heeft. Op pagina 258 staat de tekst, mijn tekst, de tekst waarvoor ik nu onderweg ben, en waarmee ik mijn vader trots zal maken.

In haast ren ik naar het grote blauw-grijze gebouw. Op de voorkant staat met grote letters: “Conservatorium van Amsterdam.” Even stop ik om naar het indrukwekkende gebouw te kijken, vervolgens ren ik door naar de ingang van het gebouw.

‘Ik ben Noëlle van Buuringen, ik heb een auditie.’ Zeg ik onzeker. ‘Van Buuringen?’ vraagt de vrouw achter de balie. Ze heeft bruine haren tot op haar schouder, waar een paar grijze plukjes inzitten en haar bril staat op haar neus. ‘Ja’, zeg ik. ‘Hoe laat is u afspraak?’ vraagt ze. ‘Zes uur.’ Ze knikt. Ik kijk om me heen. Overal zitten jonge mensen met violen en andere muziekinstrumenten. Nerveus adem ik uit. ‘U kan in de wachtkamer gaan zitten, de jury’s roepen u zo naar binnen voor de auditie.’ Ik knik. ‘Bedankt!’ zeg ik, en ik loop naar de wachtkamer.

‘Noëlle? Noëlle van Buuringen?’ ik kijk op van mijn boek. ‘Ja!’ ik stop mijn boek terug in de rode koffer. ‘Kom binnen.’ Een man met grijs haar en een bril gebaarde me naar binnen te gaan. Ik liep de zaal in. ‘Je kan daar gaan staan, je kan beginnen wanneer je er klaar voor bent.’ Ik knikte.

Spanning ging door me heen. Ik voelde mijn vingertoppen tintelen en mijn handen zweetten. Ik pakte het boek en sloeg het open op 258. “Succes!” had mijn vader met kleine letters onder de tekst geschreven. Ik glimlachte kort. Ik schraapte mijn keel,  haalde diep adem en zong.

Dit artikel delen?
  • Hits: 244