Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Vuurwerk


Vaarwel 2017, hallo 2018. Volgens goed Nederlands gebruik ging het nieuwe jaar weer knallend van start.

Over het afsteken van vuurwerk tijdens de nieuwjaarsnacht heb ik gemengde gevoelens. Aan de ene kant bezorgt het oorverdovende geknal, gegier en gedonder me een gigantische kick en geniet ik van het siervuurwerk dat overal om me heen hoog in de lucht ontploft. Aan de andere kant lopen de koude rillingen me over de rug vanwege de geur van kruitdampen en het besef dat ik dat vieze spul aan het inademen ben, maar ook omdat ik heel diep van binnen ronduit bang ben voor vuurwerk omdat het zo onvoorspelbaar is. Die angst geldt zowel het vuurwerk als de afstekers ervan.

Je kent ze vast, want het is een algemeen bekend verschijnsel. Groepjes jongeren – voor 99.9% jongens - die met plastic tasjes of rugzakken vol met knalvuurwerk door de straten trekken. Al lopend en zo nonchalant mogelijk, want dat staat lekker cool, steken ze een rotje af en gooien het weg zonder op of om te kijken. Ik zie het ieder jaar met verbazing aan, want ik heb die fascinatie voor dat pang… pang… pang… nooit begrepen. Nu hoeft dat ook niet, want met twee oudere broers had ik al vroeg door dat het een jongensding is. Mijn wantrouwen tegenover vuurwerk en de afstekers stamt uit die tijd. Toen liepen die groepen ook al rond en als je ze tegenkwam, hielden zij een wedstrijdje om te zien wie het stoerst was en gooiden een brandend rotje naar je toe. Degene die als eerste een paar passen achteruit deed of hard wegrende, werd uitgelachen. Ik verloor altijd. Protesteren of dreigend kijken hielp helemaal niets en had zelfs een tegengesteld effect. Ik kom zulke groepen nog altijd tegen, maar gelukkig heb ik nu mijn leeftijd mee en is een waag-het-eens-blik voldoende om ze koest te houden totdat ik ze gepasseerd ben.

Wat vuurwerk betreft worden veel mannen nooit volwassen en blijven altijd het kind dat ontzettend graag knallen wil. Het heeft iets vertederends. Tijdens het vuurwerk afsteken glunderen ze zo dat ik er steevast een ‘O gossie, kijk ze nu toch eens’-gevoel van krijg. Als het aan de Onderzoeksraad voor Veiligheid ligt, mag het zelf afsteken van vuurpijlen en knalvuurwerk over een paar jaar niet meer. Dat is te gevaarlijk, zeggen ze. Er gebeuren teveel ongelukken. Ik word er een beetje boos om, want natuurlijk is vuurwerk gevaarlijk. Dat weet toch iedereen. Wat het onveilig en zelfs levensbedreigend maakt, zijn de afstekers. Of beter gezegd, de keuzes die zij maken. Sinds jaar en dag is het advies om alleen legaal vuurwerk te kopen en je aan de regels te houden. Het overgrote deel van de afstekers doet dat ook, zijn zich bewust van de gevaren en houden er rekening mee. Degenen die de verleiding niet kunnen weerstaan om te experimenteren of illegaal, zwaar vuurwerk kopen, negeren bewust het gevaar. Het is niet vuurwerk, maar zij die de traditie van het zelf afsteken van vuurwerk kapotmaken. Alles komt neer op de keuzes die je maakt. Om oogletsel te voorkomen hoef je alleen maar een bril te dragen, bijvoorbeeld. Een simpele oplossing voor permanent ongemak. Vooral tieners en volwassenen vinden dat stom en doen het dan ook niet. Maar als je daar niet voor kiest, loop en accepteer je het risico dat er iets mis gaat. Het ging deze jaarwisseling tien keer fout, maar moet daarom het zelf afsteken van vuurwerk aan banden gelegd worden en vervangen worden door plaatselijke vuurwerkshows? Ik vind het vreselijk dat het aan de overheid wordt opgedrongen om in te grijpen. Hoe meer ze ons moeten betuttelen, hoe meer ons zelfverantwoordelijkheid en zelfredzaamheid naar de knoppen gaat.  

Zoals zo vaak moeten de goeden onder de kwaden lijden, want hoe groot mijn afkeer voor vuurwerk ook is, het is een traditie waar ik toch moeilijk afscheid van kan nemen. Het heeft iets speciaals om na middernacht naar buiten te lopen en iedereen die je tegenkomt – bekenden en onbekenden – hard schreeuwend vanwege het oorverdovende lawaai gelukkig nieuwjaar te wensen. De opwinding dat het nieuwe jaar is aangebroken, gecombineerd met een met mensen volgepakte straat en het enorme geknal geeft me kippenvel, ieder jaar weer. Daar kan geen vuurwerkshow tegenop.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 628

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer