Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Voorbije periode

Deze maand heb je de laatste reguliere afspraak gehad bij de psycholoog die jou het afgelopen jaar zo enorm geholpen heeft. We zijn ook samen bij de psychiater geweest, die je heeft voorgesteld om je medicatie te gaan afbouwen. Wat ben ik verschrikkelijk trots op je. Wat heb jij een strijd geleverd.

Heerlijk om het nieuwe jaar zo te beginnen. Als ik terugkijk op de achterliggende periode zie ik een bewogen tijd. De spreekwoordelijke zeven magere jaren liggen achter ons. Ik weet het nu zeker.

Het sloop er in, heel langzaam. Op een gegeven moment veranderde je van die vrolijke energieke kerel in een sombere schaduw van jezelf. Iemand die het liefst niet meer zijn huis uit kwam. Sterker nog, die eigenlijk liever niet meer zijn bed uit kwam. Als ik ’s ochtends ging werken, bleef jij achter. Op een stoel, aan de tafel. Als ik ’s avonds thuis kwam, zat je daar nog. Volgens mij had je dan amper bewogen. Op een appje dat ik stuurde, reageerde je miniem. Je reageerde wel, want je had al een paar keer meegemaakt dat ik in vliegende vaart naar huis kwam gereden. Omdat ik geen contact met je kon krijgen en het niet vertrouwde. Die angst, ik zal het mijn leven niet meer vergeten.

In mijn wanhoop heb ik je op een gegeven moment voor de keuze gesteld. Of je ging hulp zoeken, of ik ging weg. De blik in je ogen liet me al bijna tijdens het praten van gedachten veranderen. Het brak mijn hart. Maar ik hield vol en je ging. We gingen samen. Gelukkig troffen we mensen die jouw taal spraken. Geen zweverige dokter Rossi’s die over het hoofd van de patiënt met moeilijke woorden smijten. Gewone mensen met beide benen op de grond. Je psycholoog gaf je op je donder. Hij leerde je dat alle ellende in de wereld niet jouw schuld is. En dat je daar dus ook niet verantwoordelijk voor bent.

Natuurlijk ging het niet zonder slag of stoot. Je ging stapjes vooruit, dan weer grote passen terug. Maar uiteindelijk was de trend positief en kwamen we ergens. We gingen er weer op uit, leuke dingen ondernemen. Je genoot weer van de hond, van de vakantie. Soms volgde er dan weer een slechtere periode waarin je bang was weer helemaal terug te vallen. De angst daarvoor was groot. Weer terugvallen in dat donkere gat waar je net een beetje uitgekropen was. Je moest er niet aan denken.

Wat jammer was, was het onbegrip van de omgeving. Natuurlijk kun je niet van alle mensen verwachten dat ze je begrijpen, tenslotte werkt dat andersom ook niet zo. Maar dat mensen die je vertrouwde je soms zo konden kwetsen, dat was onvoorstelbaar. Het leerde je wel wie wel en wie niet je vrienden waren. Achteraf was dat ook weer een voordeel.

En nu, nu ben je op de goede weg. Je bent sterker, relaxter en je weet waar je grenzen liggen. En dat je daar niet straffeloos overheen kunt gaan. En uiteindelijk hebben we het gered. Samen.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 680

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Ongeldige invoer

Ter controle je e-mailadres

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.