Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Tuinmetafoor

Bij een nieuw huis hoort een nieuwe tuin. Toen ik het huis kocht moest er eerst binnen van alles gedaan worden. Daarna werd het winter. Ik keek door het raam naar mijn tuin en vond er niet veel aan. Heel veel steen, de buren aan weerszijden aan het oog onttrokken door manshoge schuttingen. Het bordertje aan een kant van de tuin bestond uit een kaalgevreten buxushaagje met daarachter onderhoudsvriendelijke struiken en een te hoog gegroeide boom. Er lag veel werk op me te wachten. Ik zag er tegenop.

Toch lokte de vroege lente me vaker naar buiten en bij gebrek aan buitenhobby stond ik regelmatig met een schop in mijn hand. Na de buxushaag volgden wat struiken en daarna wrikte ik in drie sessies die boom van drie meter uit de grond en kliefde hem met een bijl in behapbare stukken. Mijn tuin was veranderd in een zandbak. Ik genoot.

In de tuin werken is een zeer prettige bezigheid. Al jaren scharrel ik bij de eerste lentedag naar buiten met zaadjes en potgrond en potjes. Maar dit keer is het prettig in het kwadraat, om meerdere redenen.

In vorige huizen waren er altijd al tuinen, waarin ik met een plantje en een bloemetje een eigen sfeer probeerde aan te brengen. Dit huis had nog geen tuin, het was meer een pleintje met een boom. Vanaf het moment dat ik die buxushaag te lijf ging, was er geen weg terug. Alles moest eruit, tot de stenen aan toe en daarna moest ik een nieuwe tuin bedenken en aanleggen.

In vorige huizen was er ook altijd een man. Om mij onbekende redenen groeide tussen die man en mij een soort rolverdeling waarin hij spitte en het gras maaide en ik met de jonge plantjes in de weer was. Nu ben ik, naast de hoeder over de kraamkamer, ook manager en uitvoerder van de verbouwing. Ik spit, graaf uit, stapel stenen, sjouw honderden liters compost, timmer vierkante meters klimhekken tegen de schutting.

In vorige huizen was er ook een man die heel andere ideeën over tuininrichting had dan ik. Die schamper deed over mijn twee vierkante meter moestuin (jongens, zullen we loten om de aardbei?),  de bloemenstruiken waar ik dol op was verafschuwde, terwijl ik weer een hekel had aan zijn vetplantachtige favorieten. Nu loop ik met mijn moeder door de tuin van mijn ouders en kies planten uit die ik mooi vind. Mijn vader graaft ze uit, zet ze in emmers en de emmers in mijn auto. Ik help de jonge peultjes de weg naar de klimhekken te vinden, strooi handenvol bloemenzaad door de tuin.

De tuin van de vorige bewoners is weg, mijn eigen tuin krijgt contouren. De plantjes zijn nog klein, er moet nog een paar jaar gewoekerd worden voor het echt begroeid is. En hoewel alles nog pril is, heeft mijn tuin me al veel gebracht. Voldoening dat ik het alleen doe en het gewoon lukt, zelfs mooier wordt dan ik had verwacht. Trots, dat ik het alleen doe en het gewoon lukt. Energie, omdat ik elke dag actief ben in de buitenlucht.

Vandaag zag ik de metafoor in mijn activiteiten. Een jaar geleden vertelden mijn toen nog man en ik aan onze kinderen dat we gingen scheiden. Het oude afbreken, puinhoop, overgangsfase. Er tegenop zien. Een nieuw leven krijgen. Bedenken hoe je het wil, het aanleggen en hopen dat het mooier wordt. Het nieuwe leven is nog pril en kwetsbaar. Soms zou ik willen dat iemand me naar een klimhek leidt. Maar het is mooi. Ik ben trots, heb voldoening en energie. Nog een paar jaar woekeren, dan kom ik weer volledig tot bloei.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 81

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.