Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Trots op je schoolniveau

Vorige maand werd Jelle, mijn zoon, dertien. Tijd om de speciale basisschool te verruilen voor het speciale voortgezet onderwijs. Hij is er klaar voor.
De afgelopen zes weken ging hij alvast wennen op de grote school, twee dagen per week. Zijn juf ging mee om de overgang wat te versoepelen. Maar dat was eigenlijk helemaal niet nodig. Jelle deed het fantastisch, was trots op zichzelf. Vooral het in- en uitruimen van de afwasmachine – een wezenlijk lesonderdeel van de school waar hij volgend jaar op zit- vond hij prachtig.
Bij de overgang van basisschool naar het voortgezet onderwijs hoort natuurlijk een rite de passage. Dus Jelle was, naast het wennen op de grote school, druk bezig met de voorbereidingen voor de musical. Een echte uitdaging, vooral voor de juffen, die het hele zootje ongeregeld een heel uur lang bij de les moesten zien te houden.
Jelle had er zin in, hoewel hij niet altijd even goed in de gaten had waarom hij moest meespelen in een musical, en waar het over ging. Hij moest een dansje doen, wist hij te vertellen, maar wat de andere kinderen deden, daar had hij eigenlijk geen idee van.

De afgelopen tijd volgde ik in diverse media de discussie over het vmbo. Veel kinderen (en hun ouders) schijnen het vervelend te vinden als ze een vmbo schooladvies krijgen. Alsof het minderwaardig is. Eerder al werd het jeugdjournaal overspoeld met boze reacties omdat ze een item hadden over een jongetje dat zijn citotoets foutloos had gemaakt. Veel mensen vonden het vervelend dat alleen de allerbesten aandacht kregen. Omdat in de kenniseconomie waarin we leven,  intellectuele prestaties hoger worden gewaardeerd dan praktische vaardigheden. Dat leidt ertoe dat kinderen die lager dan hoog presteren een minderwaardigheidscomplex krijgen. En dat het voor sommige ouders bijna een schande is te moeten bekennen dat hun kind ‘maar’ naar het vmbo gaat.

Daar moest ik aan denken, toen ik vorige week  om kwart voor zes klaar zat op de klapstoeltjes voor het gymlokaal van mijn jongste. Het was druk, zoals dat hoort bij een musical. Om zes uur gingen de gordijnen open, de eerste toneelspelers kwamen op. Nieuwsgierig keken ze het publiek in, zwaaiden enthousiast naar ouders, grootouders en bekenden. "Hee, oma!" hoorden we. Eentje rende het publiek in om haar broertje te knuffelen. In de coulissen stonden de juffen de dansjes voor te doen. De juffen liepen sowieso de hele tijd over het toneel om te souffleren en uit elkaar vallende decorstukken rechtop te houden. Het was prachtig om te zien en de kinderen deden hun uiterste best.

Jelle kwam op. Hij moest op een bankje zitten en op de bus wachten. Ook moest hij "ja" zeggen in de microfoon. Dat klonk heel hard. Hij sloeg zijn hand voor zijn mond en giechelde. Daarna moest hij een dansje doen. Handen omhoog en naar links en naar rechts stappen. Niet gehinderd door enig maatgevoel stond hij daar te swingen.
De tweede keer dat hij opkwam zagen we dat de juf ervoor zorgde dat ze de hele tijd contact met hem maakte. Een handje om zijn hand, een hand op zijn schouder. Daaraan zagen we dat het wat veel voor hem was, maar hij bleef dapper meedoen.
Bij de laatste scene zag hij wat witjes. En bij het open doekje, toen de rozen werden uitgereikt, zat hij hartgrondig te gapen. Eén woordje tekst, twee dansjes. Hij was helemaal stuk.

Zodra ik kon liep ik naar hem toe. Hij was zo moe, had zoveel prikkels te verwerken gekregen, dat hij niet goed wist of hij moest lachen of huilen. Hij besloot het af te wisselen. Ik klapte bijna uit elkaar van trots. Deze jongen durfde een paar jaar geleden nog niet eens naar de aula als er een kerstviering was en hij alleen maar geacht werd in het publiek te zitten. Dan bleef hij met een juf achter in het lokaal, terwijl de rest van de klas feest ging vieren. Nu stond hij zijn heupen los te gooien op het podium voor een publiek van bijna allemaal onbekenden. Een uur lang.

Mijn zoon zit aan de onderste onderkant van de schoolniveaus. Het vmbo is hem minstens drie maten te groot, daar zitten de echte slimmeriken. Hem maakt het niets uit. Mij ook niet. Wij houden ons niet bezig met wat de wereld van hem denkt. Wij zijn te druk met leven. En genieten. En trots zijn op onszelf. Op ons eigen niveau. En daar zou eigenlijk iedereen van kunnen leren.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 714
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer