Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Seizoensverwarring

Ik bracht ooit een decembermaand door in Mexico. Op een vreemde manier leek de tijd daar niet te kloppen. December was tot die tijd verbonden met winterjassen, snotneuzen en dode vingers. In Mexico liep ik in t-shirt, rook naar zonnebrandolie, sliep onder een laken. Hoewel het een pracht van een vakantie was, bleef er een waas van abstractie over de dagen hangen.

Afgelopen weken kwam dit gevoel terug. De herfst hield de zomer in een innige omhelzing en was nog lang niet van plan los te laten. De rest van het leven – school, werk – dwong me echter uit mijn hangmat te komen, zette mijn wekker akelig vroeg. ’s Morgens op de fiets, mijn hoofd nog vol slaap, begon ik al na driehonderd meter te zweten. Op de school waar ik werk, stond een permanente file van meisjes in hotpants en topjes voor het koudwaterpunt. Ergens klopte er iets niet. Deze tijd, deze sfeer, hoorde bij de periode voor de zomervakantie, niet bij de weken erna.

Ik kan niet zo goed tegen dingen die niet kloppen, ze brengen onrust bij mij teweeg waardoor ik nergens toe kom. Ik schoof dingen voor me uit, legde ze naast me neer. Van schrijven kwam niet veel, ik had geen tijd, zocht naar de kleine tekens waarmee de herfst aangeeft dat hij eraan komt. Het begin van een wintervacht bij de poes, verkleurende bladeren, ochtendmist over de velden.

Half september en we tikten de dertig graden nog aan. Elke dag bracht een nieuw weerrecord met zich mee. Ik dineerde met lichte salades en stokbrood en begon te verlangen naar stamppot, nee, niet naar stamppot, maar naar het weer dat bij stamppot hoort.

Afgelopen week begon ik aan een schrijfcursus. Deze is eens per week in Den Bosch. Ik woon in Nijmegen, dus ik ging met de trein.
“Neem je jas mee,” adviseerde mijn lief.
Ik stond voor hem, in mijn t-shirt, en begon te lachen.
“Nee, echt, ik meen het,” zei hij. “Het koelt al aardig af ’s avonds. Sta je daar om half twaalf op een tochtig station.”
Ik bleef een beetje lachen, maar hing toch mijn jas over mijn arm. In de trein hing ik hem aan een haakje en in het klaslokaal over de leuning van mijn stoel.

Om tien uur was de cursus afgelopen. Ik nam mijn jas en hing hem weer over mijn arm. Op het station aangekomen huiverde ik ineens. Het was koud. Herfstkoud, waterkoud. Ik trok mijn jas aan en liep naar het einde van het perron. Daar rook ik het voor het eerst: herfstlucht. Ik snoof diep, de lucht trok via mijn longen mijn lichaam binnen en verjoeg mijn onrust. Het leven klopte weer, de tijd paste weer bij de wereld. Binnenkort zou ik stamppot eten.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 843

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer