Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Schrijven, schrijven en nog eens schrijven

Terugkijkend op de laatste weken kan mijn Terugblik deze keer maar over één ding gaan: schrijven natuurlijk, en intussen zowaar over het schrijven van een heel verhaal, al is het kort.

Als beginner heb ik inmiddels feilloos door dat schrijven een vak is. Eind vorig jaar begon ik nietsvermoedend met het volgen van een tweetal cursussen columns schrijven (de eerste voor beginners en de tweede voor de ambitieuzere columnist, jawel) en publiceerde daarna voorzichtig iets op een website die speciaal daarvoor bedoeld is. Een passie voor het schrijven was geboren.
   Aangemoedigd door de nodige tips en tops van mede-columnisten, die er in mijn ogen echt wat van kunnen, kroop ik uiteindelijk achter de laptop om te zien of ik ook in staat was om een verhaal van enige lengte te schrijven.
   In mijn tomeloze enthousiasme schreef ik een pagina of vijfentwintig weg en liet het van tijd tot tijd lezen aan vrienden of familie. Uiteraard wist ik dondersgoed dat een ‘Dat doe je leuk,’ uit deze monden niet gebaseerd was op enige schrijfkennis van zaken, maar dat ze vooral mijn enthousiasme niet wilden temperen.

Ik had behoefte aan feedback, maar dan echt. Had het zin om door te schrijven? Kende ik de regels waaraan een verhaal diende te voldoen? Ik liet er een criticus, een pro naar kijken. Ik spendeerde een waardevolle dertig euro en kreeg de verlangde kritische noten.
   Het ging over de ELDA-regel en perspectief, conflicten en van alles. Tijd om te investeren, dacht ik. Een column of een stukje schrijven blijkt heel iets anders te zijn dan een verhaal schrijven en dat heb ik geweten. Ik heb er een cursus Fictie schrijven (I) tegenaan gegooid en de oogjes gingen open. Ik kon door met mijn verhaal en het begon voorzichtig ergens op te lijken. Ik heb het sindsdien zeker vijftien keer herschreven en natuurlijk het ligt nog op de spreekwoordelijke plank. Voorlopig ligt het daar prima.

Maar ik had meer kennis nodig. Meer lezen en meer leren werd het motto. En hoe meer ik leerde, hoe meer vragen ik had. Hoe zit dat met conflicten en perspectief? Vanuit wiens oogpunt schrijf je? Waar staat de camera? En hoe maak je een personage interessant? Hoe werkt Show don’t tell en hoe trigger je je lezer om vooral door te willen lezen en hoe verraad je niet te veel? Schrijven in het nu of in de verleden tijd? Op naar cursus Fictie schrijven II, toegespitst op conflict, personage en perspectief. Vooral dat laatste vind ik een mooi instrument waar je als schrijver een hoop kanten mee op kunt.

Worstelend met de eerste opdracht uit die cursus zag ik de oproep van Godijn Publishing in het carnavalsweekend voorbij komen. Hier op Schrijverspunt: Schrijf je mee aan onze verhalenbundel 19 x Soms niet? Negentien schrijvers, negentien korte verhalen rond het thema  Soms niet, samen in een bundel die eind dit jaar wordt uitgegeven. Maar natuurlijk, waarom niet?
   Ik heb een stukje geschreven, de eerste driehonderd woorden ingestuurd en keurig afgewacht. Tot mijn stomme verbazing werd ik schrijver nummer zestien en kon ik aan de bak. Een verhaal schrijven van minimaal tweeduizend en maximaal vijfduizend woorden lang. Of in dit geval, kort. Oeps.

Niet alleen had ik geen vastomlijnd idee hoe mijn verhaallijn zou lopen, maar nu moest het ook zo goed als mogelijk worden. In ieder geval moest ik tenminste proberen om alles wat ik intussen geleerd had, en aan het leren was, toe te passen. En natuurlijk moest het afgeronde verhaal voor een deadline naar de redactie toe. Ineens werd het echt.

Ik ben opnieuw begonnen. Bedacht het verhaal en sneed het in grote, hapklare brokken. Beschreef in het kort de scenes en de personages. Wie zijn ze, wat kenmerkt hun karakters, en wat gebeurt er in hoofdzaak?
   Elke dag een stuk om een brok heen schrijven, de ene dag iets meer dan de andere. Soms zat ik dagenlang vast, kauwend op een writersblock. Dan zat er niets anders op dan ’s avonds badderen tot de rimpels op mijn handen stonden, in de hoop dat door alle ontspanning de teksten weer door mijn hoofd zouden gaan vliegen. Het hielp, meestal wel.

Uiteindelijk heb ik mijn epistel een kwartier voor de deadline verstuurd. Met een diepe zucht en een gevoel dat ergens ligt tussen voldoening en vrees. Binnenkort krijg ik feedback van de redactie en die zal er gerust niet om liegen. Maar ik kijk ernaar uit. Halsreikend.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 661
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.