Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Reality check


‘Tja, verhuizen doe je niet voor je lol’. Deze opmerking heb ik de afgelopen tijd net iets te vaak gehoord. Dat komt omdat die constatering alleen wordt gedaan als dingen anders lopen dan verwacht. En dan in negatieve zin, want als dingen juist beter gaan hoor je er niemand over. Feitelijk beschouwd is de uitspraak ook niet juist, want in bijna alle gevallen is verbouwen de grote veroorzaker van verhuizingsleed en niet het versjouwen van al je spullen van het ene huis naar het andere.
Natuurlijk zitten er bij een verbouwing dingen tegen, net zo goed als dingen juist erg mee kunnen vallen. Dat is bij elk groot project het geval. Zo ook bij ons.

Ons nieuwe huis leent zich ervoor om aardgasvrij te wonen. Dat stond op ons wensenlijstje, maar eerlijk is eerlijk, we hebben het huis er niet op uitgezocht. Dat het kon was een bonus, dus besloten we het te doen. Nu ben ik er blij mee, maar wat heb ik mezelf erom vervloekt.
Aardgasvrij wonen betekent het aanleggen van vloerverwarming, warmtepomp en zonnepanelen. De groepenkast moest erop aangepast worden en daarmee begon de ellende. Dat was onze eigen schuld, want wij hadden het onzalige idee om de eng smalle wc in de gang uit te bouwen naar een ernaast gelegen kast, waar de nog met smeltzekeringen uitgeruste groepenkast hing. In de bergruimte daarnaast liggen de aansluitingen van gas en water, dus we dachten drie vliegen in éen klap te slaan: grotere wc, moderne groepenkast en alle aansluitingen netjes bij elkaar. Om dat voor mekaar te krijgen, dienden we een aanvraag voor het verzwaren en verplaatsen van een meter in bij de netbeheerder, in ons geval Enexis. Dat was begin maart. We dachten dat het simpel zou zijn, maar hadden niet gerekend op het kortzichtige en bekrompen bureaucratische gezever van de ambtenarij. Ik werd weer eens bevestigd in het vermoeden dat iedereen die voor een overheidsdienst gaat werken, op de eerste werkdag een chip geïmplementeerd krijgt die verhindert dat je logisch na kunt denken of die je verbiedt mee te denken en je het talent meegeeft om simpele dingen uiterst gecompliceerd te maken. Het gevolg is dat een deel van onze gang nog altijd een bouwput is, met een opengebroken wc en twee open kasten om ruimte te geven aan een dikke kabel die de meter (dat kastje waar je de meterstanden op af kunt lezen) van de oude groepenkast met de nieuwe verbindt, zodat we in ieder geval elektriciteit hebben in huis. Een meevaller van jewelste. Het laatste bericht is dat Enexis ons voor half mei ingepland heeft om de meter te verplaatsen. Dat kastje is namelijk hun exclusieve eigendom. Zo exclusief dat zij de enige zijn die het aan mag raken. Of ze komen valt te bezien. Ik geloof het pas als ze daadwerkelijk in huis staan en ik ze dat kastje van de muur af zie schroeven.

Twee dagen voordat de verhuiswagen zou komen om ons te verkassen, ging onze krappe doch strakke planning volledig de mist in. Op één klein kamertje na kon nergens in huis de vloerbekleding gelegd worden omdat er veertien dagen eerder fouten waren gemaakt bij het frezen van de vloerverwarming en het egaliseren van de vloer. Fouten die we gezien en aangegeven hadden, maar waarmee niets werd gedaan. Helaas pindakaas. De enige manier om positief te blijven is het tellen van je zegeningen. Dus godzijdank heeft ons nieuwe huis een serre en een garage, zodat op de dag zelf er drie plekken waren waar de verhuizers al het verhuisgoed neer konden zetten. In een hoekje in de serre stond ons bed, waar we 5 nachten hebben geslapen totdat de vloer alsnog gelegd werd en we in konden gaan huizen.
Je zou denken dat het niet erger kon worden. Fout. In de tussentijd had KPN ons laten weten dat door een administratief iets wij voorlopig nog geen tv, internet en bellen zouden krijgen en het voorlopig met Digitenne moesten doen, was de slang van de gloednieuwe vaatwasser lek aangeleverd en kwam de vloerlegger op de afgesproken dag niet opdagen om de vloer opnieuw te egaliseren vanwege een financieel geschil met de vloerleverancier. Positief blijven begon op dit punt knap lastig te worden.

Deze verhuizing was voor een controlfreak als ik een realiteitscheck van jewelste. De enige manier om niet gillend gek te worden, was alles loslaten en accepteren dat het niet anders is. Ik  ben er een stuk wijzer van geworden. Van tegenslag raak ik niet meer van slag. Ook weet ik nu door het feit dat ze er niet hingen, hoe vaak ik op een dag naar een klok zoek en heb ik me gerealiseerd dat wifi, telefoon en televisie essentiële basisvoorzieningen zijn die ik nodig heb om mijn huis een thuis te laten zijn. O ja, en ik weet weer wat een rotkarweitje het met de hand afwassen is. Gelukkig dat dat niet meer hoeft.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 456

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.