Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Pen en papier

Het is een van mijn allereerste herinneringen. Eerste klas, lagere school. We zaten aan houten lessenaars die aan de bovenzijde een pennenbakje en een ingebouwd inktpotje met een schuifdeksel hadden. We schreven met een kroontjespen, door school uitgereikt, evenals het schrift. Om te kunnen schrijven, werd de kroontjespen in de inkt gedoopt. Als je de pen te diep in de inktpot stak, kwamen er geen mooie lijnen op papier, maar vlekken. Klodders inkt kwamen ook tevoorschijn als je te hard met de pen op het papier drukte, maar wanneer je te zacht drukte,  bleef het bij geschraap. Geen van deze situaties was wenselijk, want dan werd de juffrouw boos. Schoonschrijven was toen de norm en daar hoorde geen afzichtelijke inktvlekken bij. Oei, wat kon ze lelijk kijken. Het vooruitzicht om ten overstaan van de hele klas die blik toegeworpen te krijgen, was genoeg om heel hard mijn best te doen.
Het jaar daarop werden de kroontjespennen vervangen door een balpen. Ik weet nog hoe ik dit wonder van techniek met open mond bewonderde. Het moest vlekkerige bladzijden in het schrift tegengaan, maar dat deed het dus niet. Die krengen lekten nog erger dan kroontjespennen en netjes schrijven werd een illusie, want dat is met een balpen per definitie niet mogelijk. Deze ervaring, plus de wens om mooi geschreven letters op papier te krijgen,  heeft voor een liefde voor vulpennen gezorgd. Die liefde is tot op de dag van vandaag niet bekoeld, alleen heeft toetsenbord en scherm het schrijven met pen en papier overbodig gemaakt. Welkom, digitale wereld.  Het voordeel is dat ik in korte tijd al mijn gedachtespinsels een uitweg kan geven. Erover nadenken is niet nodig, ik schrijf op wat in mij opkomt. Mijn vingers vliegen over het toetsenbord. Tikkerdetiktik. Het geluid van snelheid, heerlijk. Het maakt niet uit of het bruikbaar is. Ik heb de toetsen backspace en delete  als wondermiddel om al te onzinnige schrijfsels weg te hameren en de magische toetscombinatie ctrl-z en ctrl-y om alle wijzigingen ongedaan te maken cq weer tevoorschijn te toveren. Ah.. kippenvel. Wat een uitvinding.

De computer als extern geheugen, een harde schijf met gigabytes ruimte die elke gedachtegedrocht, iedere hersenkronkel netjes geordend in mappen bewaart. Daar kun je ook het internet voor gebruiken en velen doen dat. Dat snap ik, want het heeft eeuwigheidswaarde en bovendien, een groter publiek dan het wereldwijde web kun je niet krijgen. Al vraag ik me vaak af waarom sommigen het nodig vinden om werkelijk al hun denkuitwerpselen zo ongebreideld in het rond te strooien. Veilig verscholen achter hun agressiemachines zetten ze de aanval in op alles en iedereen die de pech heeft in hun vizier te komen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. De computer en het internet zijn er het perfecte middel voor: het is snel, het is vlug en je hoeft er niet bij na te denken. Welkom, moderne tijd.

Niet zo lang geleden voelde ik de behoefte om de computer links te laten liggen om mezelf de kans te geven wat langer stil te staan bij mijn zielenroerselen. Kortom, ik wilde nadenken. Ik zat niet lekker in mijn vel en er is geen betere manier om achter de bron van duistere gevoelens te komen dan er aandacht aan te besteden. Ik deed iets wat ik al jaren niet meer gedaan heb: ik pakte mijn vulpen en dagboekschrift en begon te schrijven. Dat werd een geweldige ervaring, transcedent bijna. Ik keek toe hoe de inkt vanuit de vulpen op het papier vloeide en het besef sloeg in als een bliksemschicht: dit is hoe schrijven hoort te zijn. Het is geen neerplempen van lappen tekst, maar inkt en taal gebruiken om te creëren. Inkt is voor een schrijver wat klei is voor de beeldhouwer en hoe een schilder verf gebruikt. Het is vorm geven aan wat je van binnen voelt. Er zit een bedoeling achter, een verhaal die geboren wordt als gevoel de kans krijgt om tot de grijze hersencellen door te dringen. Ik kan het iedereen aanraden. Daarom een tip voor hen die de behoefte niet kunnen bedwingen om hun agressie op internet te botvieren of ongegeneerd hun mening te geven, ongeacht wie je daarmee schoffeert of pijn doet: pak pen en papier.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 649

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.