Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Ome Willem

Vroeger ... Wanneer ik mijn opa en oma hoorde praten over vroeger, wist ik dat er weer een mooi verhaal zat aan te komen. Heerlijk om naar te luisteren. Als kind. En vroeger als kind woonde ik in ons dorp. En met 'ons dorp' bedoel ik in dit specifieke geval niet Nieuw Scheemda. Maar dan bedoel ik Noordbroek. De Ommelanden. De provincie. Grunn. Natuurlijk. Het dorp waar ik woonde als kind. Een aantal kilometer verwijderd van de plek waar ik nu woon. Ik bracht er de eerste vijftien jaren van mijn leven door. In Noordbroek. Net als het merendeel van mijn familie.

Maar naast familie woonde er ook een groot aantal 'ooms en tantes'. De buurvrouw. De buurman. De overbuurvrouw. En de overbuurman. Iedereen was een oom of een tante. Het dorp was één grote familie. Althans zo heb ik het ervaren. Vroeger. Gezellig! Zo had ik ook een 'ome Willem'. En 'mijn ome Willem' speelde niet in 'De film van Ome Willem'. Neen. 'Mijn ome Willem' praatte geen poep. Integendeel! Ome Willem was de overbuurman. Vanuit onze bescheiden woning aan de Tuinbouwstraat keken we op zijn blinde muur. Op een steenworp afstand. Dus. Ome Willem betekende veel. Voor mij. Veel meer. Hij was een huisvriend. Een pseudo-oom. En als je nog een stapje verder wilt gaan, een surrogaat-vader. En terwijl mijn eigen vader ontzettend hard werkte voor zijn gezin in het buitenland nam 'ome Willem' een aantal paternele taken op zich.

Zo kan ik mij herinneren dat ik op mijn tweede een heel mooi driewielertje kreeg. Rood met een wit zadeltje en witte handvatten. Het fietsje zie ik nog voor me. Ik was de Koning te rijk. Letterlijk en figuurlijk. Ik pakte mijn moeder dan bij de hand en trok haar mee naar de gang met de mededeling: 'Oepetie op?' Daarbij keek ik dan naar de kapstok. Naar mijn jasje en mutsje. Omdat ik dan graag naar buiten wilde. Op mijn fietsje naar de eendjes. Mooie herinneringen.

Ome Willem bleef onze huisvriend. Jarenlang. En nam mij vaak mee. In de bus. Naar beurzen. Aan hem heb ik mijn eigenaardige 'pennentik' overgehouden. De brochures, flyers en praatjes vond ik niets, maar die pennen die werden uitgedeeld: geweldig! Ome Willem reisde graag. Naar bijzondere gebieden. Wat in die tijd best uitzonderlijk was. Zo vertelde hij graag over zijn reizen. Het Rode Plein. En overige Oostbloklanden. Ik kon uren naar hem luisteren. Van hem heb ik zeker mijn drang naar avontuur geleerd. En zoveel meer. Enkele kernwoorden: Gronings bewustzijn. Nuchterheid. Puurheid. Sterk zijn. Karakter. Wees vooral wie je bent. Bewustwording. Jezelf zijn. Het socialisme. Positiviteit. Tevredenheid. Reislustigheid. Humor. Wie goed doet, goed ontmoet. Genieten. Daar ben ik hem dankbaar voor.

Ik weet niet of ome Willem zich bewust is van het feit dat hij een belangrijke pijler in mijn persoonlijke ontwikkeling is geweest. Maar ik ben er blij mee. Vooral op deze mooie zonnige dag. Denkend aan ome Willem. En dat is niet zo vreemd. Het is de verjaardag van Ome Willem vandaag. Hij werd 87 jaar. En het is hem gegund.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 91

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.