Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Metamorfosemeisjes

Het is hectisch op school de laatste weken. De examens zijn in volle gang en de zenuwen van de studenten gieren door de gangen. Zodra de deuren van de lift op mijn verdieping openschuiven, word ik omringd door nerveuze meisjes. Of ik het examen al heb nagekeken. Of ik nog even naar hun PowerPointpresentatie wil kijken voor ze straks spreekexamen hebben. Wie er bij het surveilleren zit.

In de teamkamer lopen docenten heen en weer met dikke pakken papier van het examenbureau. Zit de post niet alleen in, maar ook naast, onder en tussen de postvakken gepropt.

Het is een bijzondere periode. Niet zozeer omdat er zoveel examens zijn, of dat het druk is met nakijken en surveilleren. Het zijn de studenten, die ik ook wel liefkozend mijn meisjes noem. Ik moet aan vlinders denken, zoals ze zenuwachtig om me heen fladderen. Vlinders, die drie jaar geleden als rupsen binnenkwamen, een tijd in de veilige cocon van de school verbleven en zich nu ontpoppen, om straks met diploma uit te vliegen.

 Met het babyvet nog op de wangen kwamen ze op school. Sommigen hadden al een vriend, de meesten niet. Sommigen reden al auto, mochten alcohol drinken. Dat waren de uitzonderingen. In de klas was het, na een paar beleefde eerste weken van afwachten en uit de boom kijken, al snel not done om op te letten en je best te doen. Nederlands, niet echt een vak waar ze warm voor liepen. Er waren veel interessantere zaken te bespreken: vriendjes, foto’s op snapchat, groepsapp-perikelen. Een klas vol meisjes is als een goed lopende soap: veel verhaallijnen, subplots, intriges en emoties. Ik was degene die daar rust en orde in moest bewaren en dat werd me niet altijd in dank afgenomen. Stomme juf was ik, het hele scala aan non-verbaal gedrag werd uit de kast getrokken om mij duidelijk te maken dat ik echt niet oké bezig was met mijn suffe regeltjes en saaie lessen.

Halverwege het eerste jaar gingen ze op stage. Demente bejaarden verzorgen, of meelopen in de thuiszorg. Toen ze na drie maanden terugkwamen, waren ze veranderd. Of ze ineens doorhadden dat ze aan een beroepsopleiding waren begonnen en dat ze voor de zorg hadden gekozen. Of ze empathischer waren geworden door al dat zorgen. In het tweede jaar liepen ze langer stage en weer kwamen ze anders terug.

Nu zijn ze bijna klaar. Eind mei moeten alle examencijfers ingeleverd zijn. Dan is het klaar, voor studenten en docenten. Lesgeven heeft geen zin meer, alle stof is verwerkt. Sommige studenten hebben al een contract aangeboden gekregen bij de zorgaanbieder waar ze stage hebben gelopen. Bijna allemaal hebben ze een vriend, mogen ze alcohol drinken en kunnen ze autorijden. Hun schoolcarrière zit erop. Ze zijn volwassen geworden. En het lijkt of ze nu al met weemoed terugkijken naar die tijd die ze zo verfoeiden maar waar ze tegelijkertijd ook van genoten.

Het is prachtig om te zien. Meisjes die in vrouwen veranderen, die verantwoordelijk werk gaan doen waar ik ze drie jaar geleden nog niet toe in staat achtte. Nog een paar weken kan ik van ze genieten. Daarna zijn ze weg. Ik hoop dat er ooit eentje van hen mij over vijfentwintig jaar mijn steunkousen aan komt helpen trekken.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 462

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.