Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Meesterproef

Afgelopen maand begon ik aan de Meesterproef bij de Querido Academie. Een pittige schrijfcursus van vier maanden. In de cursusomschrijving stond dat wij cursisten in een soort snelkookpan gestopt zouden worden en er pas weer uit mochten komen als we zo’n veertigduizend woorden hadden geschreven. Het niveau was hoog.  Zo hoog zelfs dat we vooraf een stuk tekst van drieduizend woorden in moesten leveren, zodat de docent kon beoordelen of we wel goed genoeg waren. Het voelde dus al als een kleine overwinning toen ik begin augustus het bericht kreeg dat ik was toegelaten.

  De eerste keer dat ik naar Amsterdam ging was ik zenuwachtig. Ik had van tevoren een synopsis moeten schrijven en tijdens de eerste bijeenkomst werd ik geacht mijn manuscript te pitchen.

  De docent ziet er vriendelijk uit, maar schijn bedriegt. Ze luistert naar je uiteenzetting, knikt alsof ze het met je eens is, maar dan, net als je opgelucht ademhaalt en op je zelfvertrouwen wil gaan zitten, zegt ze met haar liefste glimlach dingen als: ‘maar ik mis nog het stréven van je hoofdpersoon.’ En als je dan hakkelend en blozend zegt wat je denkt waar je hoofdpersoon naar streeft, staart ze even naar een punt boven je hoofd, laat een dodelijke stilte vallen en antwoordt dan: ‘Vind je dat streven sterk genoeg om een heel verhaal te dragen?’ Je kunt alleen maar hopen dat de timer die ze heeft gezet snel afgaat en de volgende deelnemer aan de beurt is, zodat jij je de rest van de les af kunt gaan vragen waarom je ooit in hemelsnaam hebt gedacht dat je schrijftalent had.

  Afgelopen vrijdag kwamen we voor de derde keer bij elkaar. En hoewel de docent steeds begint met te vertellen dat ik heel fijn schrijf, dat mijn verhaal lekker wegleest, zet ik me al schrap voor het ‘maar’ dat erop volgt en waar een lading kritiek achteraan komt: Ik timmer alles dicht, mijn hoofdpersoon is te vlak, ik leg teveel uit, ik vertraag waar ik juist op snelheid moet komen. Daar komt het commentaar van de medecursisten nog bovenop. Na twee bijeenkomsten weten ze mijn zwakke plekken, letten daar speciaal op en schieten met scherp. Elke keer dat ik naar Amsterdam afreis, ga ik een beetje dood.

  Ik mis het schrijven aan mijn eerste roman en de mensen die me toen omringden. Ze vonden het bijna allemaal mooi, fantastisch, knap. Ik had een pageturner geschreven, ik las als een trein, ze hadden het niet weg kunnen leggen. Of, zoals mijn docente fijntjes opmerkte: Vrienden en familie vinden altijd alles mooi. Eigenlijk zou je die helemaal niets moeten laten lezen, tot je een uitgever hebt gevonden en het eindproduct  in de winkel ligt.

  Elke keer als ik in de trein terug naar Nijmegen zit, heb ik de neiging mijn manuscript uit het raam te gooien. Ik twijfel aan alles. Als ik schrijf, druk ik na twee zinnen weer op de backspace. Ik durf geen bijvoeglijk naamwoord meer op te schrijven. Geen beschrijving meer te geven. Tegelijkertijd ben ik tevreden over de cursus. Vorig jaar deed ik een cursus waar bijna iedereen tegen me zei dat het zo mooi was wat ik schreef. Ook fijn, maar ik had niet het gevoel dat ik veel leerde. Nu word ik elke bijeenkomst uitgewrongen, al mijn zekerheden onder me vandaan geschoffeld. Als ik deze cursus tot een goed einde kan brengen, heb ik het beste uit mijzelf gehaald. Nu maar hopen dat dit goed genoeg is om een uitgever aan me te binden.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 742

Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.