Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Keihard!

De wereld is hard. De wereld is keihard. De wereld verhardt. Deze woorden hoorde ik toevallig – of niet toevallig – vorige week. Tijdens een bezoekje aan het winkelcentrum. In mijn woonplaats. Thuisgekomen dacht ik over het deels door mij opgevangen gesprek en over de toevallig door voor mij wildvreemde mensen uitgesproken woorden na. Het klopt. Het klopt wel. Maar een nadere bestudering c.q. diepere gedachte brengt mij tot de conclusie dat het niet de wereld is die hard is. Neen. Het is de maatschappij. En nog gedetailleerder: de mensdom. Althans dat heb ik mijn vader de afgelopen jaren meer dan eens horen zeggen.

Als gevoelsmens is het soms lastig om met ‘harde zaken’ om te gaan. En niet alleen lastig. Soms zelfs onmogelijk. Ik vind de mens belangrijk. De mens staat voorop. Althans het menselijke in de mens. En alles wat daarbij komt kijken. Zo ben ik. Als mens wil je er graag toe doen. Als mens wil je belangrijk zijn. In welk opzicht dan ook. Je wilt graag een bijdrage leveren. Op welk gebied dan ook. En of dat nu in je liefdevolle relatie is, in de door jou op fanatieke wijze beoefende sport, in het grootbrengen van je mooie kinderen, in het meedoen aan een rustgevende yogales, in het volgen van onderwijs op de middelbare school of andere instellingen, in het fijne contact met je ouders en overige familie of in je drukke arbeidsintensieve baan. Deze zeven willekeurig door mij genoemde relaties staan in geen enkel verband. Ze staan los van elkaar.

De crux. Werkelijk. In mijn beleving. Voor een gevoelsmens zijn deze relaties allemaal gelijk. Ook al heb je in het ene geval een liefdesrelatie, in het andere geval een bloedrelatie, en in weer een ander geval een lidmaatschapsovereenkomst en in weer een ander geval een zakelijke overeenkomst, een gevoelsmens laat zich leiden door emotie. Zijn of haar hele leven lang. Het gevoel overheerst. Is allesomvattend. Waardoor al deze relaties in het hart gaan zitten. Een zekere empathie wordt ontwikkeld. Door de loop der jaren. Menselijkheid. En in een vergevorderd stadium: liefde. In alle hierboven aangehaalde relaties. En dan is het jammer. Dan is het zo jammer wanneer een relatie niet wordt gezien zoals jij die ziet. Een relatie, welke relatie dan ook, zou – naar mijn bescheiden mening – een relatie gebaseerd op wederzijds vertrouwen (lees: gevoel) moeten zijn. Gehoord worden. Luisteren. En andersom. Communicatie! Soms krijg ik de indruk dat de mens teveel met zichzelf bezig is, waardoor de wereld verhardt. Hard verhardt. Keihard verhardt. Er wordt weliswaar geluisterd, maar men hoort niet wat je zegt. Of in elk geval: men voelt niet wat je zegt. En men begrijpt niet wat je bedoelt. Of wil niet begrijpen wat je bedoelt. De boodschap komt niet aan. De empathie ontbreekt. Jammer. Erg jammer.

En dan is het de hoogste tijd om los te laten. Omdat. Omdat je trouw moet blijven aan jezelf. Jij bent immers belangrijk. Het allerbelangrijkst. Jij bent degene die ertoe doet. Wat een ander daar ook van vindt. En hoeveel jaar je ook hebt geïnvesteerd in een zekere relatie. Hoeveel van je hart je ook hebt gegeven in een zekere relatie. Wanneer je er wel was maar er eigenlijk niet had moeten zijn in een zekere relatie. Als het niet meer gaat, dan gaat het niet meer. Zo simpel is het. Loslaten dus. Loslaten is een van de moeilijkste dingen in het leven. Het getuigt van grote kracht. Zo heb ik onlangs van een dierbare jonkie geleerd. We leven in een harde wereld. Nu ben ik me ervan bewust dat ik anders ben dan anderen. Ik ben. Dus ik besta. Maar ik ben bijzonder. Wellicht wat zweverig. Gevoelig. Emotioneel. Maar ik ben wel wie ik ben. En zeker anders dan anderen. Maar ach. Zijn we dat niet allemaal?

Wat zou ik graag de wereld veranderen!

You, you may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you will join us
And the world will be as one

Daar ben ik niet de enige in. Dat weet ik zeker. Ik blijf een idealist. Een dromer. Misschien wel. Misschien is het ook wel zo dat ik te moeilijk denk. Of misschien is het ook wel zo dat ik teveel voel. Gevoelens die in sommige relaties misschien niet zo praktisch zijn. Terwijl het leven eigenlijk zo simpel kan zijn. Als men maar een stukje harmonie als leidraad zou nemen. Het lijkt zo eenvoudig. Zo. Simpel. Een woord dat ik dagelijks in ons heerlijk huis in Nieuw Scheemda voorbij zie komen. Telkens wanneer ik door de keuken loop. Simpel. Op het kookboek van Ottolenghi. Ja. Dat is het woord. Het woord dat ik vanaf vandaag zal koesteren. Waar ik mij aan vast zal houden. Hoe hard en hoe keihard de wereld ook kan zijn ….

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 116

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.