Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Gebroken kleuren

Tot mijn grote schrik was het alweer hoog tijd voor een terugblik, een moment waarop ik mijn eigen gedachten open stel voor lezers. Publiek domein, zullen we maar zeggen.

Eigenlijk is de afgelopen periode volkomen langs mij heen gegaan, omdat ik veel aan mijn hoofd heb de laatste tijd, letterlijk. Ik loop al een tijd rond met vervelende aangezichtspijn aan de linkerhelft van mijn gezicht. Hooikoorts, hoop ik. De tijd van de verstopte holten en niespartijen is weer eens aangebroken. Onvermijdelijk, want het is mei.
De helft van 2018 zit er al weer bijna op en als ik terugkijk denk ik "waar is de tijd gebleven en wat heb ik er mee gedaan?" Zoals Jacqueline E. van der Waals al schreef :"Als zand, dat door de vingers glijdt..."

Mei is altijd een feestelijke maand met vrije dagen. Bovendien een maand waarin de lente zich in al haar uitbundigheid laat zien. Mei is ook onlosmakelijk verbonden met de Tweede Wereldoorlog, die begon en eindigde in deze maand. Je kunt er niet om heen. Het hoort erbij. 

Vier mei heeft logischerwijs altijd iets geladens. Het is een dag waarop herdenken en herinneringen centraal staan, zij het misschien niet zozeer aan de oorlog die bijna een mensenleven achter ons ligt dan wel aan onze dierbaren die niet meer (zichtbaar) op deze aarde rondlopen. Nu heb ik daar zelf geen speciaal moment voor nodig,  want ik denk eigenlijk elke dag aan hen. Iedereen zal dat moment op zijn of haar eigen manier voelen en beleven. Gevoelens kun je nu eenmaal niet afdwingen. Zo durf ik er dan ook heel wat om te verwedden dat de gedachten van Koning Willem Alexander tijdens de kranslegging  niet enkel draaiden om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog of recentere misstanden. Te oordelen naar zijn sombere trek om de mond en de doffe blik waarmee hij in de lens keek, dacht hij mogelijk aan zijn veel te vroeg gestorven broer en zijn vader. 
Herdenken is net als geloof iets persoonlijks. En het kan op ieder ogenblik. Meestal gebeurt het spontaan, zoals ook speciale belevingen ontstaan. Van schoonheid bijvoorbeeld.

                                          ***
Op vier mei, nu een paar dagen geleden, stond ik even na zonsondergang in de deuropening en rook de zacht zoete geur van de lente. Hoewel het niet geregend had, klonk een prachtige samenzang van “regenfluiters” door de ijle avondlucht. Ik weet niet of regenfluiters überhaupt bestaan, maar ik ben zo’n beetje opgegroeid met dit aardige woord. Het werd altijd gebruikt voor merels (of lijsters) die zo’n mooi weemoedig lied zingen als het nèt geregend heeft. Persoonlijk vind ik het een prachtig woord en poëzie op zich. Perfect passend ook bij de atmosfeer van afgelopen vrijdag vier mei.

Terwijl ik daar zo stond en luisterde naar de geluiden van de schaars geworden natuur om mij heen, bedacht ik mij, dat zo’n heerlijk moment toch eigenlijk een vorm van rijkdom is die niemand je af kan nemen. Nou ja, tenzij je het ongeluk hebt doof of blind te worden.

Op allerlei manieren kun je dergelijke bijzondere ervaringen vast te leggen, op beeld, op video, met of zonder geluid. Toch mist het dàt. Het is te oppervlakkig, het gaat niet diep. Een ander die zo'n foto ziet of een filmpje bekijkt zegt hooguit "ja mooi", maar kan niet voelen wat jij op dat moment voelde. 
Er zijn mensen die zo'n moment van schoonheid konden (en kunnen) vangen door te schilderen met woorden. Ik wilde dat ik het kon. De komische noot waar ik Annie M.G. Schmidt om bewonder, vind ik kostelijk en ik probeer haar schrijfstijl dan ook na te streven. De gave om kunstwerkjes op papier te kunnen zetten zoals bijvoorbeeld de dichteres Jacqueline E. van der Waals, is toch eigenlijk ook een wens van mij.

Veel mensen zullen haar werk ouderwets vinden. Okee, dat ben ik zelf misschien ook, hoewel ik anderzijds volledig van deze tijd ben. Maar zeg nu zelf: gaat er niet een zekere bekoring uit van een gedicht als hieronder?  

Avondvrede

Ik legde 't boek ter zijde
Bij 't duistren van den dag,
En staarde naar de weide,
Die voor mij open lag;
Ik zag het zwarten van het gras,
Waar 't door de zon verlaten was,
Het avondlijk gebeuren
Van sterven en verkleuren.


Een koele wind streek over
De weiden en 't gerucht
Van 't lichtbewogen loover
Doorruischte de avondlucht.
Toen, voor den nacht, die komen ging,
Kwam eene lichte huivering,
Als wind door popelblaren,
Mij door de ziel gevaren.

Ik dacht, hoe ook mijn leven
Als deze dag vergaan
En einden zou en even
Deed dit mij droevig aan.
Als zand, dat door de vingers glijdt,
Verging mijn lente en zomertijd,
En mijn najaarsdagen
Vergaten vrucht te dragen.

(fragment) uit : Gebroken kleuren (1918)

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 389

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Ongeldige invoer

Ter controle je e-mailadres

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.